เอสเซ้นส์ 《คัมภีร์ต้องห้าม.แก้ไข》บทที่ 6-ชั้นใต้ดินใหม่ (ความลับ)

ทำไมต้องเป็นการปรึกษา? ปรึกษาเรื่องอะไร? หลงเฉียนคิดไม่ออกเลยในใจ เขาคาดการณ์ว่า อาจเป็นสายตาพิเศษที่อันอันใช้เพื่อหยุดยั้งอารมณ์ชั่ววูบของหลงหยานก็เป็นได้? เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน การเปลี่ยนแปลงทำให้คนคาดไม่ถึง แต่จบลงอย่างเรียบง่ายมาก หลังจากตรวจร่างกายของหลงเฉียนแล้วพบว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ หลงหยานก็เงียบไปยังชั้นใต้ดิน ส่วนอันอันไม่ค่อยวางใจพาหลงเฉียนไปพบหมอ จากนั้นก็ไปเดินเล่นรอบตลาดผักและตลาดผลไม้ตามปกติ แสดงออกอย่างสงบสุขอย่างมาก ไม่เห็นร่องรอยของเรื่องไม่สบายใจที่เพิ่งเกิดขึ้นในบ้าน หล่งไม่เหมือนไร้ความรู้สึกการมาถึงของเขาดูเหมือนไม่ได้ส่งผลกระทบมากนักต่อครอบครัว กลับกัน หลงเฉียนเห็นความกังวลในสายตาพ่อและแม่ลดลง ชีวิตก็ดำเนินไปเหมือนเดิม และเขาก็โตขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหลงเฉียนอายุสี่ปี หลงหยานออกไปทำธุระไม่ทราบไปที่ไหน ใช้เวลาถึงสองเดือนกว่าจึงกลับ หลังจากกลับมาดูเขามีความสุขมากไม่นานหลังจากนั้น ที่สนามหญ้าหลังบ้านของครอบครัวหลงมีบ้านไม้หลังเล็กเพิ่มขึ้น หลงเฉียนรู้ว่า สวนหลังบ้านเหมือนมีชั้นใต้ดินอีกแห่งเกิดขึ้นพร้อมๆกัน นอกจากนี้ หลงเฉียนยังได้รับข้อมูลหลายอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้ เช่น ประเทศหนานลัวรุกรานหลายประเทศเล็ก และดูเหมือนจะมีศักยภาพกลายเป็นอาณาจักรใหญ่อันดับสองของทวีปหายน่าด้วยเหตุผลว่าประเทศหนานลัวได้รับการสนับสนุนเต็มที่จากวัดเซียนจง วัดเซียนจงคืออะไร หลงเฉียนก็พยายามทำความเข้าใจยากมาก ปรากฏว่าไม่ได้หมายถึงเพียงอันเดียว แต่เป็นแบบทั่วไป เพราะในทวีปหายนามีวัดเซียนจงทั้งหมดหกวัด ได้แก่ วัดจี้จง วัดสัตว์ วัดแมลง วัดนก วัดน้ำ วัดเซียนจงที่ว่านี้คือการรวมตัวของปรมาจารย์จำนวนมาก ซึ่งปรมาจารย์เหล่านี้แม้แต่น้อยที่สุดก็มีพลังระดับเซียนอวี ปกติแล้ว วัดเซียนจงจะไม่เข้าร่วมสงครามระหว่างประเทศ เว้นแต่จำเป็น แต่ครั้งนี้ที่ประเทศหนานลัวสามารถได้รับการสนับสนุนจากวัดเซียนจง ได้ข่าวว่าเป็นคำสั่งจากวัดเซียนเทพ หลงเฉียนรู้แค่ชื่อวัดเซียนเทพ เหมือนตอนแรกที่รู้แค่ชื่อวัดเซียนจง และเมื่อผู้คนพูดถึงวัดเซียนเทพดูเหมือนกลัวมาก เขาสามารถเดาได้ว่า วัดเซียนเทพน่าจะเป็นผู้บังคับบัญชาตรงของหกวัดเซียนจง เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจสูงสุดในโลกใบนี้ เรื่องเหล่านี้สำหรับหลงเฉียนดูเหมือนจะไกลเกินไป แต่เขาก็ได้รับข้อมูลหนึ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นมากเพียงแค่ถึงหกปี เมื่อผ่านการทดสอบโดยคนที่ถูกส่งมาจากวังเซวียนจง หากพลังเซียนในร่างกายถึงมาตรฐานที่กำหนด ก็สามารถได้รับหนังสือเวทมนตร์ที่เป็นของตัวเอง นั่นคือหนังสือหนาปกสีดำ ตรงสันหนังสือฝังหินโปร่งแสงหกเม็ด ทุกคนที่มีหนังสือเวทมนตร์จะถูกเรียกรวม ๆ ว่า เซียนหลงเจิน หล่งเฉียนมั่นใจอย่างเต็มที่ว่าตนเองสามารถได้หนังสือเวทมนตร์เล่มนั้น เพราะเขารู้ชัดเจนว่าพลังภายในเส้นลายแปลก ๆ ของตนเองก็คือพลังเซียน เมื่อมีหนังสือเวทมนตร์และสามารถทำให้หินโปร่งแสงหกเม็ดบนสันหนังสือสว่างขึ้นได้หนึ่งเม็ด เขาก็มีสิทธิ์กลายเป็นเซียนหลงเจินได้ ผู้ที่มีหนังสือเวทมนตร์และทำให้หินโปร่งแสงหนึ่งเม็ดสว่างขึ้นจะถูกเรียกว่า เซียนหลงเจิน จากนั้นตามความแข็งแกร่ง จะมีตำแหน่งยศต่างกัน ได้แก่ ทหาร (士), ครู (师), ขุนนาง (君), ผู้ทรงยศ (尊), และตระกูลสูงสุด (宗) ทุกตำแหน่งยังแบ่งเป็นเริ่มต้น กลาง และสูงสุด เช่น เซียนหลงเจินสายพืช ตำแหน่งต่ำสุดคือ พืชทหาร (植士) ตามด้วย พืชครู (植师), พืชขุนนาง (植君), พืชผู้ทรงยศ (植尊), พืชตระกูลสูงสุด (植宗) ประเภทพลังเซียนต่างกัน ตำแหน่งยศก็ต่างกัน แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญเท่ากับว่า เพียงแค่ได้หนังสือเวทมนตร์และพลังเซียนในร่างกายเพียงพอ สามารถใช้หน้ากระดาษภายในหนังสือเวทมนตร์เพื่อดูดซับความสามารถพิเศษบางอย่างได้! แหล่งดูดซับสามารถเป็นสัตว์ แมลง นกตัวเล็ก ๆ ทั้งหมดมีหกประเภท ขึ้นอยู่กับประเภทพลังเซียนในร่างกาย เรื่องนี้ทำให้หล่งเฉียนประหลาดใจมาก และก็รอคอยอย่างยิ่ง อยากรู้ว่าพลังเซียนในร่างกายของตนเป็นประเภทใด เขาหวังว่าจะเหมือนหล่งเยียน ทำให้หินสีเขียวบนสันหนังสือเวทมนตร์สว่างขึ้น แบบนั้นเขาจะสามารถดูดซับความสามารถพิเศษจากพืชชนิดหนึ่ง ความสามารถนั้นชื่อว่าอะไร มีผลอย่างไร หล่งเฉียนยังไม่รู้ชัด แค่รู้ว่าที่หล่งเยียนสามารถใช้กระดาษแปลก ๆ ทำเงินหารายได้จากความสามารถนั้น เมื่อรู้เรื่องทั้งหมดนี้ หล่งเยียนยิ่งกระตือรือร้นอยากโตเร็ว ๆ ให้ถึงหกปี ให้ได้ความสามารถเหมือนหล่งเยียน แบบนั้นอย่างน้อยเขาจะสามารถช่วยครอบครัวในเรื่องเศรษฐกิจได้ล่วงหน้าหลงเฉียนไม่ได้ไม่เคยคิดที่จะพึ่งพาบางความทรงจำจากชีวิตก่อนหน้า เพื่อคิดค้นและสร้างสิ่งประดิษฐ์บางอย่างที่จะทำให้ตัวเองรวยขึ้นในโลกที่เทคโนโลยีล้าหลังนี้ แต่สิ่งเหล่านี้จะทำได้ง่ายๆ ได้อย่างไร? หากไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเองอย่างเด็ดขาด สิ่งใหม่ใดๆ ที่เกิดขึ้น ก็มีโอกาสสูงที่จะนำภัยพิบัติมาสู่เขา นี่คือโลกที่ยกย่องความแข็งแกร่ง โดยเฉพาะในกรณีที่ยังไม่เข้าใจโลกนี้อย่างแท้จริง หลงเฉียนจึงสามารถเก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ในใจเท่านั้น แท้จริงแล้ว หลงเฉียนรู้ความลับเล็กๆ อย่างหนึ่ง ใต้ห้องชั้นใต้ดินที่หลงหยานเพิ่งเปิดใหม่ มีต้นหญ้าต้นหนึ่ง ต้นหญ้านั้นชื่อเฮียนชาง เป็นวัตถุดิบสำคัญที่หลงหยานใช้ในการทำกระดาษแปลกๆ หลงเฉียนยังสามารถคาดเดาได้ว่าต้นเฮียนชางที่หลงหยานซ่อนไว้นั้น น่าจะเป็นต้นเฮียนชางที่มีอายุมาก ประโยชน์ของมันแน่นอนไม่ใช่เพื่อทำกระดาษแปลกๆ แต่เพื่อให้ผู้ที่มีพลังเวทย์พืชได้รับความสามารถพิเศษ เรื่องเหล่านี้ที่คนทั่วไปไม่ค่อยเข้าใจ แน่นอนว่าหลงเฉียนไม่ได้ฟังมาจากพวกป้าๆ ที่ตลาดผักและผลไม้ แต่เห็นจากสมุดเก่าเล่มหนึ่ง สมุดเก่านั้น หลงเฉียนเก็บได้ตอนสี่ขวบ ตอนกลางคืนใกล้รั้วบนเนินเขา ไม่รู้ว่าใครวางทิ้งไว้ ถูกฝนที่ตกต่อเนื่องหลายวันทำให้แทบอ่านตัวอักษรไม่ออก หลิงหยานคิดว่าตนเองเก็บไว้เป็นความลับ ยกเว้นภรรยาคืออันอัน ไม่มีใครคนอื่นรู้ แม้แต่หลงเฉียนรู้ แต่เด็กอายุสี่ขวบจะเดาเหตุผลนั้นได้อย่างไร? นี่คือของขวัญพิเศษที่เขาเตรียมไว้ให้หลงเฉียน นั่นคือต้นเฮียนชางหายากอายุ 500 ปี แม้จะด้อยกว่าต้นเฮียนชางพันปีที่หลงหยานเคยได้รับไปบ้าง แต่ก็เป็นเฮียนชางที่มีอายุมากที่สุดที่เขาจะหาได้ในตอนนี้