เอสเซ้นส์ คำนำของ 'เวลาที่ล่มสลาย' - การได้รับการไถ่บาปในความตาย

“ช่างมันเถอะ พายุใหญ่ขนาดนี้ไม่รู้จะถึงที่นั่นเมื่อไหร่!”\ผู้ชายร่างสูงใหญ่พูดออกมาเมื่อมองทะเลที่ไม่แน่ใจว่านั่นคือฝนหรือน้ำทะเล…\เสียงของเขาดังก้องไปทั้งลำเรือ เรือสั่นสะท้านไปด้วย ขณะพูดสายตาของเขาลอยไปมองนักข่าวหญิงที่กำลังหลับอยู่ข้าง ๆ จากใบหน้าที่สวยงามค่อย ๆ ลู่ลงมาถึงผิวหน้าที่เนียนเรียบ คอที่ยาว และความภาคภูมิใจที่ถูกปิดด้วยเสื้อผู้สื่อข่าวสีดำ เขากลืนน้ำลายลงไปอย่างแรง…\“ฮ่า ฮ่า ฮ่าว ฮวงฝู คุณคงไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงนี่ใช่ไหม!”\ผู้ชายได้ยินแล้วรีบหันสายตาไปทางอื่น จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็ลุกขึ้นยืนมองผู้ชายตรงหน้า…\เขาร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรห้า ใบหน้าสีแทน ริมฝีปากหนา กล้ามเนื้อเกือบจะแตกออก… ทหารรับจ้างอันดับสามของโลก ฮวงฝูเสี่ยวหยุน!\ในเวลานี้ การจ้องตากับเขาของร่างคนนั้นยังไม่ถึงหนึ่งในสามของเขา แต่บรรยากาศไม่แพ้กัน หนวดเล็กที่ถูกตัดเรียบร้อยปกปิดริมฝีปากบนสีแดง จมูกโด่ง และปืนสไนเปอร์ยาวเกือบ 1.5 เมตรบนหลังเผยให้เห็นตัวตนของเขา ทหารรับจ้างอันดับสอง เย่!\“พอแล้ว หยุดเล่นได้แล้ว! พอเถอะ รู้ไหมว่าคนที่เราต้องเจอน่ากลัวขนาดไหน? รักษาสมาธิให้ดี ปกป้องคุณเสี่ยวซวน เราจะไม่ต้องห่วงเรื่องข้าวการกินอีกต่อไปเลย” เสียงจากที่มืดพูดขึ้น\เย่และฮวงฝูลอบจ้องตากันแล้วพูดด้วยความเคารพ: “รับทราบ” คนที่สามารถทำให้ทหารรับจ้างอันดับสองและสามเคารพได้คงไม่มีใครอื่น นอกจากตำนานทหารรับจ้าง อันดับหนึ่ง: เซียน\เรือเล็กลอยต่อไปในพายุ สี่คนไม่รู้ข้างหน้าเป็นอย่างไร รู้แค่ด้านหน้ามืดมิด…\-------------------------\“อู้….” เสี่ยวซวนถอนหายใจยาว “ในที่สุดก็มาถึง นี่คือเกาะเถ้าถ่านที่ขัง 'ปีศาจ' ใช่ไหม? ทิวทัศน์ดีใช่ไหม!”\“เสี่ยวซวน ภายในสามวินาทีกลับเข้าทีม! คิดอะไรอยู่เหรอ?”\เสี่ยวซวนขยับริมฝีปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ละทิ้งไป…\-------------------------\ผู้คุมคุกจั่นจ่วนมองผู้หญิงสวยตรงหน้าอย่างสงสัย ถามเป็นครั้งที่เจ็ดว่า: “คุณจะไปสัมภาษณ์คนวิปลาสนั่นจริง ๆ เหรอ?”\เสี่ยวซวนยังคงยิ้มบนใบหน้า ซ้ำเป็นครั้งที่แปดว่า: “ใช่ค่ะ คุณจั่นจ่วนที่เคารพ”\“เอาล่ะ คนประหลาดจริง ๆ”\จั่นจ่วนหมุนตัวเดินไปข้างหน้า สี่คนรีบตามไปทันทีจ้านจางแนะนําทั้งสี่คนขณะเดิน ก้าวเดินของเขาไม่เคยชะลอ"ขอแสดงความยินดีที่มาถึงที่นี่เกาะเถ้าแห่งโลกเฟยเซิง!