บางสิ่งบางอย่างในทางตรงกันข้าม แต่ในความเป็นจริง คุณแค่ฆ่าเวลาและความเหงาเท่านั้น
เหมือนฟองสบู่ที่ลอยอยู่ในน้ำ ตื้นเกินไป ตื้นเกินไป... จึงไม่สัมผัสจิตวิญญาณได้
ที่พูดถึงคือความรู้สึกตื้นๆ...เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่? มีนาคม สามเดือนที่แล้ว? เมื่อฉันเห็นแท่นบูชาทั้งเจ็ดครั้งแรก แสงและเงาก็หายไป และฉันรู้สึกเบื่อหน่ายกับความเงียบงัน
แต่ทำไมเราถึงแช่มันทั้งกลางวันและกลางคืนได้ และทำไมเราถึงมองว่าภาพลวงตาบางอย่างเป็นสิ่งที่น่าทะนุถนอม ทำไมเวลาอยู่หน้ามือถือ สายตาฉันมักจะเหม่อลอยไปตกที่มุมนอกใจ
ไม่ว่าคุณจะมีความสุขหรือเศร้า ไม่ว่าคุณจะแก่หรือเป็นเด็ก เบื่อหรือสมหวัง คุณสามารถออนไลน์ได้ แต่คุณไม่สามารถอยู่คนเดียวได้
มันสามารถทำให้คนที่มีความสุขเศร้า และคนที่เศร้ามีความสุข; แต่ยังทำให้คนที่มีความสุขมีความสุขมากขึ้น และทำให้คนที่เศร้าเศร้ามากขึ้นอีกด้วย แต่มันกลับทำให้คนเหงาเหงามากขึ้นเท่านั้น
รู้สึกเหนื่อยบ่อยๆ
รู้ไว้ว่าไม่ว่าใจจะไปไหนหรือทำอะไร จริงๆ แล้วมันก็แค่รอหรือหายไปเท่านั้น
ดูบทความในฟอรั่มที่อัพเดทอยู่เรื่อยๆ มักจะรู้สึกมึนงง รู้สึกเหมือนผีโดดเดี่ยว ล่องลอยอยู่ในโลกที่ไม่ใช่ของฉัน มันเป็นโลกที่ซับซ้อนเกินไป ถ้าชอบก็ทิ้งไม่ได้เพราะคุณต้องอาศัยข้อมูลที่รวดเร็วที่มันสื่อออกมา
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้คนเศร้าได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้คนมีความสุขได้
มันกำลังเดินบนน้ำแข็งบางๆ เต้นรำเป็นฟอง...
