Meimeijiang: นี่คือ Qian ไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณไม่กระตือรือร้นใน Qitan และเดินไปรอบๆ ที่นี่?
เฉียน: อธิบายได้คำเดียวว่ายาก! ลองนึกถึงแท่นบูชาทั้งเจ็ดที่ซึ่งวรรณกรรมทะยานขึ้นและศิลปะการต่อสู้ได้ปกป้องฉันไว้! มันบังเอิญมากที่ Qian มีทั้งอารยะและเป็นทหาร! เหวินเขียนกระทู้ได้ อู๋สร้างครอบครัวได้! คำพูดของเขามีอารมณ์ขันและน่าอิจฉาและเขาก็หล่อมาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาโตขึ้นในภายหลัง?
เหม่ยเหม่ยเจียง: ดึงดูดลม!
Qian: อะไรอยู่บนภูเขาไม่ได้?
เหม่ยเหมยเจียง: เอ้อหู!
เฉียน: ถูกต้อง! ลาวเฉียนเป็นทั้งพลเรือนและทหาร! ต่อมาลาวเฉียนก็ถูกเนรเทศอีกครั้ง ล้อเล่น! ลาวเฉียนคือใคร? ฉันคิดว่าเมื่อสิบแปดปีที่แล้ว ฉัน...
Meimeijiang: โอเค โอเค ฉันอายุแค่สิบเจ็ดเท่านั้น สิบแปดปีที่แล้ว เอาจริงเถอะ!
Qian: ลาวเฉียนแค่ทำให้คนอื่นอิจฉา จากนั้นก็เดินออกไป แล้วก็เริ่มพูดเรื่องไร้สาระกับคุณ! Qian กำลังประสบปัญหา และ Brother Carl ไม่ได้ช่วย Qian (กระซิบ: อ้าว แล้วพี่ Carl ล่ะ...) แค่นั้นแหละ!
————————
Qian: ฉันค่อยๆ ชอบคิดเรื่องหัวเราะตลอดทั้งวัน ทุกคนหัวเราะเยาะฉันที่บ้าไปแล้ว และฉันก็หัวเราะเยาะคนอื่นที่ไม่สามารถมองผ่านมันไปได้... ฉันระเบิดแล้ว! เครื่องบิน! ตรง! คว้าเจ้าของบ้าน! สามเข็มขัดและหนึ่งอัน! ดับเบิ้ลทิป! สูงสุด! กษัตริย์! ราชาตัวน้อย! ฮ่าๆ~
Mo ลี่หัว: อย่าบ้า ทำอะไรอยู่ ระวังฉันแย่งชิงบัลลังก์นะ
Qian: ฉันสงสารคุณในฐานะคนมีความสามารถและอยากเก็บคุณไว้ แต่ถ้าคุณยังดื้อรั้นและต้องการแย่งชิงบัลลังก์ ฉันจะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องจัดการกับคุณ! (ทำไม "เฉียน" ถึงถูกแทนที่ด้วย "ฉัน"?)
[จบ แค่เรื่องไร้สาระ]
