เอสเซ้นส์ 《คัมภีร์ต้องห้าม》บทที่ 1 (ตอนบน) ฟื้นคืนชีพ?

“ถ้ามีชาติหน้าได้ก็คงดีนะ ในชาติหน้า ฉันจะไม่ฝากความหวังไว้กับใครอีกเด็ดขาด จะไม่...”\ มองไปที่ศพที่นอนอยู่ในโลงไม้สีดำ สวมชุดสูทสีดำที่ค่อนข้างหลวมอยู่ เขาเอ่ยอย่างเงียบ ๆ ในใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน เพราะศพนั้นก็คือตัวเขาเอง\ ในศาลาแห่งวิญญาณที่แทบไม่เหมือนสถานที่สำหรับเด็กกำพร้าอย่างเขา มองคนที่มาสักการะโดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความเศร้า เขาก็อยากหัวเราะออกมา หัวเราะใส่ตัวเองที่เป็นคนโง่อย่างแท้จริง\ ทั้งหมดในศาลา มีคนที่เขารู้จักเพียงสองคน ส่วนที่เหลือทั้งหมดเป็นคนแปลกหน้า\ หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนราวสี่สิบปี ยืนด้วยใบหน้าสง่างามข้างที่นั่งของครอบครัวศาลาเขาเป็นพ่อแท้ ๆ ที่เขาเฝ้าคาดหวังมาเนิ่นนานในบ้านเด็กกำพร้า ประธานบริษัทจดทะเบียนเก่าแก่แห่งหนึ่งในปักกิ่ง เจ้าของทรัพย์สินหลายสิบพันล้าน และติดอันดับ 50 อันดับแรกของ Forbes ในจีนแผ่นดินใหญ่\ แต่ความตลกขบขันคือ ถ้าไม่ถูกบีบด้วยแรงกดดันทางสังคม ชายผู้มีชื่อเสียงคนนี้ตลอดชีวิตคงไม่ไปหาเขาเด็กกำพร้าที่เกิดจากความผิดพลาดในวัยหนุ่ม\ ส่วนอีกคนคือประธานสหายสุดหรู ผู้เป็นแม่เลี้ยงของเขา น่าเสียดายที่เขายังไม่ได้ใช้ชีวิตในฐานะคุณหนุ่ม แม้เพียงชั่วโมงเดียว ก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นเคราะห์กรรม วันนั้นเขาพอดีอายุสิบแปดปี แม่แท้ ๆ ของเขาก็ตายจากการคลอดเมื่อตอนอายุสิบแปดปีเช่นกัน\ อุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการวางแผนอย่างรอบคอบ และผู้บงการเบื้องหลังย่อมเป็นผู้หญิงที่สง่างามและสดใส ไม่มีข้อโต้แย้ง ทุกสิ่งที่เธอทำก็เพื่อให้เด็กหนุ่มรูปงามผู้หลับตาไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ เธอ ซึ่งคือบุตรชายแท้ ๆ ของเธอ เธอไม่ยอมให้สามีแบ่งทรัพย์สินหลายสิบพันล้านแม้เพียงบาทเดียวให้เด็กนอกสมรสที่เพิ่งโผล่มา\ เมื่อมองอีกครั้งไปที่ผู้ถือว่าเป็นแม่เลี้ยงและน้องชาย วิญญาณของเขาลอยอยู่ในศาลา เอ่ยถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจ เขาก็อยากเหมือนผีร้ายในหนังไปแก้แค้น แต่สุดท้ายกลับพบว่าไม่มีตัวตนอยู่จริง\ ไม่สามารถแก้แค้นได้ ชีวิตก็เอากลับมาไม่ได้ ความเกลียดชังก็ไม่มีที่ระบาย กลายเป็นวิญญาณอาฆาต เขาได้แต่ล่องลอยและหวังในชาติหน้า พร้อมกับคอยเตือนตัวเองในใจว่าถ้ามีชาติหน้า ในชาติหน้าจะไม่ฝากความหวังไว้กับใครอีกเด็ดขาดถ้าไม่ใช่ว่าหลายสิบปีมานี้เฝ้าคอยให้พ่อแท้ ๆ มาหาตัวเองอยู่ตลอด และยังคงอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็คงไม่ถึงขั้นต้องถูกมัดมือชกจนสูญเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถยนต์ที่ผู้หญิงคนนั้นวางแผนไว้ ถ้าไม่วางความหวังไว้ที่พ่อแท้ ๆ ที่แทบไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ตัวเองจะตกระกำลำบากมาถึงวันนี้อย่างนี้ได้อย่างไร\ แสงสว่างสาดลงมาจากเพดานศาลาเซ่นวิญญาณ ทำให้สะเพียงรู้สึกเหมือนกับลอยขึ้นไปเหมือนลูกโป่ง ยิ่งลอยยิ่งสูง จนในไม่ช้าเข้าสู่พื้นที่มืดมิดที่มองไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรเลย ในขณะเดียวกัน เขาได้ยินเสียงคร่ำครวญเป็นช่วง ๆ และเสียงเหล่านี้ยั่วยุให้เขาวิ่งไปในทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว...\n ——บทที่ 1 (ตอนบน) จบ