《กฎหมายข้อห้าม.ปรับปรุง》บทที่ 5-การปรึกษา

ดวงหน้าของหลงหยานที่มีความว้าวุ่นอยู่ในใจตามธรรมชาติไม่ได้สังเกตถึงสีหน้าผิดปกติที่หลงปู้เหรินแสดงออกต่ออันอัน อันอันบังเอิญหันกลับไปก็ไม่ได้เห็น มีเพียงหลงเฉียนที่เห็นเท่านั้น\ “พูดเรื่องนี้แล้ว ข้าก็ไม่ได้เจอน้องสะใภ้มานาน จำได้ว่าก่อนหน้านี้ก็เคยเจอหน้ากันมา ช่างไม่คิดว่าจะผ่านไปเจ็ดหรือแปดปี น้องสะใภ้ยังสวยเหมือนเดิม หล่องหยานพี่นี่โชคดีจริงๆ ครั้งนี้ถือโอกาสมาเยี่ยมบ้านหล่องหยานพี่ก็เลยนำของขวัญมาฝากน้องสะใภ้ด้วย เพื่อแสดงออกถึงใจ หวังว่าน้องสะใภ้จะไม่รังเกียจ”\ หลงปู้เหรินกวักพุงใหญ่ก้าวยาวเดินไปหาอันอัน ดึงกล่องเครื่องประดับเล็กๆ ออกจากอกอย่างคล่องแคล่ว ทำให้หลงหยานและอันอันรู้สึกประหลาดใจ\ โดยเฉพาะหลงหยาน เขาไม่ได้คิดว่าหลงปู้เหรินจะกล้าใจกว้างขนาดนี้ ถึงขั้นส่งของเองตามใจชอบ ตามที่เขารู้จักหลงปู้เหริน นี่ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ\ ปากเอื้อนเอ่ยเรียกหล่งหยานพี่อยู่เรื่อยๆ หลงปู้เหรินแทบไม่ได้มองหลงหยานเลย แก้มเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนเป็นคนดีถึงเก้าชาติ แต่ว่าตาของเขาที่ยิ้มแหวนเต็มไปด้วยความร้อนแรงแบบลึกลับ\ ผู้ชายตัวอ้วนใหญ่หลงปู้เหรินยืนอยู่หน้าของอันอันเหมือนกำแพงบังสายตาหลงหยาน ทุกท่าทีของเขาเรียกได้ว่าไหลลื่นราวน้ำไหล ส่งกล่องเครื่องประดับให้กับอันอันที่ไม่รู้จะทำอย่างไรไปพร้อมๆ กับยื่นมือขาวใหญ่ไปที่สะโพกปกปิดผ้าของอันอัน\ อันอันเป็นผู้หญิงสวย หลงปู้เหรินรู้มานานแล้ว และเคยแอบดู จนลืมไม่ได้ แต่ในเวลานั้น เขาไม่กล้าตรงไปยืนตรงหน้าในสายตาหลงหยาน\ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หล่งหยานถูกขับออกจากครอบครัวหลงปู้เหริน แม้หล่งปู้เหรินจะทำอะไรกับอันอันโดยจับเอาไปไม่ได้ แต่คว้าโอกาสนี้เพื่อระบายความอยาก ก็ไม่ผิดอะไร ด้วยสถานะของเขาในเวลานี้ และความยากลำบากของหล่งหยานที่ติดหนี้เขา แค่ทำอย่างหลบๆ ซ่อนๆ อันอันก็ไม่กล้าโวยวาย\ หล่งปู้เหรินรู้มาแล้วว่าอันอันคือผู้หญิงแบบไหน เป็นผู้หญิงใจดี อ่อนโยน ใส่ใจสามี บริหารบ้านได้ดี ผู้หญิงแบบนี้แหละที่รู้จักความสำคัญของสิ่งต่างๆ และไม่ทำตัวเหมือนผู้หญิงงี่เง่าที่ร้องไห้แสดงอารมณ์ทันทีเมื่อถูกเอาเปรียบ