เกาะเถ้ามีพื้นที่ 1.607 ตารางกิโลเมตร มีทหารรักษาความปลอดภัยติดอาวุธสองร้อยนาย หน่วยรบพิเศษห้าสิบนาย รถถังยี่สิบคัน เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธห้าลํา และมีนักโทษเพียงคนเดียวบนเกาะเห็นไหม?ฮึ่ม นั่นคือปราสาทโบราณบนหน้าผานั่นแหละที่คอยประคองเขาไว้ทหารห้าสิบนายเฝ้าที่นี่ทุกขณะกําแพงคอนกรีตหนาสามเมตร สามารถรับมือกับอาวุธนิวเคลียร์ได้ต่ํากว่า 30 ล้านตัน"เสี่ยวเสวียนจัดผมให้เรียบร้อยแล้วเดินไปข้างหน้า ทั้งสี่คนต่างรู้สึกหนักใจไม่แพ้กันหวงฝูเกาหัวแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "เฮ้! เฮ้ ร้อนจริง ๆ ที่นี่!"เฉียนจ้องเขาอย่างดุดัน "หยุดเถียงได้แล้ว!"ทางเดินที่สั้นอยู่แล้วก็ไปถึงสุด ที่ซึ่งมีประตูเหล็กขนาดใหญ่สูงสามเมตรจ้านจางก้าวเข้ามาและทําท่าเชิญให้เขาเข้าไป ชัดเจนว่าเขาไม่เข้าไปข้างในเป็นห้องโถงใหญ่ มีคนถูกใส่กุญแจมืออยู่ตรงกลาง ก้มหน้ามองลงจนใบหน้าไม่ชัดเจนออร่าอันตรายแผ่ออกมาจากเขา และทหารรับจ้างทั้งสามก็เอื้อมมือไปจับเอวเขาโดยสัญชาตญาณขนลุกไปทั่วร่างกายเขาเงยหน้าขึ้นทันที และทหารรับจ้างทั้งสามแทบจะอดใจไม่ไหวจึงยิงออกไป"ฮ่า ๆ รีบไปไหน?ฉันแค่เล่นเกม ทุกคนก็แค่เล่นเกมกัน! "เสี่ยวเสวียนตกใจ และทหารรับจ้างก็ตกตะลึงเช่นกันนี่คือหมอเกรย์ในตํานานใช่ไหม?ใบหน้าของเขาสมบูรณ์แบบ อ่อนโยนและงดงามเหมือนประติมากรรมจากกรีกโบราณหลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวเสวียนก็ตื่นขึ้น"สวัสดีครับคุณฮุ่ย ผมชื่อเสี่ยวเสวียน ขอถามอะไรสักสองสามข้อได้ไหมครับ?"""คุณจะดีใจมากไหมถ้าได้ยินแบบนั้น"""ทําไมคุณถึงทําแบบนั้น? เอ่อ หมายถึงคดีฆาตกรรมหรืออะไรทํานองนั้น?""พวกเขาไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของชีวิตและหลงอยู่ในจินตนาการ"พวกเขาหลงใหลในโลกที่สวยงามซึ่งมนุษย์สร้างขึ้นอย่างโลภพวกเขาหมกมุ่นกับทีวีและอื่น ๆ และเนื้อหาทั้งหมดก็เป็นของปลอมพวกเขาใช้ชีวิตในโลกนี้ด้วยประสาทสัมผัสและเนื้อหนัง แต่จิตวิญญาณของพวกเขากลับหายไปฉันมอบการไถ่บาปให้พวกเขา ฉันไม่ได้ฆ่าพวกเขา""งั้นคุณลักพาตัวพวกเขาแล้วบังคับให้กินเนื้อตัวเองใช่ไหม?""ใช่ เพราะพวกเขาใช้ประสาทสัมผัสมองเห็นโลกที่เสแสร้งฉันจะบอกพวกเขาว่าโลกนี้มีรสชาติจริงๆ อย่างไรไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ 21 ธันวาคม โลกนี้จะพลิกคว่ํา!!ฮ่าๆ!