กาลครั้งหนึ่งมีเรื่องรักเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้ตัวเอกเป็นคนโง่สองคน ผู้ชายโง่มาก โง่จนรู้จักแต่พูดเรื่องบ้า ๆ ผู้หญิงก็โง่เช่นกัน โง่จนรู้จักเพียงใช้ดวงตาที่ไม่มีชีวิตมองผู้ชายแล้วหัวเราะ หัวเราะโง่ ๆ ทั้งสองคนเดิมทีไม่รู้จักกัน พวกเขาหนึ่งอยู่ทางใต้ อีกหนึ่งอยู่ทางเหนือ ครอบครัวของพวกเขาคิดว่าพวกเขาโง่ จึงทอดทิ้งให้พวกเขาเร่ร่อนไปมา ผู้ชายเดินจากใต้ขึ้นเหนือ ผู้หญิงเดินจากเหนือไปใต้ เร่ร่อน เร่ร่อน... ผู้ชายเดิมทีไม่ได้โง่ แต่เพราะขณะทำงานก่อสร้างถูกอิฐทับศีรษะ จากนั้นจึงโง่ ผู้หญิงเดิมทีไม่ได้โง่ ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเธอติดอันดับหนึ่งของเมือง ทว่าชื่อของเธอกลับถูกคนรวยแย่งไป ตั้งแต่นั้นผู้หญิงก็ไม่พูด ไม่สนใจพ่อแม่ และต่อมาก็โง่เช่นกัน ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไหร่ เสื้อผ้าของผู้ชายสกปรกน่าเกลียด รองเท้าก็เผยให้เห็นนิ้วเท้ามืดดำของเขา เสื้อผ้าสีแดงของผู้หญิงกลายเป็นสีเทา ผมยุ่งเหยิงยังมีหญ้าแห้งติดอยู่ แต่ใบหน้ายังคงขาว ขาวอย่างประหลาด มือถือขวดน้ำแร่และหัวเราะโง่ ๆ กับคนที่ผ่านไปมา ทั้งสองคนพบกันในยามพลบค่ำ พวกเขาพบขนมปังที่ขึ้นราในถังขยะพร้อมกัน จับขนมปังพร้อมกัน ศีรษะทั้งสองชนกัน ผู้ชายจ้องผู้หญิงอย่างแรง ผู้หญิงหัวเราะโง่ ๆ ใส่ผู้ชาย ผู้ชายชนะ คว้าขนมปังและกัดเต็มแรงด้วยปากที่ช้ำดำ ผู้หญิงไม่ขยับ เพียงมองผู้ชายอย่างโง่ ๆ ผู้ชายมองผู้หญิง ดวงตาไม่มีประกายใด ๆ ผู้หญิงเพียงมอง ผู้หญิงกลืนน้ำลายเรื่อย ๆ ผู้ชายหยุดกัดขนมปัง มองผู้หญิง จ้องอย่างโง่ ๆ คนโง่ทั้งสองมองกัน ผู้ชายไม่แสดงอาการ ผู้หญิงหัวเราะโง่ ๆ ผู้ชายให้ขนมปังกับผู้หญิง ผู้ชายให้ขนมปังกับผู้หญิง ผู้หญิงก็กัดขนมปังครึ่งที่เหลืออยู่อย่างโง่ ๆผู้ชายหันตัวเดินไป โดยไม่หันกลับ เมื่อเขากลับไปยังโรงงานร้างที่เขานอนอยู่ เขาหันตัวไปเห็นผู้หญิง ผู้หญิงคอยตามเขาอยู่ตลอด ตามเขามาจนถึงที่นี่ ผู้หญิงยังคงหัวเราะแบบโง่ๆ กับผู้ชาย พวกเขาไม่พูดอะไร ผู้หญิงก็อยู่กับคนโง่ด้วยกัน ตอนกลางคืนเวลานอน ผู้ชายรู้สึกว่าตัวเองอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้หญิงกอดผู้ชายตลอด ผู้หญิงเวลานอนหลับสนิทมาก ท่าทางตอนนอนจริงๆ แล้วไม่เหมือนคนโง่เลย
คนโง่สองคนก็อยู่ด้วยกันแบบนี้ ตอนกลางวันทั้งสองคนไปเก็บของตามถนนเพื่อเติมท้อง ตอนกลางคืนก็กลับมานอนด้วยกัน วันเวลาผ่านไปแบบนี้ วันหนึ่งตอนกลางคืน ผู้ชายไม่รู้ว่าไปเก็บแหวนมาจากไหน แหวนเป็นสนิมสีเขียว ผู้ชายใส่ให้ผู้หญิง ผู้หญิงหัวเราะให้ผู้ชายแบบโง่ๆ ตลอด คืนวันนั้นหัวเราะหนักขึ้น เสียงหัวเราะของผู้หญิงฉีกความเงียบของทั้งคืนออกไป ต่อมาหัวเราะจนมีน้ำตา ผู้หญิงร้องไห้ ครั้งแรกที่ร้องไห้ กอดผู้ชายร้องไห้ ร้องไห้อย่างไม่เข้าใจ ผู้ชายเหมือนไม่รู้สึกอะไร ใบหน้ายังคงไม่แสดงอารมณ์
