แสงอรุณสาดส่องไปทั่วแผ่นดิน ทั่วทั้งเมืองชิทันมณฑลปกคลุมด้วยหมอกบาง ดูเหมือนว่ายังเป็นวันที่อากาศดี แต่ขณะที่ครอบครัวสามคนกำลังกินอาหารเช้าที่โต๊ะ 龙浅สังเกตได้ง่าย ๆ ว่า บรรยากาศภายในบ้านค่อนข้างแปลก\ ในสายตาของ 龙颜 และ 安安 เต็มไปด้วยความกังวล\ ไม่ผิดจากที่คิด หลังจากอาหารเช้าเสร็จแล้ว ขณะที่ 安安 กำลังเตรียมเก็บชามและจานบนโต๊ะเข้าครัว เธอเอามือลูบศีรษะของ 龙浅 และเตือนว่า “ลูกจ๋า อีกเดี๋ยวจะมีแขกมาที่บ้านเรานะ จำไว้เรียกลุงด้วยนะ”\ 龙浅 พยักหน้ารับโดยไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม จริง ๆ ในสองปีที่ผ่านมา นอกจากช่วงปีใหม่ที่ชาวเมืองชิทันบางครั้งมาเยี่ยมบ้าน เขาแทบไม่เคยเห็นญาติของ 龙颜 และ 安安 มาเยี่ยมเลย เขาไม่รู้ว่าคุณตาคุณยายทางฝ่ายพ่อแม่เป็นใคร 龙颜 และ 安安 ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ต่อหน้าเขา\ สำหรับญาติพวกนี้ 龙浅ไม่ค่อยสนใจมากนัก ในโลกนี้เขามองว่าเพียง 龙颜 และ 安安 เป็นญาติของเขาก็เพียงพอ ส่วนคนที่มีสายเลือดเดียวกับพ่อแม่ จากที่สังเกตในสองปีที่ผ่านมา 龙浅คาดเดาได้ว่า คนพวกนั้นอาจมีความสัมพันธ์ไม่ดีหรืออาจไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น การได้มีชีวิตใหม่ และได้พ่อแม่ที่เอาใจใส่เขา 龙浅ก็รู้สึกพอใจแล้ว เขาไม่ได้ทำตัวอยากได้ญาติมากนัก\ อีกไม่นาน 龙浅ที่ยืนอยู่ชั้นสองก็มองเห็นทางกว้างสายหนึ่งที่อยู่ด้านตะวันออกนอกรั้วบนเนินเขาที่นำไปสู่เมืองชิทัน มีรถม้าหรูแล่นมาด้วยความเร็ว เมื่อรถม้าคันสีดำคันนี้ไปถึงนอกรั้วก็หยุดขับ ม้าหยุดข้างทางแล้วคนขี่ม้าก็กระโดดลงมาเปิดม่านสีดำ จากนั้นชายกลางวัยอ้วนท้องใหญ่ที่แต่งกายหรูออกจากตู้รถ\ ขณะนั้น 龙浅ได้ยินเสียงเรียกจาก 安安 จึงต้องวิ่งกลับเข้าบ้าน ใจคิดว่าชายอ้วนกลางวัยคนนั้นคงเป็นลุงตามที่พูด 龙浅ไม่คิดว่าลุงคนนี้จะมาที่บ้านด้วยเหตุผลดี ๆ ตรงกันข้าม เขารู้สึกอย่างไม่ชัดว่าปัญหาเศรษฐกิจในบ้านส่วนหนึ่งเกี่ยวข้องกับชายอ้วนคนนี้อย่างมาก\ 龙浅 ที่ถูก 安安 จัดให้เปลี่ยนชุดเสื้อผ้าสะอาดเพิ่งก้าวออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงจากชั้นล่าง เป็นเสียงผู้ชายสูงแหลมและบางเหมือนผู้หญิง“อากาศที่นี่ร้อนตับแตกจริงๆ แถมยังห่างไกลและยากจน หาอยู่นานกว่าจะเจอ โคตรโชคร้ายเลย 龙颜 เธอคิดว่าอยู่ในที่รกๆ แบบนี้มีประโยชน์อะไรเหรอ? ย้ายไป庆天城เลยดีกว่า ฉันยังมีบ้านดีๆ อยู่หลายหลัง ให้เธอในราคาถูกหน่อยจะดีไหม?”
龙不仁ใช้มือหนึ่งโบกพัดกระดาษอย่างแรง อีกมือหนึ่งก็กำผ้าคลุมสีเขียวดำ ดูเหมือนกลัวว่าจะเลอะฝุ่นบนพื้น เดินอย่างระมัดระวัง ท้องที่ป่องขึ้นมาก็ทำให้ก้าวเดินลำบากขึ้นหน่อยๆ
“ฉันว่าที่นี่ค่อนข้างสงบดีนะ 城庆天 ไม่ค่อยเหมาะกับฉัน”
龙颜ตอบกลับอย่างเรียบๆ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนี้แฝงความเกร็งอยู่
หลังจากเข้ามาในห้องโถง 龙不仁เดินตรงไปยังเก้าอี้ไม้ที่ใหญ่ที่สุดแล้วนั่งลงเสียงดัง โชคดีที่เก้าอี้นี้รับน้ำหนักได้ดี แค่ส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ ถ้าเป็นเก้าอี้อื่นคงพังไปแล้ว
龙不仁หน้ากลมอ้วน มือหนึ่งแกว่งพัดไปด้วย สอดส่องสิ่งของในห้องโถงครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรดึงดูดใจเขา เขาก็ส่ายหัวแล้วพูดอย่างยียวนว่า “ดูสิ บ้านเธอเต็มไปด้วยของขยะแบบนี้ ถ้าวางในบ้านฉันน่ะ ถูกทิ้งไปตั้งนาน แม้แต่บ่าวก็ไม่เอา 龙颜 เธอถึงจะเป็นลูกหลานสายตรงของ家庆天龙 แต่ยังไงหน้าตาเราก็ต้องประคับประคอง ถ้าให้คนอื่นเห็นจะคิดว่า家庆天龙ยกคนนี้มากกว่าคนอื่น ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่นะ”
龙颜ยังคงยิ้มอย่างเรียบๆ ตอบว่า “ขอแค่ใช้ชีวิตสบายก็พอ แถมก็คงไม่มีใครอยากมาดูบ้านด้อยค่านี้หรอก ครั้งนี้ก็ลำบากพี่富仁ต้องมาด้วยตัวเอง”
龙不仁กลับพูดจาเสียดสีอย่างตรงไปตรงมาว่า “รู้ว่าห่างไกลขนาดนี้และสงบขนาดนี้ก็ไม่มาหรอก เดินทางไปกลับใช้เวลาสี่วัน นี่เสียหายมาก โคตรโชคร้ายจริงๆ!”
龙颜ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็น安安พา龙浅正ลงมาจากชั้นสอง เขาก็สงบอารมณ์ที่โกรธอยู่ในใจ พยายามยิ้มและลุกขึ้นเรียกว่า “浅儿, มานี่ นี่คือคุณอานั่น叔 ของเธอไม่仁”ก่อนที่หลงปี้เหรินจะพูดนั้น หล่งเฉียนก็ฟังเข้าไปในหูโดยธรรมชาติ สำหรับคนอ้วนคนนั้นเขาไม่มีความรู้สึกชอบเลย แต่ต้องรักษาหน้าผู้ปกครอง ดังนั้นจึงต้องทำสิ่งที่เด็กควรทำเสมอ
ตามอันอันไปถึงหน้าหลงปี้เหริน หล่งเฉียนกดความรังเกียจในใจลง แล้วเหมือนเด็กดี ทำความเคารพต่อหลงปี้เหริน และเคารพด้วยถ้อยคำว่า: “หลานหล่งเฉียนกราบลุง”
“โอ้ โตขึ้นเยอะแล้วนะ”
หลงปี้เหรินเอนตัวพิงเก้าอี้ ขาแยกออกกว้าง ๆ ขยับแก้มอย่างขำ: “เจ้าตัวเล็กดวงดีมากเลยนะ ฉันคิดว่าต้องตายแน่ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตา ฉันคงไม่เชื่อว่าคนที่แม้แต่ผู้กล้าอันดับสูงสุดก็ช่วยไม่ได้ แต่อย่างไรก็ตาม แข็งแรงไม่ค่อยใช่เหรอ ทำไมผอมแบบนี้ น่าสงสารจัง เอ้อ ทุกคนบอกว่าผ่านเหตุการณ์ใหญ่ไม่ตายต้องโชคดี เจ้าตัวเล็กน่าจะสืบทอดความสามารถหารายได้ของพ่อเจ้า ที่นี่จนก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”
คำเหล่านี้ถือเป็นคำชมไหม? หล่งเฉียนอดรู้สึกโกรธไม่ได้ ใจคิดว่าทำไมคนอ้วนคนนี้พูดอะไรออกมาก็แหลมคมเจ็บปวดแบบนั้นหรือ หรือเขาเห็นความสำเร็จและความสุขในการเยาะเย้ยเด็กเพียงสามขวบและพ่อของเขา
หล่งเฉียนไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ แต่ในใจสามารถติเตียนได้ ถ้าไม่ได้พิจารณาถึงบรรพบุรุษของหลงปี้เหรินซึ่งเป็นบรรพบุรุษของหลงหยาน เขาคงด่าบรรพบุรุษของหลงปี้เหรินถึง 72 รุ่นแล้ว
หลงปี้เหรินไม่ได้สนใจหล่งเฉียน ในสายตาเขา เด็กซน ๆ ตัวเล็กนี้ อาจไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของเขา และคำพูดเหล่านั้นก็พูดเพื่อให้หลงหยานและอันอันฟัง
หลงปี้เหรินชอบมองหน้าหลงหยานเมื่อเขาโกรธแต่ต้องอดทน โดยเฉพาะต่อหน้าอันอัน นี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่เขาเดินทางไกลจากฉิ่งเทียนเฉิงมาถึงที่นี่
หลงหยานในใจโกรธแน่นอน แต่ต้องอดทนตามที่หลงปี้เหรินคิด พยายามยิ้มแล้วสั่งอันอันว่า: “อันอัน พาหล่งเอ๋อร์ขึ้นไปเถอะ ฉันจะคุยเรื่องสำคัญกับปี้เหริน”
“ไม่รีบ ไม่รีบ”มังกรที่นอนหมดแรงบนเก้าอี้ไม้ลุกขึ้นยืนด้วยความรีบร้อน เนื้ออ้วนทั้งตัวสั่นระริกตามแรงคลื่น เขากำลังเพ่งสายตาที่อันอันซึ่งกำลังจะพามังกรขึ้นไปชั้นสอง จากบนลงล่างมองรูปร่างงดงามที่อันอันรักษาไว้เป็นอย่างดี สายตานั้นเหมือนหมาป่าที่กำลังจะโจมตะแกะตัวเล็ก เต็มไปด้วยความอยากได้อย่างไม่ปกปิด…\บทที่ 4 - ความอยากเสพสม จบ (ไม่สปอยล์เพราะเป็นหน้าที่ของฉัน…)
