เอสเซ้นส์ นิยายต้นฉบับ: «เทศกาลฤดูร้อนกลางเดือน» คำนำ

--------ค่อย ๆ ตื่นขึ้น
ข้างหน้าฉันเป็นโลกที่มัวหมอง มีหมอกปกคลุมทุกอย่างในเมือง
ไม่รู้ว่าทําไม ไม่รู้จะทําอย่างไร ฉันเดินออกไปบนถนนโดยไม่รู้ตัวมันใกล้ตีสองแล้ว และแทบไม่มีใครอยู่เลย
ฉันควรทํายังไงดี———— ทันใดนั้น ความคิดนี้ก็แวบเข้ามาในหัว แต่ฉันควรทําอย่างไรดี?
ยังคงล่องลอยไปตามถนน ไร้จุดหมายและไร้จุดหมาย
เดินอยู่ข้างหน้าฉันคือชายคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน
ฉันควรทํายังไงดี———— ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง
———— ตุบ
เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ฉันควรทํายังไงดี?
หัวใจฉันเต้นแรง รู้สึกว่าเลือดเดือดพล่านเหมือนมัน
— อืม ร่างกายฉันร้อนมาก ปากฉันกระหายน้ํา
ค่อยๆ — รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ มือของฉันเผลอล้วงเข้าไปในกระเป๋า ตรงที่มันอยู่ มีดเล็กๆ
หืม มีดเล็กๆ นี้มาจากไหน?ฉันไม่เคยจําได้เลยว่าใส่มีดไว้ในกระเป๋า
ฉันกําลังทําอะไรอยู่?
มือที่ถือมีดยืดออก ร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ คอฉันกระหายน้ํา โดยไม่รู้ตัว ฉันรีบวิ่งไปหาชายที่ไม่เคยเจอมาก่อน สิ่งที่ฉันทําคงชัดเจนแล้ว ฉัน จิ่วเหมิง อยากฆ่าชายคนนั้นแม้จิตใจจะไม่เต็มใจ แต่ร่างกายฉันก็ขยับโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าไม่ใช่ร่างกายของฉันเลยมันเป็นเพียงชั่วครู่ แต่ฉันก็ยังทึ่งกับฝีมือของตัวเองในเสี้ยววินาที ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นและลากเขาเข้าไปในตรอกหลังอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าฉันทําแบบนี้ตลอดเวลาจากนั้น ฉันทําให้ชายคนนั้นหมดสติ ฉันควรทําอย่างไรดี?แต่ดูเหมือนว่าฉันไม่จําเป็นต้องคิดมาก ร่างกายของฉันวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว
ความร้อนในร่างกาย ความกระหายในลําคอ—ฉันต้องการเลือดของชายคนนั้น———— นี่คือเจตจํานงที่ส่งผ่านจากร่างกายของฉัน—เลือด.
มีดในมือเขาแทงลงไปอย่างรวดเร็ว.ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าชายคนนั้นตายไปแล้ว ภายใต้เทคนิคการฆ่าที่ชํานาญเช่นนี้.\———— เสียงกลั้วกราก
ความกระหายหายไปนานแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความสบายที่ไม่เคยมีมาก่อน ขณะที่เลือดสีแดงไหลลงคอของเขา.\ น่าหัวเราะจริง ๆ ชัดเจนว่าตัวเองเหมือนกับคนที่อยู่เฉย ๆ มองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจากข้างนอก แต่ก็ยังสามารถรับรู้ถึงความสุขนั้นได้\ นานแล้ว เสียงนั้นเงียบไป ตามมาด้วยเสียงโลหะเฉือนผ่านร่างกาย ที่นั่นเหลือเพียงเศษชิ้นส่วน มีเพียงคราบเลือดที่กระเด็นติดผนังบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด\ สีแดงเข้มเช่นนั้น เหมือนกับเลือดของมนุษย์\ —–ไม่ นั่นก็คือเลือดของมนุษย์อยู่แล้ว นั่นคือสิ่งที่จิ่วหมิงทำในวันนี้ เป็นหลักฐานของการละทิ้งหลักการของสังคมมนุษย์\ ฉันไม่ได้เพียงฆ่าเขา แต่ยังดื่มเลือดของเขาด้วย ราวกับ————สัตว์ประหลาด\ ความคิดเช่นนี้แวบเข้ามา หากเป็นปกติฉันคงไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้ไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้ โดยเฉพาะหลังจากได้เป็นพยานกับเรื่องเช่นนี้ เรื่องนี้ได้หยั่งรากลึกอยู่ในใจ\ ฉัน...ฉันจริง ๆ หรือเป็นสัตว์ประหลาด?\ จู่ ๆ ก็อยากมีใครสักคนมาบอกฉัน ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยมีมาก่อน\ แต่ก็กลัวด้วย หากตัวฉันเองจริง ๆ เป็นสัตว์ประหลาดที่สนุกกับการฆ่าคนจะทำอย่างไร\ ร่างกาย เริ่มขยับอีกครั้ง\ แต่ตัวเองไม่มีสติสัมปชัญญะ แค่เป็นเหมือนผู้สังเกตการณ์ด้านข้าง ไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้\ ค่อย ๆ ความมืด ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง ความปวดร้าวเต็มไปหมดในใจฉัน\ ถ้า นี่เป็นแค่ความฝันก็คงดี แค่ฝันร้ายที่เต็มไปด้วยความมืดก็คงพอแล้ว\ เหนือหัวเป็นพระจันทร์สีแดง แดงฉาดและสดใสเช่นนั้น
========แยกเส้นแสง==========\ อืม นานแล้วที่ไม่ได้เขียนนิยาย ครั้งนี้เป็นนิยายเหนือธรรมชาติ ไม่เคยลองมาก่อน ส่วนคำว่า "序" นี้ก็เพราะแค่คิดอยากจะเขียนก็เขียนขึ้นมาเท่านั้น