วันหนึ่งจอมมารจับเจ้าหญิงไป เจ้าหญิงก็ร้องตะโกน \จอมมาร :“คุณจะตะโกนจนคอแตกก็ได้...ไม่มีใครมาช่วยคุณหรอก....” \เจ้าหญิง :“คอแตก..คอแตก..” \ไม่มีใคร:“เจ้าหญิง..ฉันมาช่วยแล้ว...” \จอมมาร :“พอดีพูดถึง曹操曹操ก็มาพอดี...” \曹操 :“จอมมาร..คุณเรียกฉันทำไม..” \จอมมาร :“ว้าว..เจอผี” \ผี :“เชี่ย! ถูกจับได้..” \เชี่ย :“โอ้ผี, คุณเห็นฉันเหรอ...” \จอมมาร :“โอ้ พระเจ้า!” \พระเจ้า :“ใครเรียกฉัน?” \ใคร :“ไม่มีใครเรียกหรอกนิ...” \ไม่มีใคร:“ฉันไม่ได้เรียก! แกล้งทำเฉยแหละ!” \กระเทียม :“ใครแกล้งฉัน?” \ใคร :“พูดอีกแล้ว? พวกคุณหาทางยุ่งยากอะไรอีกเนี่ย?” \ยุ่งยาก :“ใครหาฉัน?” \ใคร:“หาฉัน? ฉันไม่ได้หานะ...เอ๊ะ ที่นี่มีคนเยอะจัง.” \คนเยอะ:“ฉันเพิ่งมานะ......คุณคือใคร?” \ใคร:“ฉันไม่ได้เป็นใคร.” \ใคร :“เขาไม่ได้เป็นฉัน.” \เจ้าหญิง :“ทุกคนมาช่วยฉันใช่มั้ย?” \ทุกคน:“ฉันไม่ได้มาช่วยนะ มาดูความสนุกต่างหาก” \ความสนุก :“มีอะไรให้ดูล่ะ?” \พระเจ้า :“ไม่เกี่ยวกับฉัน ลาไปก่อนละกัน.” \จอมมาร :“ตอบคำถามก่อนแล้วค่อยไป ทำไมคนเยอะแยะไปช่วยเจ้าหญิง? จอมมารอย่างฉันจะเล่นต่อยังไง?” \ต่อไป :“จอมมารที่ดีๆ ไม่ทำเอง ทำไมต้องเอาฉันมาเล่น?” \เจ้าหญิง :“ถ้าจอมมารไม่มีใครเล่น ฉันก็จะไปเอง.” \ไม่มีใคร:“ถ้าฉันเล่นจอมมาร จะให้คุณไปทำไม...” \ทำไม:“ฉันไม่ให้เจ้าหญิงไป ฉันอยากดูความสนุก” \ความสนุก :“ดูฉันทำไม?” \อะไร :“คุณกล้าจะ 'ทำ' ฉันด้วยเหรอ? ไอ้โรคจิต!” \คุณกล้า :“ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย!” \ฉัน :“เกี่ยวอะไรกับฉัน?” \จอมมาร :“เชี่ย! จะบ้าอยู่แล้ว.......” \เชี่ย:“เรียกฉันทำไม!...” \บ้า :“คุณอยากให้ฉันทำอะไร?” \คุณอยากให้ฉัน :“ฉันไม่รู้อะไรเลย!” \ฉันไม่รู้อะไร :“ฉันจะไปรู้ได้ไง!” \ฉันจะรู้ :“ฉันอยู่ตรงนี้นะ! มีใครเรียกฉันไหม?” \มีใคร:“ฉันไม่ได้เรียกนะ!” \ฉันไม่ได้:“ใครเรียกเขาล่ะ?” \ใคร:“ไม่เป็นธรรมเลย...ฉันไม่ได้...” \ฉันไม่ได้:“ฉันไม่ได้ลำเอียงกับคุณหรอก...” \คุณ:“ช่างคุณเถอะ คุณก็ไม่กล้าอยู่แล้ว.” \ช่างคุณ:“ใครบอกว่าฉันไม่กล้า!?” \ใคร:“ได้โปรด...ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ” \ฉันไม่ได้พูดอะไร:“คุณอยากให้ฉันพูดอะไร?” \ฉันไม่ได้พูดอะไร:“...คุณ...คุณไม่ใช่น้องชายที่หายไปหลายปีของฉันใช่ไหม?"
พี่ชายที่หายไปนานของฉัน: "คุก..."ชื่อฉันยาวมาก...ฉันยังจะถูกเรียกออกมาอยู่ดี อ่า..."