ต่อมาผู้หญิงป่วย ผู้หญิงที่ไม่เคยป่วยมาก่อนป่วย และหนักด้วย ตอนเช้าเธอไม่ได้ลุกขึ้นไปเก็บอาหารกับผู้ชาย ไม่หัวเราะให้ผู้ชาย ผู้ชายออกไปเอง ตอนกลางวันผู้ชายกลับมาอย่างเป็นพิเศษ มือถือขวดน้ำแร่ใหม่และขนมปังใหม่ เขากลับมาเพื่อดูผู้หญิง ใบหน้าผู้ชายนั้นมีกำลังฟกช้ำ นิ้วมือเขาก็บวม มีรอยเลือดใต้จมูก ผู้ชายถูกเจ้าของร้านเล็กๆ ตีตอนแย่งขนมปังและน้ำแร่ ผู้หญิงปิดตา ไม่หัวเราะให้ผู้ชายเหมือนเคย ผู้ชายเอาขนมปังไปวางปากผู้หญิง ผู้หญิงไม่กิน ผู้หญิงใกล้ตายแล้ว ร่างกายมีไข้สูง จนหมดสติ ใบหน้าผู้ชายแสดงอารมณ์เป็นครั้งแรก ใบหน้าแสดงความตื่นตกใจ ผู้ชายวิ่งออกไป เมื่อเห็นคนใส่เครื่องแบบตำรวจสีเขียวก็ร้องไห้ ผู้ชายร้องไห้ เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ ปากร้องว่า: ช่วยผู้หญิงของฉันด้วย ช่วยเธอด้วย เครื่องแบบตำรวจสีเขียวเตะผู้ชายออก แล้วด่า: ไปให้พ้น คนบ้า ฉันนี่โชคร้ายจริงๆ ออกไปแล้วก็ไม่ราบรื่น ผู้ชายล้มลงหงายกับพื้น เครื่องแบบตำรวจสีเขียวเตะผู้ชายเข้าท้องหลายที ผู้ชายปล่อยมือ เครื่องแบบตำรวจสีเขียวถ่มน้ำลายใส่ผู้ชายแล้วเดินไป! ผู้ชายใช้เวลานานกว่าจะลุกขึ้นจากพื้น น้ำตาแห้งแล้วบนใบหน้าชายคนนั้นอุ้มผู้หญิงออกไปบนถนน มีคนมากมายแต่ไม่มีใครสนใจ สิ่งที่พวกเขาสังเกตเห็นคือสายตาเย็นชาก่อนจะเดินต่อไปคนโง่วางผู้หญิงไว้ข้างถนน มองคนเดินถนนอย่างไร้ทางช่วยลมหายใจของผู้หญิงอ่อนแรงมาก เขาหยิบเศษแก้วแตกจากข้างถนน เศษแก้วนั้นคมและเงางาม ชายคนนั้นยกแขนที่ผอมและสกปรกของผู้หญิงขึ้นแล้วกรีดข้อมือเธออย่างแรง เลือดกระจายเต็มใบหน้า คนโง่หัวเราะเสียงดังและตะโกนว่า "ฮ่าๆ ฉันฆ่าคน! ดูฉันสิ ฉันฆ่าคน...... รถพยาบาลมาถึงในที่สุด ผู้หญิงถูกพาตัวไป ผู้ชมดูถูกชายคนนั้นและสาปแช่งเขา จากนั้นก็แยกย้ายกันไป ผู้หญิงคนนั้นเสียชีวิตในที่สุด เพราะเสียเลือดมากเกินไป เธอถูกนําตัวเข้าไปในห้องเก็บศพในโรงพยาบาลไม่ถึงชั่วโมง เมื่อเธอออกไป ใบหน้าของเธอยิ้มแย้ม และสวมแหวนที่เต็มไปด้วยคราบเก่าชายคนนั้นรออยู่นานมาก ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยกลับมาอีกเลย ไม่เคยกลับมาให้รอยยิ้มโง่ ๆ แก่เขาอีกเลย ชายคนนั้นร้องไห้อย่างหนักจนทั้งคืนถูกกลบด้วยเสียงสะอื้นของเขา แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเสียงร้องไห้นั้นมันอยู่ข้างถังขยะที่พวกเขาเคยพบกัน ที่ซึ่งพบศพของชายคนนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหยุดนิ่ง และเขาถือขนมปังขึ้นรากับขวดน้ําแร่ที่ยังไม่ได้เปิด......
