《ช่วงเวลาที่ล่มสลาย》บทที่ 2-การเกิดใหม่

บทที่ 2 - การฟื้นคืนชีวิต
เหม่ยนอนอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างกายกำลังสั่นอย่างต่อเนื่อง กระดูก กล้ามเนื้อ และหลอดเลือดในร่างกายของเขาแตกแล้วฟื้นตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามกฎของวูล์ฟ ร่างกายที่แตกจะยิ่งแข็งแรงขึ้นเมื่อถูกฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง\ บาดแผลที่แขนขวาของเหม่ยมีเนื้อเม็ดกำลังขยับตัวและเติบโตอย่างช้าๆ กระดูกเริ่มเจริญเติบโตออกมาจากบาดแผลในอัตราที่มองเห็นด้วยตาเปล่า พร้อมกับเส้นเลือดตามมา จากนั้นคือระบบน้ำเหลือง ไขมัน กล้ามเนื้อ เส้นประสาท… ผิวหนังที่สร้างจากชั้นหนังแท้และหนังกำพร้าหุ้มมันไว้\ แขนขวามือทั้งข้างงอกขึ้นใหม่ แข็งแรงกว่ามือขวาเดิมอย่างชัดเจน และทันใดนั้นก็เกิดการแปรสภาพ! แขนข้างนั้นหดตัวลงเหมือนถูกรถทับ กระดูกแตกละเอียด ร่างกายของเขาก็แบนราบเหมือนเนื้อบดมือขวา\ นี่เหมือนช่างตีเหล็กเก่ากำลังตีเหล็ก ทำให้เหล็กแข็งขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นสร้างมันให้เป็นดาบ คมดาบ!\ ขณะนั้นร่างกายของเหม่ยเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง กระดูกของเขาบอบบางขึ้นเรื่อยๆ และถูกบีบอัดอยู่ ร่างกายส่วนสมองเลื่อนลงไปที่ช่องท้องแล้วถูกหุ้มด้วยกระดูกแข็งแรงมาก ส่วนสมองอื่นๆ ถูกบดละเอียดกลายเป็นสมองใหม่ ไม่ทราบเหตุผล แต่มีเพียงฮิปโปแคมปัสที่คงอยู่สมบูรณ์ ซึ่งหมายความว่าความทรงจำยังคงอยู่ เขาเติบโตหัวใจถึงสามดวง แยกอยู่ตามร่างกาย แม้ถูกระเบิดสองดวง แต่ที่เหลือก็ยังสามารถรักษาชีวิตได้ ช่องอกเป็นอวัยวะย่อยใหญ่ ผสานหน้าที่ของกระเพาะอาหาร ตับ ตับอ่อน ลำไส้ และอวัยวะอื่นๆ เนื่องจากขนาดใหญ่จึงครองช่องอกทั้งหมด\ หลังจากสมองออกจากกระโหลก หูหรืออวัยวะรับสัมผัสเข้ามาครอบครอง แม้หัวระเบิดก็ไม่ส่งผลใดๆ ใต้ผิวหนังเกิดแผ่นอ่อนคล้ายโครงกระดูกภายนอก และบนกระดูกภายในงอกเป็นกระดูกเล็กสาขา กระดูกเล็กเหล่านี้รวมกับแผ่นกระดูกสามารถทนต่อแรงกดมหาศาล\ เส้นใยกล้ามเนื้อเป็นเกลียว แตกต่างจากกล้ามเนื้อมนุษย์อย่างมาก กล้ามเนื้อเหล่านี้แนบสนิทกับแผ่นกระดูก วิธีออกแรงเหมือนแมลงปีกแข็ง สามารถสร้างแรงได้หลายร้อยเท่าของน้ำหนักตัว\ ร่างกายของเหม่ยในตอนนี้สรุปได้ด้วยสี่คำว่า: “เครื่องจักรสังหาร” เกิดมาเพื่อฆ่า!\ ………\ เหม่ยฟื้นขึ้นมา หัวเวียนเหมือนจะเป็นลม เมื่อเพิ่งตื่นก็เกือบหมดสติ\ “ฉัน…ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันยังมีชีวิตอยู่ เยี่ยมไปเลย ฉันยังสามารถคิดได้!”\ เหม่ยทันใดนั้นรู้สึกถึงความร้อนรุ่มกลางอก (อวัยวะย่อยของเขาอยู่ตรงอก) รู้สึกหิวมากเขาหยิบสารอาหารพลังงานสูงพิเศษที่เขาให้ผู้ป่วยหลังผ่าตัดเทใส่ปากจนกระทั่งเขาดื่มไปสามกล่องใหญ่ เขาถึงรู้สึกดีขึ้นที่หน้าอกตอนนั้นเองฮุ่ยถึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ—ทําไมเขาถึงรู้สึกหิวในอก?