อยากแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับนวนิยายเรื่องโปรดของตัวเอง
สาวงามสุดยอดมือโปร-ลูกหลานเงือกรุ่นสอง[เมือง]\สาวงามสุดยอดมือโปร, มือโปรผู้ไร้เทียมทานที่ออกมาจากภูเขา, แผ่นหยกลึกลับที่สามารถทำนายอนาคตได้……...\-----------------------\นิยายเรื่องนี้สนุกมากจริงๆ ผมอ่านไปถึงตอนที่ 1600 กว่าตอน รู้สึกว่าการอัปเดตช้ามาก T_T และด้วยเหตุผลบางอย่างเลยเลิกอ่าน แนะนำให้ทุกคนลองอ่านดู
ตอบกลับ (7)
มิตรภาพการเชื่อมโยง บทที่หนึ่ง ย่อหน้าแรก นี่คือค่าตอบแทนที่เธอได้รับจากการไปแอฟริกาเหนือ” ลินล่าเอ๋อค่อย ๆ ค่อย ๆ ดึงธนบัตรร้อยหยวนสองใบที่ยับยู่ยี่ออกจากผ้าแพ็คเกจที่ห่อไว้อย่างดี ก่อนส่งให้ลินอี้ที่มองเขาด้วยสายตาอยากได้\
\
ลินอี้ไม่เข้าใจ งานที่เขารับนั้นอันตรายขนาดนี้ คู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ผลประโยชน์ที่ผู้ว่าจ้างได้รับนั้นมากมายขนาดนี้ แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาได้กลับน้อยมาก\
\
ลุงแก่เอ๋อมาจัดหาภารกิจชั้นยอดพวกนี้ให้เขาจากไหนกันนะ? ทุกครั้งก็ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย แต่ค่าตอบแทนที่ได้รับกลับแค่ห้าสิบ ร้อยเดียว บางครั้งก็แค่สองสามหยวน... ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องพวกนี้ ลินอี้ก็อยากร้องไห้\
\
รับเงินสองร้อยหยวนที่ได้มาด้วยชีวิตของตัวเอง ลินอี้อยากจะสบถที่สุดว่า แม่งเอ๊ย! ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีแม่ตั้งแต่เด็ก\
\
แต่ติดตามลุงลินที่เลี้ยงเขามา เรียนวิชาและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้สิบห้าปี อ่านหนังสือสิบห้าปี กลายเป็นทั้งนักปราชญ์และนักรบเลยทีเดียว ในสมัยโบราณก็ต้องถือว่าเป็นยอดนักเรียนทั้งด้านวิชาการและการต่อสู้ แต่อดทนทำงานเหมือนแรงงาน... ชีวิตแบบนี้จะหมดเมื่อไหร่กันนะ!\
\
เคยได้ยินมาว่าในเมืองถ้าไปสร้างบ้านคนอื่นก็ยังได้เงินหลายหมื่นต่อปี แต่อย่างเขานี่ต้องตายไปเป็นร้อยครั้งในแต่ละวัน ต่อปีก็ได้เงินแค่พันถึงแปดร้อย...\
\
“ลุงแก่ คุณคงไม่ได้ล้อเล่นกับผมใช่ไหม? สองร้อย? ผมสงสัยว่าคุณอาจจะหักค่าตอบแทนผม?” ลินอี้เคยสงสัยเรื่องนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ลุงแก่ใส่เสื้อผ้าเหมือนเขากินเหมือนเขา ก็ไม่เหมือนคนรวยเลย\
\
“เจอเงินได้ก็ดีแล้ว เธอคิดหรือว่าเดี๋ยวนี้เงินจะหาง่ายแบบนี้?”
\
ลินอี้ไม่เข้าใจ งานที่เขารับนั้นอันตรายขนาดนี้ คู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ผลประโยชน์ที่ผู้ว่าจ้างได้รับนั้นมากมายขนาดนี้ แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาได้กลับน้อยมาก\
\
ลุงแก่เอ๋อมาจัดหาภารกิจชั้นยอดพวกนี้ให้เขาจากไหนกันนะ? ทุกครั้งก็ต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย แต่ค่าตอบแทนที่ได้รับกลับแค่ห้าสิบ ร้อยเดียว บางครั้งก็แค่สองสามหยวน... ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องพวกนี้ ลินอี้ก็อยากร้องไห้\
\
รับเงินสองร้อยหยวนที่ได้มาด้วยชีวิตของตัวเอง ลินอี้อยากจะสบถที่สุดว่า แม่งเอ๊ย! ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีแม่ตั้งแต่เด็ก\
\
แต่ติดตามลุงลินที่เลี้ยงเขามา เรียนวิชาและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้สิบห้าปี อ่านหนังสือสิบห้าปี กลายเป็นทั้งนักปราชญ์และนักรบเลยทีเดียว ในสมัยโบราณก็ต้องถือว่าเป็นยอดนักเรียนทั้งด้านวิชาการและการต่อสู้ แต่อดทนทำงานเหมือนแรงงาน... ชีวิตแบบนี้จะหมดเมื่อไหร่กันนะ!\
\
เคยได้ยินมาว่าในเมืองถ้าไปสร้างบ้านคนอื่นก็ยังได้เงินหลายหมื่นต่อปี แต่อย่างเขานี่ต้องตายไปเป็นร้อยครั้งในแต่ละวัน ต่อปีก็ได้เงินแค่พันถึงแปดร้อย...\
\
“ลุงแก่ คุณคงไม่ได้ล้อเล่นกับผมใช่ไหม? สองร้อย? ผมสงสัยว่าคุณอาจจะหักค่าตอบแทนผม?” ลินอี้เคยสงสัยเรื่องนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ลุงแก่ใส่เสื้อผ้าเหมือนเขากินเหมือนเขา ก็ไม่เหมือนคนรวยเลย\
\
“เจอเงินได้ก็ดีแล้ว เธอคิดหรือว่าเดี๋ยวนี้เงินจะหาง่ายแบบนี้?”
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —