ทุกสรรพสิ่งมีวิญญาณ! —— อย่าฆ่าสัตว์เลย (ช็อกสุดๆ)

คืนหนึ่งในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 เมื่อฉันดูฉากสะเทือนใจนี้ทางทีวีหูหนาน ฉันอดร้องไห้ไม่ได้!มีพื้นที่ทะเลทรายในมณฑลชิงไห่ที่ขาดแคลนน้ําเป็นพิเศษตามรายงาน แต่ละคนสามารถพึ่งพากองกําลังรักษาการณ์ในการขนส่งน้ําจากที่ไกล ๆ ได้ตามโควต้าที่กําหนดไว้ 3 จินในแต่ละวันเท่านั้นน้ํา 3 จินไม่ได้มีไว้แค่สําหรับดื่ม ล้างข้าว และล้างผักเท่านั้น......สุดท้าย สัตว์เลี้ยงต้องได้รับอาหารสัตว์ต่างก็ขาดน้ํามาก—พวกมันกระหายน้ํา!สุดท้าย วันหนึ่ง วัวแก่ตัวหนึ่งที่เคยถูกมองว่าซื่อสัตย์และซื่อสัตย์ กลับกระหายน้ํามาก หลุดจากบังเหียนและบังคับตัวเองให้วิ่งเข้าสู่ถนนทะเลทรายที่รถบรรทุกน้ําต้องใช้ด้วยความจําได้ที่น่าทึ่ง วัวแก่ตัวนั้นรออยู่นานกว่ารถทหารที่บรรทุกน้ําจะมาถึง วัวแก่ก้าวออกมาอย่างรวดเร็วทหารขนส่งทางน้ําเคยเจอสถานการณ์ที่ปศุสัตว์ขวางถนนและต้องการน้ํามาก่อน แต่สัตว์เหล่านั้นไม่ดื้อรั้นเท่าวัวแก่กองทัพมีกฎว่ารถบรรทุกน้ําห้ามรั่วหรือรั่วระหว่างทาง และห้ามให้น้ําโดยไม่ระวังกฎเหล่านี้ดูโหดร้าย แต่ในความเป็นจริง น้ําทุกหยดคือ "อาหาร" ของคนในทะเลทราย ชายและวัวรอแบบนี้นานพอสมควรจนเกิดการจราจรติดขัดคนขับที่ตามหลังเริ่มด่าทอ และคนขับรถที่ใจร้อนพยายามขับวัวแก่ไปด้วยน้ํามันเบนซินแต่วัวแก่ไม่ขยับตัว เหมือนภูเขาไท่ ไม่ยอมผ่อนคลายจนกระทั่งเจ้าของวัวมาถึง เจ้าของวัวรู้สึกผิด คว้าแส้ยาวแล้วตีวัวแก่ที่อ่อนแออย่างแรงวัวแก่ถูกตีจนเส้นเลือดพองเต็มไปหมด แต่ก็ยังไม่ขยับตัว สุดท้ายเลือดที่หยดจากแส้เปื้อนแส้ ร่างวัว ทรายเหลือง และพระอาทิตย์ตกเสียงหอนอันน่าสังเวชของวัวแก่ผสมกับลมทะเลทรายเย็นยะเยือก ดูน่าเศร้าและกล้าหาญทหารขนส่งน้ําข้างๆ ร้องไห้ และคนขับที่ติดอยู่ในจราจรก็ร้องเช่นกันในที่สุด คนแบกน้ําพูดว่า "ให้ฉันละเมิดกฎทีมสักครั้ง ฉันยอมรับโทษ"เขาหยิบอ่างของตัวเอง เติมน้ําจากกังหันน้ําประมาณ 3 จิน แล้ววางไว้ตรงหน้าวัวแก่วัวแก่ไม่ดื่มน้ําที่เขาต่อสู้จนตายหันหน้าไปทางพระอาทิตย์ตก เขาหอนขึ้นฟ้าเหมือนเรียกหา ในแสงยามเย็น ลูกวัวตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากหลังกองทรายใกล้ๆ วัวแก่ที่บาดเจ็บมองลูกวัวที่ดื่มน้ําจนหมดอย่างตะกละตะกลาม แลบลิ้นออกมา และเลียดวงตาของลูกชายที่รัก เด็กน้อยเลียตาแม่ตอบกลับ ผู้คนที่เงียบงันเห็นน้ําตาในดวงตาของพวกเขาร่องรอยสุดท้ายของแสงหลังความตายลุกโชนอยู่บนขอบฟ้าโดยไม่รอเสียงเรียกจากเจ้าของ แม่และลูกชายก็ออกเดินทางกลับบ้านในความเงียบของฝูงชนในคืนหนึ่งของศตวรรษที่ 20 เมื่อฉันเห็นฉากที่ทำให้ใจสลายนี้จากทีวี ฉันนึกถึงแม่ผู้ที่ต้องทนทุกข์กับการทำงานหนัก เหมือนกับผู้ชมอีกหลายคนที่นั่งอยู่หน้าทีวี ฉันก็ไหลน้ำตานองหน้า \------- สกัดจาก 《女子文摘》\ หวังว่าหลังจากทุกคนได้อ่านโพสต์นี้แล้ว จะไม่ทำบาปการฆ่า ขอให้มีโชคและปัญญาพร้อมกัน!