สายตารอบดวงตาดีขึ้นมากการได้ยินคมขึ้น และเขายังได้ยินอัลตราซาวด์ด้วยและเขาก็ยังอยากกินเนื้อมนุษย์อยู่เรื่อยๆฮุยรู้สึกถึงพลังมหาศาลเติมเต็มร่างกายเขาเดินไปที่ประตู มองไปที่ประตูเหล็กหนักข้างหน้า แล้วชกต่อยประตูเหล็กส่งเสียงครางดังและกระแทกพื้น!เสียงดังลั่นทําให้ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ๆ รีบวิ่งเข้ามาฮุยไม่ลังเลและชกซอมบี้ที่ใกล้ที่สุดเขาทําลายหัวซอมบี้จนกระเด็นไปทั่ว!ฮุยจัดการซอมบี้ในทางเดินได้อย่างง่ายดายเขาเดินลงบันได ทันใดนั้น ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่งก็ถาโถมเข้ามาเขารีบหลบไปด้านข้างทันที"ปัง!"ลิ้นหนาเท่าแขนยื่นออกมาจากที่ที่เขายืนอยู่ เต็มไปด้วยหนามบันไดคอนกรีตถูกเปิดด้วยรูขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล แสดงให้เห็นว่ามันทรงพลังแค่ไหนฮุ่ยกระโดดลงบันไดทันทีเพื่อหาซอมบี้ที่ซุ่มโจมตีเขาเขายังไม่ทันตั้งตัวได้เลย ลมแรงพัดเข้าหน้าแรงมหาศาลฟาดเข้าที่หลังของเขาถ้าไม่ใช่เพราะร่างพิเศษของเขา เขาคงตายไปนานแล้วฮุยโกรธมากที่ถูกโจมตีโดยไม่มีเหตุผลแม้จะหนีได้ แต่เขาก็ไม่ถอยเขากระโดดไปข้างหน้ามากกว่าสามเมตร คว้ามีดเล็ก ๆ ที่ไม่เคยหลุดจากข้างตัว แล้วแทงลงไปแต่มีดแทงผิวหนังซอมบี้ไม่ได้เลย"ซอมบี้แข็งแกร่งจริง ๆ!" ฉันหมดสติไปนานแค่ไหนแล้ว?ซอมบี้ตัวนี้วิวัฒนาการถึงขนาดนี้แล้ว!"ฮุ่ยดาร์กถอนหายใจเขาเปลี่ยนวิธีและก้มลงชนซอมบี้ซอมบี้ล้มลงกับพื้นและลุกขึ้นไม่ได้ฮุยนั่งทับซอมบี้ ชกใส่มันทีละหมัดแม้หมัดจะเร็ว แต่ก็โฟกัสที่จุดเดียวเสมอ(เกรย์แก่ชกเสือ...ฮ่าๆ)
ซอมบี้แลบลิ้นออกมาอีกครั้ง และฮู ฉันถูกโจมตีอย่างไม่มั่นคง จึงใช้โอกาสนี้ลุกขึ้นยืนตอนนั้นเองฮุยจึงได้เห็นรูปลักษณ์ของซอมบี้อย่างชัดเจนร่างกายของมันเต็มไปด้วยเกล็ดกระดูก และมีหนวดหลายเส้นที่คล้ายหนวดปลาหมึกยื่นออกมาจากปากเป็นครั้งคราวสิ่งที่คล้ายลิ้นนั้นไม่ใช่ลิ้นของเขาจริงๆ แต่เป็นรูปร่างกลายพันธุ์ของมือขวาของเขาเขาไม่ได้รีบวิ่งเข้าไปทันที แต่กําลังสังเกตฮุ่ย และในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขาได้เรียนรู้ที่จะโจมตีด้วยมือขวา ดูเหมือนซอมบี้ตัวนี้จะไม่ฉลาดเท่าไหร่ซอมบี้ประเมินฮุ่ยอย่างระมัดระวังแล้วถอยออกไปเขาอยากหนีเมื่อเห็นซอมบี้ถอยหนี ฮุ่ยก็รู้สึกอยากถอยกลับเช่นกัน"พูดได้ไหม?""ชื่ออะไร?"“มนุษย์… เธอเก่งจริงๆ… เธอสามารถเรียกฉันว่า… เย็น…”\… (ย่าๆ ปรากฏตัวบนเวที ยกขาม拍มือ…)\ตัวเองยังคงประมาทเกินไป การทดสอบความแข็งแรงของร่างกายครั้งนี้มั่นใจเกินไป จริงๆ แล้วหากหาแค่ซอมบี้ธรรมดาก็พอ เกรย์นั่งอยู่บนบันไดคิดอยู่ในใจ\“ตอนนี้สามารถทราบได้ว่าอวัยวะการกินย้ายไปที่หน้าอกแล้ว กำลังเพิ่มขึ้นประมาณสามร้อยเท่า ความทนทานต่อการถูกกระแทกเพิ่มมากขึ้น… ผลการทดสอบเบื้องต้นครั้งนี้ค่อนข้างดี”\(ป.ล.: ตอนนี้ยังเป็นการแสดงเดี่ยว รอหน่อย รอหน่อย)