โลกทั้งใบจะได้รับการไถ่บาปฉันรู้จุดประสงค์ของคุณ—ไม่ใช่แค่เพื่อรู้ว่าทําไมฉันถึงมีร่างกายเหนือมนุษย์หรือ?พรุ่งนี้คุณจะเข้าใจเองเพราะฉันเป็นนักชีววิทยา""แล้วทําไม............"......-------------------------\บนดาดฟ้าของเมืองเล็ก ๆ ในเจียงหนาน วันแรกของวันสิ้นโลก ฮุ่ยได้เห็นทุกอย่างและเตะกล้องลับที่พบบนปลอกคอร่างของเสี่ยวเสวียนลงเมื่อวานนี้เอง เขาแกล้งป่วยและมาถึงโรงพยาบาลแห่งนี้เขารออย่างเงียบ ๆ จนถึงเที่ยงคืน วันถัดไปฮุ่ยค่อย ๆ เดินลงบันไดโรงพยาบาล...เขาหิว เขาไม่อยากกินศพเซียวเสวียนเพราะไม่มีไฟ"น่าเสียดายที่ลืมใส่รองเท้า ไม่งั้นในความวุ่นวาย เจ้าตัวน้อยสามคนนั้นคงหนีไม่รอด..." ฮุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งตอนนี้เขามีแค่ศพกับมีดเล็ก ๆ แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วรองเท้าส้นสูงแหลมคมและแหลมเขาคิด ฮุ่ยตัดขาขวาของเขาออกทั้งหมดจากนั้นเขาก็ถอดเอ็นขาซ้ายออกและมัดมันไว้ไม่ มันยังไม่พอฮุ่ยแค่โกนเนื้อขาขวาออก ทุบปลายกระดูกต้นขา แล้วแทงพื้นรองเท้าอย่างแรงจอบเดิมที่ทําจากกระดูกและรองเท้า ตอนนี้เสร็จสมบูรณ์แล้วแน่นอนว่ากระดูกน่องที่เหลืออยู่ไม่อาจเสียเปล่าได้ ฮุ่ยขูดไขมันออกจากต้นขา ตัดผิวหนังที่หลัง ห่อไขมันเข้าไปในร่างกาย และผูกมันเข้าด้วยกันกับผมและกระดูกน่องถ้ามีไฟ คบเพลิงที่ทําจากสิ่งนี้จะลุกไหม้ได้นานถึงสองชั่วโมงฮุ่ยแบกศพที่ถูกทําร้ายไว้บนหลังแล้วเดินลงบันไดอย่างมั่นใจเขาเดินไปที่ประตูหลักในทางเดินและเตะมันอย่างแรงข้างในมีซอมบี้ในชุดทหารมากกว่าสิบตัวเมื่อเห็นคนมีชีวิต เขาก็คํารามและพุ่งเข้าไปทันทีฮุยโยนศพลงพื้นแล้วทุบหัวซอมบี้ด้วยกระบองกระดูกของเหลวในสมองสีเทากระจายเต็มตัวเขาซอมบี้ใกล้ ๆ เห็น คําราม แล้วพุ่งเข้ามาทางนี้ฮุ่ยก็ฟาดด้วย แต่พลาดและตอกเข้าที่คอซอมบี้ ซอมบี้แค่เอียงตัวเข้ามาอย่างดุเดือด มือที่เหมือนกรงเล็บแกว่งไปที่อกของฮุ่ยฮุ่ยรู้สึกเลือดสูบฉีดทันที รสเค็มในปาก"ตราบใดที่นายยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะฆ่านายถึงนายจะตาย ฉันก็จะฆ่านายอยู่ดี""ฮุยดึงมีดออกจากเอวแล้วฟันแขนซอมบี้มือซอมบี้ถูกตัดขาดทั้งมือฮุยดึงปืนพกออกจากเอวซอมบี้แล้วยิงเสียงดังใส่มันเอวซอมบี้หักฮุยไม่คิดจะหยิบอาวุธที่ใช้แค่ครั้งเดียว คลานไปยังห้องข้างหลัง\เขากดแน่นกับประตูทางเข้า เฮ้ย หลังของเขามีแรงกดมากขึ้น ซอมบี้ก็ยิ่งมากขึ้น…ถูกดึงดูดด้วยปืนและระเบิด…ช่างมัน เฮ้ย ทำยังไงดี…
(ป.ล.: เลือดสาดหนักแน่น)\จบ