แน่นอน ถึงหลงเหยียนจะรู้ ก็ช่างมันเถอะ?แค่สัมผัสภรรยาก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรแม้จะลุกลามไปถึงบ้านชิงเทียนหลง หลงบูเหรินก็ยังเถียงได้ว่าหลงเหยียนใส่ร้ายเขาเพื่อจะลบหนี้นั้น
แม้ว่าหลงบูเหรินจะเคยสัมผัสก้นผู้หญิงหลายคน แต่นี่คือการเติมเต็มความปรารถนาที่เขาเก็บไว้มาหลายปีหัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่หรี่ลงเปล่งประกายขณะจ้องมองอกอันอัน อยากรู้ว่าผู้หญิงสวยที่เขาปรารถนามานานจะนําความสุขและกระตุ้นให้เขามากแค่ไหน
เมื่อมืออวบอิ่มขาวของหลงบูเหรินยื่นออกมาเหมือนกรงเล็บและกระแทกลงอย่างแรง การกระตุ้นนั้นรุนแรงแต่ไม่มีความสุขใด ๆ; กลับกัน มันบิดเบี้ยวใบหน้าเขาด้วยความเจ็บปวดแหลมคม "ลุง เดี๋ยวฉันเลี้ยงทุเรียนให้"เสียงเด็ก ๆ ดังขึ้นในห้องนั่งเล่นหลงเฉียนวัยสองขวบถือทุเรียนที่เต็มไปด้วยหนามอยู่ข้างหลังอันอัน ขณะที่มืออ้วนขาวของหลงบูเหรินวางอยู่บนทุเรียนหลงบูเรนบิดหน้าและอ้าปากกว้าง ไม่แน่ใจว่าจะเรียกดีไหม ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว
เมื่อมองเจ้าตัวแสบคนนี้ที่โผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ หลงบูเรนก็โกรธจัดขึ้นมา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเขาไม่สนใจความเจ็บปวด เขาดึงทุเรียนออกจากมือหลงเฉียนอย่างแรง แล้วเตะหลงเฉียนที่อกเด็กสามขวบ พร้อมสบถว่า "กินทุเรียนของแกซะ!"ไอ้เด็กเลว!ไปให้พ้น! หลงเฉียนไม่เคยคาดคิดว่าหลงบูเหรินจะเสียอารมณ์ทันที และก็ไม่คิดว่าเขาจะโหดเหี้ยมถึงขนาดทําร้ายเด็กสามขวบ หลงบูเหรินเตะเขาเข้าที่อก ล้มลงกับพื้นเสียงดัง แล้วกลิ้งออกไปเหมือนลูกบอล กระแทกกับโถเซรามิกใต้ผนังซ้ายของห้องนั่งเล่นด้วยเสียง "ป๊อป" ดังลั่น โถดินเหนียวแตกทันที อันอันหยุดนิ่งเหมือนถูกหิน เธอไม่คาดคิดว่าทุกอย่างจะกลายเป็นแบบนี้ เสียงนั้นเหมือนหัวใจเธอแตกสลาย หลงเหยียนจ้องมองลูกชายที่ทุบหม้อดินเผาโดยไม่รู้หายใจ แล้วหันไปมองใบหน้าบิดเบี้ยวของหลงบูเหริน ดวงตาของเขาที่เคยสงบเหมือนเหวกลายเป็นสีแดงเลือด ก่อนที่หยานจะเสียสติ หลงบูเหรินที่สัมผัสถึงอันตรายจึงตะโกนก่อนว่า "หลงหยาน!"ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้า ข้าสัญญาว่าครอบครัวสามคนของเจ้าจะไม่มีวันสงบสุข!อย่าคิดว่าเจ้ายังเป็นเจ้าชายของตระกูลหลงอยู่!อย่าคิดว่าเจ้ามีพลังเหมือนนักพฤกษศาสตร์รุ่นเยาว์!ถ้าเจ้าทํา ไอ้บ้าเอ้ย!เจ้าจะไม่มีโอกาสเปลี่ยนแปลงชีวิตนี้เลย!"
อันอันวิ่งเข้าไปหาหลงเฉียนในไม่กี่ก้าว กอดเธอแน่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ําตา แต่เธอมองหลงหยานด้วยความสงบอย่างสมบูรณ์เธอไม่พยายามห้ามเขา ดวงตาสวยงามของเธอเต็มไปด้วยคําถามบางอย่าง แม้เธอจะไม่รู้ว่าถามอะไร เมื่อเห็นสีหน้าของอันอัน หลงหยานก็หลับตาลง เมื่อเขาลืมตาขึ้น ดวงตาก็กลับมาเป็นปกติเขาชี้ไปที่ประตูหน้าบ้านและพูดอย่างเย็นชาว่า "ไปให้พ้น!"เมื่อได้ยินคํานั้น หลงบูเรนถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ยิ้มกว้างและพูดจาเย็นชาว่า "อย่ามาบอกว่าฉันไม่สนใจสายสัมพันธ์ของตระกูลหลงในเวลาเดียวกันนะ ฉันจะให้เวลาคุณห้าปี!ถ้าคุณไม่สามารถจ่ายเงินทั้งหมดพร้อมดอกเบี้ยภายในห้าปีได้ คุณรู้ไหมว่าวันดีๆ รอคุณอยู่จะเป็นยังไง?" หลงปู่เหรินหันหลังและรีบออกไปข้างนอก แต่หยุดที่ประตูใหญ่ หันกลับมามองหลงหยานด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ แล้วพูดว่า "ว่าแต่ ขอบอกหน่อย หัวหน้าตระกูลรู้ว่าคุณมีลูกชายตอนอายุแปดขวบ อย่าลืมพาเขากลับไปเมืองชิงเทียนเพื่อบูชาบรรพบุรุษนะว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตก็ไม่แน่ชัด!คุณควรเตรียมเงินก้อนใหญ่ไว้ช่วยลูกชายของคุณ!"หลังจากพูดจบ หลงบูเรนก็รีบเดินลงเนินเขา ขึ้นรถม้า แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเมืองชิงเทียน โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้
ญาติคนแรกที่มาเยือนเมืองฉีตันในรอบสามปีรีบหนีไป หรือจริง ๆ แล้วหลงเฉียนไม่ได้คาดหวังอะไรมาก จึงไม่มีความผิดหวัง การเตะของลองบูเหรินไม่ได้ทําร้ายเขาจริง ๆ—อย่างมากก็แค่รอยขีดข่วนเล็ก ๆ บนพื้น
จะเกลียดหลงบูเหรินหรือไม่ คําตอบของคําถามนี้ก็ชัดเจน หลงเฉียนไม่ใช่เด็กสามขวบจริง ๆ เขาจะไม่ลืมอะไร และก็จะไม่ไร้เดียงสาต่อเหตุผล เขาจําชื่อหลงบูเหรินได้อย่างลึกซึ้ง และจดจําสิ่งที่หลงบูเหรินทํากับหลงเหยียนและอันอันวันนี้
หลงเฉียนไม่เคยเกลียดใครมากขนาดนี้มาก่อนแม้แต่กับผู้หญิงที่เคยวางแผนอุบัติเหตุรถยนต์ในชีวิตก่อนของเขาจนทําให้เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควร เขาก็ไม่เคยมีความเกลียดชังรุนแรงขนาดนั้นจริงๆ แล้ว หล่งเฉียนก็เฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของหล่งหยานและอันอันอยู่ตลอด เพราะเขารู้สึกว่าพ่อแม่กำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่างจากเขา เรื่องวันนี้ทำให้เขาเริ่มเห็นเค้าโครงบางอย่าง ประสิทธิภาพของหล่งหยานทำให้หล่งปู้เหรินรู้สึกระวังตัวบ้าง และยังเป็นนักเพาะพันธุ์อีกด้วย
ปฏิกิริยาของแม่เป็นสิ่งที่ทำให้หล่งเฉียนประหลาดใจที่สุด เขาคิดว่าอันอันจะหยุดหล่งหยานทันเวลา แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาประหลาดใจมาก ในสายตาของอันอันเขาเห็นเพียงความสงสัย