เอสเซ้นส์ 《จุดสิ้นสุด》010. (บทนำ) ศาลเจ้าบูชาดวงอาทิตย์

เงาหนึ่งพุ่งมาจากทิศตะวันออก! ก้าวย่างของเขานั้นแปลกประหลาดราวกับเป็นปีศาจร้ายจากใต้พิภพ แม้ว่าจะดูเหมือนเดินช้า ๆ แต่กลับพุ่งโจมตีมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เพียงพริบตา ร่างของเขาก็ก้าวมาถึงต่อหน้าแล้ว!

พลังดำมืดหนืดเหมือนมีตัวตนจริง ๆ พันรอบอยู่บนชุดคลุมสีดำสนิทของเขา ทำให้เกิดความเย็นยะเยือกคล้ายจะมาจากหลังสันหลัง!

ทันใดนั้น เงานั้นชูมือขวาขึ้น 'ปั๊ก' และดันวัตถุสีดำขนาดใหญ่พุ่งออกไป กระแทกใส่ Stone Spring Shen ที่ใกล้ตาย!

ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าที่ใหญ่เท่าถังไม้ซึ่งเป็นสายฟ้าที่เก้ากำลังนิ่งกลางอากาศ ก็พุ่งลงมาพร้อมพลังทำลายล้างที่ฉีกขาดพื้นที่!

"โครม..."

ทันใดนั้น ราวกับโลกสะเทือน! พื้นดินแตกเป็นร่องหลายแห่ง ก้อนหินตกลงพื้น 'ว่อว' เสียงกระแทกก่อตัวเป็นคลื่นเสียงจริง ๆ กระจายออกไปทันที แม้ต้นไม้ใหญ่สามคนโอบก็หักครึ่งเสมือนใบมีด กำลังลมคมชัด 'ซู่ ๆ' กัดกร่อนทุกสิ่งรอบตัว!

"ซี่...ซี่..."

สายฟ้าและแสงฟ้าที่ดำเนินมาตลอดครึ่งนาทีเต็ม พลังแห่งความโกรธเริ่มอ่อนแรง สายฟ้าที่สว่างวาบยังคงเปล่งประกายราวกับโกรธ แต่เมื่อไม่มีพลังสนับสนุน จึงค่อย ๆ ถอยกลับไปในก้อนเมฆสายฟ้าเหนือศีรษะ

เมฆสายฟ้าเริ่มจางลง แสงฟ้าที่กลางเมฆก็เบาลงเช่นกัน พร้อมกับเสียง 'อู้ว...' ยาว ๆ ทุกอย่างเริ่มเงียบลง และฝุ่นหยาบเต็มท้องฟ้าก็เริ่มมองเห็นชัดเจน

เงาโค้งคุกเข่าชัดเจนขึ้น ปรากฏว่าเป็น Stone Spring Shen แม้ร่างเขาจะเต็มไปด้วยเลือด สภาพร่อแร่ แต่มีพลังหนักหน่วงพุ่งทะยานขึ้น กลิ่นอากาศรอบตัวสูงส่งเหมือนวิญญาณเทพ มองลงมาที่โลก พลังลึกซึ้งและแน่นหนาแสดงผ่านดวงตาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

"ถึงขั้นเซียน..." Mu Gong Qing Ming พูดออกมาพร้อมความแห้งในปาก มอง Stone Spring Shen ด้วยสายตาที่เผาไหม้ดั่งเปลวเพลิง! สายตานี้คล้ายกับตอนยังหนุ่มที่มุ่งมั่นแสวงหาพลังโดยไม่ลังเลเอาชีวิต!ขณะนี้ ชื่อเสียงของชิเซ็นเซ็น กำลังประสบกับการก้าวข้ามขีดจำกัด แต่เนื่องจากใช้พลังไปมากเกินไป จึงอ่อนแรงจนแทบไม่มีแรงแม้แต่จะเดิน

ขณะที่ชายสวมชุดดำที่ยืนอยู่ข้างๆ เคลื่อนไหวทันที ในเวลาไม่กี่อึดใจ เขาปรากฏตัวทางด้านซ้ายของชิเซ็นเซ็น ราวกับผี โดยพลังลึกลับที่เหนียวหนืดฉายออกมาและตรงไปยังวัตถุสีดำที่อยู่ข้างตัวชิเซ็นเซ็น ก่อนที่จะหายไปทันที เวลาที่เกิดขึ้นสั้นจนไม่มีใครเห็นชัดว่าวัตถุระดับเครื่องมือวิเศษที่สามารถต่อต้านฟ้าแลบนี้จริงๆ คืออะไร

