《殇》แนะนำ: อีกหนึ่งเรื่องราวที่ซาบซึ้ง

นานมาแล้ว มีคนโง่คนหนึ่ง คนโง่คนนี้ในชีวิตมักจะเล่นบทบาท "ตัวละครเล็ก" อยู่เสมอ ที่จริงแล้ว ในชีวิตของเรามีตัวละครเล็กมากมาย คนโง่คือหนึ่งในตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุด คนโง่เป็นคนสุภาพและดี อีกทั้งยังมีความคิด คนโง่เชื่อเสมอว่า "ตัวละครเล็ก" นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพียงแค่มีท้องฟ้าของตัวเอง มองทุกสิ่งอย่างใจเย็น และมีทัศนคติที่ดี นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด บางครั้งคนโง่ก็เต็มไปด้วยความกลัวต่ออนาคต เขากลัวที่จะพบกับอุปสรรค เพราะเขาไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะต้องเจออุปสรรคอีกมากแค่ไหน ตอนเรียน คนโง่เป็นนักเรียนซื่อสัตย์ ไม่เคยขาดเรียน ไม่เคยเถียงครูและไม่เคยต่อสู้ แม้ว่าการเรียนของเขาจะธรรมดา ในสายตาครูเขาก็ไม่ได้เป็นนักเรียนที่ดี แต่คนโง่ก็พยายามเรียนรู้เสมอ หวังว่าด้วยความพยายามตัวเองจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ สุดท้ายคนโง่ก็ไม่ได้สอบติดมหาวิทยาลัย ในช่วงเวลาที่เขาสับสน ห่างเหิน และไร้ทางออกที่สุด พ่อแม่ก็ส่งเขาเข้าค่ายทหาร เมื่อแรกเข้าค่ายทหาร ชีวิตของคนโง่ก็แสนลำบาก ผ้าห่มของเขาที่พับเหมือนขี้หมา สามารถเห็นได้ทุกวันในห้องน้ำ ในการฝึกแถว คนโง่าเรียนรู้ที่จะเคลื่อนไหวพร้อมกัน…หัวหน้าชั้นรู้สึกหมดหนทางกับคนโง่ คอยรังแกและเยาะเย้ยเขาอยู่เสมอ แต่คนโง่ก็เพียงทนทุกสิ่งอย่างอย่างเงียบ ๆ ไม่เคยพูดอะไร สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดแผ่วเบา พัดใบไม้ร่วง แต่พัดพาความทรงจำและความคิดถึง คนโง่ลืมผู้หญิงที่เขาแอบชอบตอนเรียนไม่ได้ เขาหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขที่คุ้นเคยแต่แปลกตา โทรศัพท์ดังรับสาย คนโง่ตื่นเต้นและสมองว่างเปล่า เมื่อผู้หญิงถามซ้ำ ๆ คนโง่ก็เอ่ยชื่อของตัวเอง เมื่อผู้หญิงทราบว่าเป็นคนโง่ เธอดีใจมาก ทั้งสองคนรำลึกถึงอดีต พร้อมกันนั้นคนโง่ก็สารภาพความในใจต่อผู้หญิง และบอกความรักที่มีต่อเธอมาอย่างยาวนาน ฝั่งโทรศัพท์อีกด้านเงียบไปนาน แต่สุดท้ายผู้หญิงก็พูดกับคนโง่ว่า "เรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่า!" คนโง่ในตอนนั้นงง ๆ วางโทรศัพท์ และนั่งอยู่ในห้องพัก เงียบ ๆ ฟังเพลง "เมื่อเส้นผมของคุณสัมผัสปืนของฉัน" น้ำตาร้อนไหลผสมความเจ็บปวดจากใบหน้า คนโง่แม้จะไม่เข้าใจความโรแมนติก แต่ก็ยังเป็นคนมีรสนิยม เขาชอบไวโอลิน ตั้งแต่เด็กจนโตเพราะหลายเหตุผล เขาไม่เคยเข้าถึงเครื่องดนตรีชั้นสูงนี้ แต่คนโง่พูดว่า: ชอบไวโอลินในท่วงทำนองอันไพเราะ โดยเฉพาะท่วงทำนองที่เศร้า มันสวยงามจริง ๆ.