เอสเซ้นส์ นวนิยายต้นฉบับ: Abnormal Love Whirlpool 01

การชอบใครสักคนนั้นง่าย แต่การลืมใครสักคนมันยาก
ดังนั้น หลายคนจึงถือว่าบุคคลที่ไม่อาจลืมเลือนเป็นหลักฐานแห่งความรักที่แท้จริง
เมื่อเว่ยยี่ปฏิเสธคำสารภาพของฉัน เขาพูดในลักษณะวรรณกรรมและศิลปะมาก เขายังเด็กมากจนพูดจามีหมอกหนา มันทำให้ฉันนึกถึงชีวิตและความตายอันเมามายในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ ซึ่งตลกมาก
ขาของ Wei Yi นั้นยาวและสวยซึ่งน่าตื่นเต้นพอสำหรับฉัน ฉันชอบผู้ชายขาสวย
เรากำลังขับนักเรียนโรงเรียนภายใต้อาจารย์คนเดียวกัน เขาโง่มากเมื่อเรียนขับรถ เขามักจะถูกอาจารย์ผู้สอนดุและดูโง่เขลา เขาดูเหมือนนักเรียนชั้นประถมศึกษา เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ฉันสงบกว่ามาก
ฉันไม่สนใจ แต่เด็กคนนี้เว่ยยี่ดูไม่ซื่อสัตย์ เขาให้ความเคารพต่อหน้าโค้ชแต่พอเขามาหาผมเขาก็เปลี่ยนเป็นคนทันที
เขาชอบทะเลาะกับฉัน
\"ชุ่ยเจีย คุณบอกว่าคุณทำให้ฉันเสียสมาธิด้วยการนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสาร"
\"ทำไม?"
\"ขา...ขา...ขา..."
"เขาลังเลราวกับสมควรถูกทุบตี หน้าร้อนแล้ว สาวคนไหนไม่ใส่ขาสั้นล่ะ แน่นอนว่าเขาตั้งใจทำ ฉันไม่ได้สนใจเขาทันที เขาหัวเราะเสียงดัง แล้วเริ่มปล่อยคลัตช์ เตรียมข้ามสะพานข้างเดียว พอถึงสิ่งกีดขวางฉันก็กระแทกเบรกผู้โดยสาร รถก็หยุด เครื่องยนต์ดับ
\"เว่ยอี้ หน้าผากของคุณเต็มไปด้วยโคลน ดังนั้นฉันจะไม่กังวลเรื่องนี้!"
\โค้ชกำลังสนทนาแบบ "จริงใจ" กับนักเรียนหญิงหลายคนที่อยู่ไม่ไกล และเขาก็ค่อนข้างจะควบคุมคำพูดของเขา แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เพียงพอแล้วสำหรับฉันที่จะชื่นชมการแสดงออกที่ไร้เหตุผลของเว่ยอี้
เขาหันมามองฉัน ดวงตาของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยการร้องขอความเมตตา แต่จากความเข้าใจของฉันที่มีต่อเด็กผู้ชายแบบเขา นี่เป็นเพียงสัญญาณของการดำเนินต่อไป ทำชั่ว แน่ล่ะ เขาจ้องมองไปที่กางเกงขาสั้นของฉันอย่างไม่สะทกสะท้าน
ความรุนแรงเงียบๆ ไม่มีรสชาติสุดๆ
ฉันไม่ลังเลเลยที่จะยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่างรถและเตรียมที่จะรายงานต่อโค้ช ฉันเชื่อว่าคนชั่วจะถูกลงโทษ
แต่ก่อนที่ฉันจะพูดอะไรเขาก็ปิดปากฉัน
\"อย่าคิดที่จะกัดฉันเลยดูเหมือนว่าคุณจะลืมล้างมือเมื่อคุณไปห้องน้ำ ตอนนี้"
\แน่นอน ฉันจะไม่เชื่อคำโกหกของเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะกัดมือเขา
\มันน่าขยะแขยงเกินไปและเราไม่ใช่คู่รัก
วันจบลงด้วยการยอมจำนนอย่างเต็มที่ โค้ชแสดงความพึงพอใจกับผลลัพธ์ของฉันและบอกว่าเว่ยอี้จะเป็นของฉันจนกว่าจะสอบ
มันเป็นคำพูดที่คลุมเครือ แต่ก็ไม่ได้น่ารังเกียจ
หลังจากนั้น Wei Yi ก็สนุกกับการทะเลาะกับฉันทุกวันและ ถูกฉันบีบซ้ำแล้วซ้ำอีก เขาดูเหมือนผู้หญิงเลวที่เจ็บปวดและมีความสุขตลอดทั้งวัน
อันที่จริงสิ่งนี้ทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างน้อยก็หันเหความสนใจของฉันไปสู่ความเศร้าไปในทิศทางอื่น