เมื่อฟื้นความระบายลมหายใจได้เล็กน้อย ชิเซ็นเซ็นจึงยกศีรษะขึ้นอย่างยากลำบาก และเผชิญหน้ากับสายตาที่สาดออกมาจากชายชุดดำใต้หมวกสีดำ และด้วยการพยักหน้าอย่างขมขื่นเล็กน้อย

ทันใดนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์เบาๆ ดังขึ้นจากฝูงชนผู้ที่มาชมรอบด้าน

อย่างไรก็ตาม ชายชุดดำนั้นมีสถานะอย่างไร ถึงสามารถทำให้ชิเซ็นเซ็น ผู้ซึ่งก้าวเข้าสู่ระดับผู้แข็งแกร่งอันดับสูงของโลก ยอมสยบได้?

เหมือนกับไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้าน ชายชุดดำก็ยืนเอียงตัว ถอยหลังสองมือ และก้าวด้วยท่าทีแปลกประหลาด ก่อนที่จะหายไปจากสายตาผู้คนทันที

แต่ในวินาทีที่ชายชุดดำหันตัว ผู้คนทุกคนก็เห็นสัญลักษณ์พระอาทิตย์สีทองบริสุทธิ์บนหน้าอกของเขา สัญลักษณ์นี้ ไม่ทราบเหตุผล ทำให้เกิดพลังอันแปลกประหลาด ราวกับสามารถกลืนกินทุกสิ่ง! เพียงแค่เห็นครั้งเดียว แทบทุกคนก็รู้สึกงุนงงทางจิตใจ ทันทีที่ฟื้นสติ ผู้คนกลับเงียบลงอย่างผิดปกติ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ

เพราะในใจของทุกคน ปรากฏชื่อเดียวกัน

ศาลเจ้าเทพอาทิตย์!

นี่คือองค์กรที่ลึกลับสุดๆ ไม่มีใครรู้ว่าก่อตั้งเมื่อใด ผู้ก่อตั้งคือใคร และความแข็งแกร่งที่แท้จริงของมันเป็นอย่างไร แต่เคยมีคนวิเคราะห์ข้อมูลกิจกรรมของศาลเจ้าทั้งหมด และได้ข้อสรุปที่น่าตกใจ:

ในศาลเจ้าเทพอาทิตย์ สมาชิกทุกคนมีพลังระดับเซียน! และประธานที่ลึกลับที่สุด ตามตำนานกล่าวว่า มีพลังที่เกินกว่าระดับเซียน!

ก็พอจะจินตนาการได้ว่า โลกมีเพียงเซียนไม่กี่คน ไม่ว่าที่ใดก็สามารถสั่นสะเทือนได้ทั่ว! แต่ในศาลเจ้าเทพอาทิตย์ ทุกสมาชิกมีพลังระดับนี้ จึงสามารถทำให้คนตื่นเต้นตกใจได้อย่างสมบูรณ์“แน่นอน พวกเขาก็ปรากฏตัวแล้ว……แผนการนั้น จริงๆ แล้วสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?”
ไม้กงชิงหมิง มองไปยังปลายทิศตะวันออกอย่างสงบ พูดอะไรบางอย่างอย่างหนักแน่น ขมวดคิ้วอย่างเข้มงวดขึ้น ความกังวลอ่อนๆ ปรากฏขึ้นในใจของเขา
……
สามวันเวลาผ่านไป ในขณะที่เดินทางอย่างต่อเนื่อง วิถีชีวิตและวัฒนธรรมท้องถิ่นระหว่างทาง สำหรับชิงเหียนแล้ว แทบไม่มีความหมายอะไรเลย แน่นอน ยกเว้นอาหารมื้อโตๆ บนโต๊ะทุกวัน คนที่ใช้ชีวิตอยู่ใต้ผาสูงเป็นพันเมตรอย่างชิงเหียน เคยกินอาหารอร่อยเช่นนี้เมื่อไหร่กันนะ? หลังจากสามวันของการกินดื่มอย่างเต็มที่ ร่างกายของชิงเหียน ก็ชัดเจนว่ามีน้ำหนักขึ้นบ้าง และผิวพรรณก็แดงระเรื่อขึ้นมาก
รับแสงแดดยามเช้า ไม้กงชิงหมิงหยุดยืนอยู่หน้าประตูเมือง มองฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่ภายในเมือง ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางๆ หลังจากชั่วครู่ เขาหันกลับไปพูดกับเด็กที่นั่งนิ่งบนรถหีบทองขนาดใหญ่
“เหียนเอ๋อร์ พวกเราถึงแล้ว…”