เร็วๆ นี้ เงียบๆ . .
เมื่อตกกลางคืน แสงจันทร์จะเต็มพื้นโลก ชีวิตของบางคนเพิ่งเริ่มต้น ยืนอยู่บนถนนที่มีเสียงดัง มองท้องฟ้าพร้อมดอกไม้ไฟที่กระพริบ ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าฉันดูไม่เข้ากับฉันเลยสักนิด เขาก้มศีรษะลง คิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่เขาใช้เวลาในวันนี้ เขายิ้มอย่างเบี้ยว ก็เหมือนกับเมื่อวาน น่าเบื่อ เดินไปมา หายไป ความทรงจำก็หายไป มองดูก็เหนื่อยและดวงดาวก็มืดมัว ฟังแล้วฟัง ตื่นมาเริ่มบ่น เมื่อมองย้อนกลับไปก็พบว่าท่านจากไปแล้ว จู่ๆ ข้าพเจ้าก็สับสน เวลาอยู่คนเดียวชอบก้มหน้า มึนงง ไม่คิดอะไร เพลิดเพลินกับค่ำคืนอันเงียบสงัด มองขึ้นไปบนฟ้า โลกของฉันเงียบเกินไป เงียบจนฉันได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจของตัวเอง เลือดในเอเทรียมจะค่อยๆ ไหลกลับไปยังโพรงหัวใจห้องล่าง เป็นต้น คนฉลาดชอบเดาใจคนอื่น พวกเขาอาจจะเดาใจคนอื่นถูกแต่พวกเขาก็สูญเสียหัวใจของตัวเองไปด้วย คนโง่ที่ชอบให้ความรักอาจถูกหลอกแต่ไม่อาจได้รับความรักจากผู้อื่นได้ คุณคิดว่าฉันคงกระพัน ฉันคิดว่าคุณคงกระพัน แสงบางดวงริบหรี่ที่นี่และที่นั่น ไม่มีความตั้งใจที่จะเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ที่สวยงาม แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่กับใครที่รักของฉัน แต่ฉันรู้สึกถึงส่วนที่ลึกที่สุดของความเงียบในยามค่ำคืนที่ซึ่งไม่มีอะไรนอกจากความเหงาและความเงียบเหมือนสระน้ำนิ่ง ฉันเป็นคนหัวเราะง่ายแต่มีความสุขยาก และชอบฟังเพลงที่ไม่คุ้นเคยและมองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยอยู่เสมอ ตอนนั้นฉันชอบดนตรีชิ้นนั้น และการฟังเพลงชิ้นหนึ่งทำให้ฉันคิดถึงช่วงเวลาหนึ่ง รอยฝ่ามือของการนั่งในช่วงเวลาหนึ่งแล้วหายไปอีกช่วงหนึ่ง อารมณ์ของคุณชอบฟังเพลงนั้นในขณะนั้นเป็นอย่างไร? ตอนนั้นเราเจอกันมั้ย? มันเป็นการเผชิญหน้าหรือพลาด? หรือเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด? ทั้งหมดนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกเล็กน้อยแต่ก็คุ้นเคย ราวกับว่าคนๆ หนึ่งหลงทางและไม่สามารถหาทิศทางของตนเองได้ เขาคิดเงียบ ๆ เกี่ยวกับสิ่งอื่นที่คุ้มค่าที่จะหัวเราะ โลกของคนๆ หนึ่งเงียบมาก เงียบจนคุณได้ยินเสียงลมหายใจและการเต้นของหัวใจของตัวเอง เมื่อคุณรู้สึกหนาวให้สวมเสื้อคลุมให้ตัวเอง เมื่อคุณหิวก็ซื้อขนมปังให้ตัวเองสักชิ้น เมื่อคุณป่วยจงเติมพลังให้ตัวเอง เมื่อคุณล้มเหลวให้ตั้งเป้าหมายให้กับตัวเอง เมื่อคุณล้ม จงลุกขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด และยิ้มให้ตัวเองอย่างอดทน ใช่ ฉันอยู่คนเดียวมาตลอด คุณไม่เคยมาที่นี่ และฉันไม่เคยปรากฏตัวในโลกของคุณ ปรากฏว่าเหลือเพียงความโศกเศร้าและความปรารถนาดีเท่านั้น ความงามยามค่ำคืนไม่สามารถอยู่กับคุณได้ ช่างน่าเสียดาย ฉันหวังว่าทุกอย่างจะง่ายขึ้น ปราศจากความเศร้าโศกมากมาย เพื่อที่ฉันจะได้ไปกับคุณอย่างเงียบ ๆ และสัมผัสประสบการณ์ความงาม ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง ฉันกลายเป็นคนไร้กังวลน้อยลง ฉันดูเหมือนคุ้นเคยกับการรอคอย ฉันแค่คิดว่าการรอคอยจะมาถึง แต่ระหว่างรอก็พลาดความสุขที่นำไปสู่ความสุขได้ เสียใจที่แพ้ ทำไมไม่ตามทัน ในความเป็นจริงการรอตัวเองเป็นความผิดพลาดที่ไร้สาระ รู้ดีว่ากำลังรอความสุขที่ไม่รู้ว่าจะมาหรือเปล่า...เริ่มมีความรู้สึกเป็นของตัวเองแทนที่จะเป็นความรู้สึกใจร้ายและไร้หัวใจของกลุ่มเพื่อนในอดีต ชีวิตแบบนี้ก็เหนื่อยนิดหน่อยและบางครั้งสิ่งรอบตัวฉันก็รับไม่ได้ ชีวิตประจำวันดูเหมือนหนังเรื่องเดียวกันเล่นวนซ้ำไปซ้ำมาซึ่งทำให้ฉันรู้สึกน่าเบื่อจริงๆ ไม่ใช่แค่เวลาเปลี่ยนไป แต่ฉันเปลี่ยนไป บางทีชีวิตอาจจะเหมือนเดิม หัวเราะคนเดียว ร้องไห้คนเดียว เหมือนดื่มน้ำรู้ว่าร้อนหรือหนาว ค่อยๆเข้าใจ ค่อยๆเรียนรู้ เพลิดเพลินไปกับความเงียบนี้ จุดบุหรี่ เผาความทุกข์ทั้งหมด ปล่อยมันไปกับสายลม ให้ความสดชื่นแก่ฉัน แต่ในไม่ช้าและเงียบๆ
