พี่สาวหยกแตก เข้ามาดูหน่อยสิ พี่ชายหาให้แล้ว

หนึ่ง ฉันเป็นลูกนอกสมรสของผู้ชายและคนรักของเธอ เมื่อฉันอายุ 8 ปี ถูกแม่ของฉันทิ้งไว้ที่หน้าบ้านของเธอ ผู้หญิงที่ให้กำเนิดฉันพูดว่า ถ้าเจ้าตามฉันมา เจ้าจะมีแต่ทางตายเดียว พ่อของเจ้าตายแล้ว ฉันยังเลี้ยงตัวเองไม่ได้ วันนั้นลมแรง ฝนก็ตกหนัก เมื่อแม่ของฉันสวมชุดสีม่วงหายไปที่มุมถนน ฉันก็ไม่เหลือน้ำตาที่จะไหลแล้ว ฉันวิ่งตามเธอร้องตะโกนกลางสายฝน ข้ามถนนหลายสายจนเหนื่อยล้า เมื่อหมดแรง ฉันก็ยืนอยู่กลางถนน หวังว่ารถสักคันจะชนฉัน ทำให้ฉันได้จากไปจากโลกนี้... ตอนเย็น ฉันยังนั่งอยู่หน้าบ้านของผู้หญิงที่ชื่อหลี่ชุนฮวา เมื่อเธอกลับบ้าน เธอเห็นเด็กที่หนาวจนตัวสั่น และกระเป๋าที่บรรจุเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น เธอบีบแขนฉันแน่น หน้าซีดเซียวอยู่นานโดยไม่พูดอะไร พาเข้าบ้านโดยไม่เอ่ยอะไร เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันสะอาด หลังจากนั้นถามฉันว่า แม่ของเจ้าจะเอาเจ้าไปไหม คำถามนี้ทำให้น้ำตาที่ซ่อนอยู่เต็มใบหน้าฉัน ฉันพยักหน้าบอกทั้งใช่และไม่กัดริมฝีปาก น้ำตาไหลเต็มหน้า เธอดูงงไปสักพัก หลังจากนั้นก็อุ้มฉันไว้ในอ้อมแขน เงียบไปนานเมื่อฉันเงยหน้าขึ้น ฉันเห็นมุมตาของเธอเปียกชื้น เธอใช้เครื่องเป่าผมเป่าผมให้ฉัน นิ้วมือของเธอนุ่มนวล กลิ่นมิ้นต์อ่อนๆ ในอ้อมแขนของเธอ เธอบอก ดูผมของเจ้าเหมือนเขา ตรงและแข็ง เธอวางเครื่องเป่าผมแล้วร้องไห้ "อู้อู" เธอบอก เสี่ยวหนวน จากนี้ไป ถ้ามีคำข้าวหนึ่งคำของป้าก็กินได้ พอเธอก็มีคำข้าวหนึ่งคำเช่นกัน ฉันรู้สึกว่าโลกนี้แปลก ผู้ชายของเธอในคืนหนึ่ง เพื่อไปซื้อเกาลัดคั่วให้กับคนรัก ปรากฏว่าเดินข้ามถนนแล้วถูกรถชนตาย ส่วนฉัน ลูกนอกสมรสของผู้ชายและคนรักของเธอกลับมาหาเธอ และเธอก็รับฉันไว้ สอง ฉันจะทำลายความใจดีของเธอได้อย่างไร? ฉันเพิ่งรู้ว่ามีความรักแบบนี้อยู่ในโลก ฉันเชื่อว่าไม่มีใครรักพ่อของฉันมากกว่าเธอ เธอมักจะลูบผมฉัน ขณะกินข้าวก็มักจะมองดวงตาและคิ้วของฉันเผลอๆ เธอบอก เจ้าทำไมเหมือนเขาจังล่ะ เธอพาฉันย้ายโรงเรียน เมื่อไปลงทะเบียน เธอบอกว่า มีอะไรไม่สบายใจ บอกป้าได้เลย ใจของเด็กอายุ 8 ปีเต็มไปด้วยความหวาดกลัวกับคำพูดของเธอ แต่เพียงครึ่งวัน ฉันก็วิ่งกลับไปหาเธอ เธอกำลังทำงาน เครื่องจักรส่งเสียงดัง "โฮลโล่งๆ" เธอวิ่งออกมาอย่างห่วงถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้นฉันเอาแต่ร้องไห้ ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร…ใช่ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเปิดปากบอกเธออย่างไร เด็กในชั้นเรียนต่างดูถูกฉัน โต๊ะข้างๆ ของฉัน เด็กผู้หญิงผูกโบว์ดอกไม้ เธอปากบึ้งด่าฉันว่าไร้ยางอาย เธอพูดว่า เธอเป็นลูกนอกสมรส แล้วยังกล้ามาหาคนให้เลี้ยงอีกเหรอ ฉันกัดริมฝีปากหาคำเถียงไม่เจอ ทุกคำที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมด เธอถามอยู่นาน เห็นฉันนอกจากร้องไห้แล้วไม่ตอบอะไร ก็เริ่มหัวร้อน ยืมจักรยานไปหาครูประจำชั้นตอนกลางคืนกลับมา เธอบอกว่า ราคาบ้านแถวนี้ขึ้นดีมาก ฉันอยากจะขายหรือปล่อยเช่า… ฉันก้มหน้ากินข้าวในชามโดยไม่ตอบสนองอะไร สำนวนคำพูดของเด็กคนนั้นวนเวียนอยู่ในหัวฉันโดยไม่หยุด ทำให้ใจฉันเจ็บปวด ในตอนกลางคืน ฉันจัดเก็บของของตัวเอง ประตูห้องของเธอครึ่งเปิด ฉันเห็นเธอพลิกตัวอยู่บนเตียงไม่หลับ ฉันแง้มประตูออกอย่างเบามือ เมื่อเดินออกไปได้ยินเธอลุกจากเตียงอย่างระวังตัว นั่งอยู่บนเก้าอี้ในหมู่บ้าน ตอนกลางคืนมืดขนาดนี้ โลกกว้างขนาดนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรไปที่ไหน ฉันได้ยินเธอเรียกชื่อฉันเสียงดังหลายครั้ง เห็นเธอรีบวิ่งออกไปจากหมู่บ้าน ฉันหลบตัวอยู่ในความมืด เปิดปากแต่พูดอะไรไม่ได้ เพียงแค่สัปดาห์เดียว ฉันก็ได้รู้ว่าเธอใจดี เธอซื้อเตียงสวยๆ ให้ฉัน เสื้อผ้าและกิ๊บติดผมมากมาย เธอเอาเงินออกจากสมุดบัญชีเพื่อใช้จ่ายให้ฉันทุกวัน เธอยังเอาใจใส่ละเอียดมาก ในเวลาเพียงเจ็ดวัน รสนิยมการกินอาหารของฉันก็ถูกเธอสังเกตอย่างชัดเจน ทำอาหารไม่ใส่ขิง และลอกเปลือกมะเขือเทศ… ความใจดีของเธอทำให้ฉันตกใจ ฉันคิดว่าเธอน่าจะเกลียดฉัน เพราะการปรากฏตัวของฉัน แววตาเธอแสดงออกถึงการถูกผู้ชายทรยศได้ชัดเจน แล้วฉันจะอยู่ข้างเธอได้อย่างไร ทำร้ายความใจดีของเธอได้อย่างไร ตอนเช้าใกล้สว่าง เธอรอฉันอยู่ที่หน้าหมู่บ้านของแม่ฉัน เธอบอกว่า แม่ของเธอบอกว่ายังไม่เคยกลับมา ฉันรู้ว่าเธอจะมา เธอใส่แค่เสื้อคลุมตัวเดียว ด้านในเป็นชุดนอนบางๆ ผู้หญิงคนนี้นั่งบนพื้นหินเย็นๆ ห้าชั่วโมง ในขณะที่แม่ของฉันหลังจากเธอออกไปก็ไม่เคยออกมาถามอะไรเลย