สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือจู่ๆ ฉันก็ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในพื้นที่อันกว้างใหญ่เช่นนี้ เสียงสะท้อนที่ว่างเปล่าคือสิ่งที่ฉันพูดกับตัวเอง เหมือนกับว่าผู้โดยสารทุกคนในรถม้ามาถึงแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน อากาศหมอกปกคลุมไปด้วยความสับสนและความกลัวของฉัน ฉันอยู่ที่ไหน? จะไปที่ไหน?
เราตกลงจะไปด้วยกันทำไมไม่อยู่กับฉันจนจบ?
ฝุ่นแห่งกาลเวลาหลุดลอยไปเหมือนเม็ดทรายบนปลายนิ้ว
ฉันจึงได้รู้ว่ามันยังคงอยู่
ร่องรอยของเวลาที่เหลืออยู่ไม่สามารถลบล้างได้
ในวันที่ไม่มีเธอ ฉันก็ต้องแก่เฒ่าเพียงลำพัง . . .