พวกเราทุกคนที่ดูเหมือนมีรูปลักษณ์ปกติ แท้จริงแล้วลึกๆ ในใจซ่อนความเศร้า มีชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย แม้เสียงดนตรีร่าเริงก็ไม่สามารถเปลี่ยนความเศร้าในใจของฉันได้ เหมือนกับบทเพลงที่เล่นจากไวโอลิน แต่ละโน้ตฝังลึกอยู่ในใจฉัน ใช่ ฉันอยากจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง แต่ฉันพบว่าตัวเองเล็กน้อยเพียงไร อยากเปลี่ยนแปลงแต่ทำไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจอยู่คนเดียวเพื่อเพลิดเพลินกับความเศร้า... พระเจ้าชะตากรรมมักจะอุปถัมภ์คนโง่บางคน และเช่นเดียวกับคำกล่าวที่ว่า 'คนโง่มีความโชคดีของคนโง่' ต่อมาครั้งหนึ่งในการทำภารกิจคนโง่ก็ได้รับรางวัลอันดับสาม ชีวิตของคนโง่เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตกหลุมรักชุดเครื่องแบบสีเขียวนี้อย่างลึกซึ้ง คนโง่ทำงานอย่างขยันขันแข็งมากขึ้น ชีวิตในค่ายทหารวันต่อวันเปลี่ยนคนโง่... ค่ายทหารมั่นคงทหารหมุนเวียน คนโง่สุดท้ายก็ต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ถอดเครื่องแบบ คนโง่แบกเป้ยืนที่หน้าประตูค่ายมองไปยังหน่วยที่ใช้ชีวิตมาเป็นเวลาสองปี น้ำตาสองสายไหลช้าๆ จากใบหน้า... ในขณะนั้นคนโง่ลืมคำเยาะเย้ยของหัวหน้าห้อง ลืมความไม่สบายใจในอดีต ใจเขามีเพียงความเจ็บปวดของการจากลา เขากอดเพื่อนร่วมรบทุกคนที่มาส่งออก คลายมือนำสวัสดี และขึ้นรถไฟกลับบ้านด้วยน้ำตาที่เต็มตา รถไฟพาเขากลับถึงบ้าน ก่อนลงจากรถ คนโง่จัดเครื่องแต่งกายของเขาอย่างต่อเนื่อง มือขวาลูบเครื่องหมายทหารเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ - เหรียญอนุสรณ์การรับราชการทหาร! ครึ่งปีหลังจากกลับบ้าน ในช่วงเวลานี้คนโง่รักษานิสัยและวินัยของชีวิตในค่าย เขาจัดบ้านให้เรียบร้อย และเขาก็เริ่มงานกลายเป็นพนักงานขยันขันแข็ง เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในช่วงเวลานี้คนโง่พบผู้หญิงมากมาย เพราะบุคลิกทหารของเขา มีคนชื่นชอบเขาหลายคน แต่เขาปฏิเสธทุกคน เพราะใจคนโง่ยังเก็บความรักและความเจ็บปวดอยู่ ดังนั้นคนโง่พยายามติดต่อ 'ความรัก' ในอดีต หลังจากเวลานาน โทรศัพท์ของผู้หญิงที่คนโง่เคยรักเปลี่ยนไป หลังจากสืบหาหลายทาง คนโง่ก็ได้หมายเลขโทรศัพท์ของเธอ เขาจึงโทรหาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยแต่แปลกตา คนโง่กลั้นน้ำตา เขาได้ชวนเธอออกไปทานข้าว และเธอยอมรับ คนโง่ดีใจจนไม่ได้นอนทั้งคืน เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาสูญเสียมานานถูกหวนคืนมาอีกครั้ง!ในวันถัดมา คนโง่มามาถึงร้านอาหารที่นัดหมายไว้ล่วงหน้า มือขวาของเขากำของขวัญที่อยากมอบให้สาวไว้แน่น—เหรียญที่ระลึกการเข้ารับราชการทางทหารของเขาซึ่งเป็นที่รักของเขา เวลาผ่านไปทีละวินาที คนโง่ก็ยังไม่เห็นร่างของสาว หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมงผ่านไป สาวก็ยังไม่มา… ตอนนั้น คนโง่ได้รับข้อความจากสาวในมือถือ: โปรดให้อภัยฉัน ลืมฉันไปเถอะ! ตอนนั้น คนโง่ก็เข้าใจทันทีว่าเขายังคงเป็น 'ตัวละครเล็ก' อยู่! เขาหนีออกจากร้านอาหารอย่างบ้าคลั่ง วิ่งและตะโกนน้ำตาไหลออกมาสองแถว… เขากำเหรียญที่ระลึกการเข้ารับราชการทางทหารแน่น หัวใจเจ็บปวดราวถูกมีดบั่น ตอนนั้นลมอ่อนพัดผ่านมา คนโง่จึงนึกถึงเพลงหนึ่ง เขารีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าและร้องเพลงด้วยเสียงดัง: เมื่อมือผอมของเธอจากไหล่ของฉันไป ฉันจะไม่ก้มหน้าร้องไห้เป็นสองแถว อาจจะเป็นไปไม่ได้ที่เส้นทางของเราจะไปในทิศทางเดียวกัน ฉันขออวยพรใจจริงให้เธอ สาวที่ฉันรัก…