หน้าผาก. วรรณกรรมและศิลปะเล็กน้อย หากคุณไม่ชอบมันอย่าวิพากษ์วิจารณ์มัน
วันนี้ฉันกำลังดูไดอารี่และพบบทความที่ฉันเขียนเมื่อปี 2550 . .
ต้นฤดูร้อน
ฤดูร้อนกลับมาอีกครั้ง และสมุดบันทึกทั้งหมดก็เหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นในปลายฤดูใบไม้ร่วง พลิกผันและร่วงโรยไป
พระอาทิตย์ประท้วงอย่างรุนแรง และฉันก็เดินไปรอบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก
ความทรงจำยังอยู่ในใจฤดูร้อนนี้ ฤดูร้อนนี้
แม้แต่ความฝันของฉันก็ขี้เกียจเกินกว่าจะหลับไป
เมื่อคุณตื่นขึ้นมากลางดึกโดยไม่ฝัน คุณจะลืมไปทันทีว่าคุณอยู่ที่ไหน
ในค่ำคืนที่ไร้ขอบเขตนี้ วันฤดูร้อนมากมายจะไหลออกจากนิ้วของคุณ
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ไม่รู้ว่าฉันยังเป็นคนเดิมหรือเปล่า
เพื่อนทุกคนมีสถานะตกลงไปในฝุ่น ทำอะไรไม่ถูก ทำอะไรไม่ถูก เต้นเบาๆ ตอนกลางคืน เต้นเลอะเทอะ
พระจันทร์มีเสน่ห์และผู้คนก็เมาเหล้า
ฉันเต็มใจที่จะลืมว่าตอนนี้เป็นปีไหน ฉันจึงกลับจากฤดูร้อนอันแสนไกลไปยังอีกฤดูร้อนหนึ่ง
\
\
ไม่ใช่
แต่ฉันรู้ชัดเจนว่าโลกนี้ไม่ใช่ของฉัน...
ใครก็ตามที่ฟังเสียงอันอ่อนล้าของฉันที่มองดวงตาที่หดหู่ของฉัน
โลกนี้; ชีวิตนี้; ฉันคุ้นเคยกับการค้นหาความสุขในความเจ็บปวด
โลกนี้ไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไป ชีวิตนี้ก็เริ่มหลอกลวงฉันเช่นกัน อยากว่าง เหมาะฟรี ว่างที่ไหนก็ยอมแพ้