แต่ท้ายที่สุดฉันก็ไม่สามารถลืมมันได้ทั้งหมด หลังจากสามปีของความสัมพันธ์ พวกเขาทั้งหมดก็โมฆะทันทีที่การสอบเข้าวิทยาลัยจบลง ดูเหมือนว่าหนังสือกวดวิชาเหล่านั้นจะถูกทิ้งซึ่งสูญเสียคุณค่าและกลายเป็นของเสีย จริงๆแล้วสมาชิกในครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอำนาจของเขาต้องการให้เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องละทิ้งความรู้สึกในบ้าน
เมื่อเราเลิกกันฉันก็สงบมาก ฉันไม่ได้เอะอะหรือร้องไห้เลย ฉันแค่อยากได้จูบจากเขา
จูบลาจริง ๆ และไม่ได้เจอคุณอีกเลย
เขาต้องการให้หยกก้อนหนึ่งแก่ฉัน เวลาแล้วเขาก็รอจนถึงตอนนี้
ปรากฎว่าเขาวางแผนไว้นานแล้ว
ถ้าฉันยอมรับมันคงโง่เขลา
ถ้าเธอละทิ้งมันไปอย่างแนบเนียน จะทิ้งอะไรไว้ข้างหลังทำไมกัน ยังไงซะ พวกนั้นก็ยังแกล้งทำเป็นยอมรับแล้วโยนมันลงสระใกล้สวนสาธารณะอย่างเงียบๆ
แบบนี้ถ้าวันหนึ่งเขาอยากกลับมาหาฉัน สามารถปฏิเสธเขาได้โดยไม่ลังเล
ฉันต้องบอกว่าผู้หญิงพยาบาทไม่มากก็น้อยและฉันก็ไม่มีข้อยกเว้น
ฉันสารภาพรักกับ Wei Yi หลังจากที่เราสอบผ่านวิชาที่ 3 เนื่องจากเราต้องเปลี่ยนโค้ชความสัมพันธ์ระยะสั้นระหว่างเขาและฉันกำลังจะสิ้นสุดลง
ฉันพูดว่า: ยังไงก็ตามคุณชอบทะเลาะกับฉันก็เป็นแฟนของฉันสิ
เขาคิดว่าฉันล้อเล่นและพูดประชด: ถ้าฉันเป็นแฟนของคุณฉันจะได้แต่มองเขาแต่แตะต้องเขาไม่ได้นั่นคงจะน่าเบื่อ
ฉันพูดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันปล่อยให้คุณแตะมัน?
เขาพูดจริงเหรอ?
คุณตัวใหญ่มาก ฉันจะใจร้ายกับเขาขนาดนี้ได้ยังไง แต่ฉันก็ยังจูบเขาที่หน้าผากเหมือนกับที่อู๋เซียวจูบฉันเมื่อเขาจากไป
ฉันเป็นผู้หญิงใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? เพียงเพื่อลืมความรักเก่า คุณจึงกระตือรือร้นที่จะพบรักใหม่
มันหุนหันพลันแล่นมาก แต่ดูเหมือนว่าจะต้องทำ
ตอนนี้เขาเริ่มจริงจังแล้ว เราอยู่บนเนินเล็กๆ ของสนามฝึกสอนขับรถ แต่มีผู้คนอยู่รอบๆ และเขาก็รู้ว่าการกระทำของฉันหมายถึงอะไร
มันยากที่จะลืมใครสักคน เขาบอกว่าถ้าฉันเริ่มต้นกับคุณก็หมายความว่าเราทุกคนกำลังรออันตรายที่จะมาถึง
我笑笑,伤了又怎么样,爱是我们每个人的权利诶\ \ 他怂眉,又恢复欠揍样:คุณ变态啊คุณ
真够滑稽。 ฉันบอกเธอว่าฉันเป็นเด็กผู้หญิง และการตัดสินใจหลายอย่างที่ผู้หญิงทำนั้นเป็นเรื่องสะเทือนอารมณ์
เขาเริ่มจริงจัง และคิ้วของเขาเริ่มแข็งขึ้น หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเขาก็พูดว่า: แต่มีคนหนึ่งในใจฉันที่ไม่อาจลืมได้
ไม่คาดคิดเลยที่จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแม้แต่คนอย่างเขาที่หัวเราะคิกคักตลอดทั้งวันก็มีความกังวลแบบนี้
ดูเหมือนว่าจะมีคนประสบปัญหาเดียวกันหลายคน
วันนั้นเราไปดื่มด้วยกันแค่เราสองคน เขาเป็นคนที่ร้องไห้เมื่อเมา โชคดีที่เขาเก็บมันไว้อย่างเงียบๆ ราวกับว่าเขากำลังควบคุมตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ดูเหมือนอ่อนไหวมาก
เขาเล่าเรื่องของเขาให้ฉันฟัง