[ความซาบซึ้งในบทกวีรักดั้งเดิม]—"การเฝ้าดูนับพันปี"

ฉันเป็นคนบ้า
มีดเล่มนั้นริมแม่น้ำหวู่เจียง
ไม่ได้ตัดความรักพันปีของฉันออกไป
เหยียบแสงจันทร์
การกลับชาติมาเกิดผ่านกาลเวลาและอวกาศ
เพียงเพื่อตามหาหยูจิที่รักของฉัน
กลองสงครามครั้งสุดท้ายถูกฝังในคืนอันยาวนาน
ความทรงจำอันหนาวเย็นตกอยู่ใต้เงาดาบ
ชีวิตของฉันคือโลกมนุษย์ที่กลิ้งไปมา
สลักด้วยความเจ็บปวดและความวิตกกังวล
มองจากราวบันไดในสายลมอันขมขื่นและ สายฝน
ความรักพันปีพลิ้วไหวบนปีกนกอพยพ
สัมผัสแห่งความเศร้าที่ลอยอยู่ในอากาศ
ความเงียบทำให้เศร้าโศก
ซ้อนขึ้นไปบนแท่นนาฬิกา
ทรายดูดแห่งกาลเวลา
หุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยความรัก
นาฬิกาที่ห่างไกล
ผุพังสู่นิรันดรแห่งประวัติศาสตร์