ใคร: "...ฉันต้องรีบออกจากที่แห่งปัญหานี้"
ขวา: "นี่คือที่ของฉัน..."
ฉันไม่ได้ทําอะไรเลย & ไม่ได้: "อย่ารบกวนอัลลอฮ์พูด..."
อย่าเถียง อัลลอฮ์: "ฉันไม่พูด..."
ฉันไม่ได้: "ฉันไม่พูด..."
ฉันไม่ได้ทําอะไร: "-_-
"...ไปกันเถอะ...ออกไปข้างนอกคุยกันเถอะ..."
ไป: "ขอโทษนะ..."(เขิน)"
ฉันไม่ได้ทําอะไรเลย: "ไม่ใช่เรื่องของคุณ..." หายไป..." (สองพี่น้องเดินออกไปอย่างโกรธ)
ไม่ใช่เรื่องของเธอ: "อืม...ทําไมเธอถึงไล่ฉันออก..."
ทําไม: "ฉันไม่ได้ตั้งใจไล่เธอออก...เป็นเด็กดีนะ...อย่าร้องไห้"
ฉันไม่ได้: "โอ้...มันเกี่ยวอะไรกับฉันอีกแล้ว"
มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"อะไรนะ?"มีใครโทรหาฉันเหรอ?"
ใครบางคน: "ใครอยากโทรหาเธอ..."
ใครบางคน: "ฉันต้องไปจริงๆ..."ที.ที"
โก: "ฉันขอโทษจริงๆ...*วี.วี*" (
"ใคร
" ล้มลงเพราะกอดไว้)
ไม่ใช่เรื่องของเธอ: "...เธอไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของฉันเหรอ?"
มันเกี่ยวอะไรกับฉัน:"...ลูกพี่ลูกน้อง... ไม่ได้เจอกันนานเลย..."
นานแล้ว: "ฉันไม่อยู่..."
ราชาปีศาจ: "เสร็จหรือยัง?"
ยังไม่พอเหรอ?
เธอไม่: "เขาไม่มีฉันเหรอ?"
เธอ: "ฉันไม่มีเขา"
ฉัน: "ใครพูดแบบนั้น?"
ใคร: "ทําไมถึงเรียกฉัน?"
"เธออยากได้ฉันจริง ๆ เหรอ?"
เธอ: "ฉันไม่อยาก"
ฉันคนเดียว: "ใครบอกว่าฉันจะไม่ทํา?"
ใคร: "ฉันโดนทําร้าย!"ฉันไม่ได้พูดว่า......"
พูดว่า: "ทําไมถึงเรียกฉัน?"
แม่: "พวกเธอสองคนนี่ไร้ยางอายจริง ๆ!"
พวกเธอสองคน: "ฉันอยากทํา!" ฉันอยากได้!"
Face: "ใครอยากได้ฉัน?"
ใคร: "ฉันไม่อยาก"
ราชาปีศาจ: "รีบหน่อย แล้วอีกอย่าง ฉันจะไล่ใครบางคนออกไป"
Renla: "ไล่ฉันออกเหรอ?" กําลังตามหาตัว K"
K: "ใครกําลังตามหาฉัน?"
ใคร: "อ๊าาาาาาา! อย่าเอ่ยชื่อฉัน ถ้าเธอพูดถึงฉันอีก ฉันจะฆ่าเขา!"
เขา: "อย่าฆ่าฉัน"
ฉัน: "ใครอยากฆ่าฉัน?"
ใครบางคน: "ในที่สุดก็ให้ฉันจับได้สักที ฆ่าฉัน............"
หนึ่ง: "อย่าจับฉันได้"
ฉัน: "ฉันทนไม่ไหวแล้ว ถ้าใครเอ่ยชื่อฉันอีก ฉันจะไม่ปล่อย!"
ใคร: "ดูฝ่ามือที่ฉันปราบมังกรทั้งสิบแปด!"
ฉัน: "ดูกรงเล็บกระดูกขาวเก้าหยินของฉัน!"
มังกรพิชิตฝ่ามือสิบแปด: "ฉันต้องดูอะไรบ้าง?"
กรงเล็บกระดูกขาวเก้าหยิน: "อะไรน่าสนใจเกี่ยวกับฉัน?"
อะไรน่าสนใจ:"พี่ชาย ในที่สุดฉันก็เจอคุณแล้ว!"
ที่น่าสนใจ: "พี่ชาย ออกไปคุยกันเถอะ"
ราชาปีศาจ: "แย่แล้ว..." นี่คืองานรวมญาติ..."
ตั้งแต่นั้นมา ราชาปีศาจก็เป็นโรคจิตเภทจริงๆ...
