?7?7?2?3\บ้านของเราตลอดไป

ในใจของแต่ละคนมักจะมีบาดแผลบางอย่าง เมื่อเวลาผ่านไป แม้จะไม่เจ็บปวดเหมือนตอนแรก แต่ก็ยังคงรู้สึกเจ็บอยู่ลึก ๆ บางครั้งก็อยากให้มีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ ฟังเราโอดครวญ ฟังเราเว้าแว้ ฟังความทุกข์ใจของเรา และเมื่อเวลาผ่านไป เห็นคนรอบตัวค่อย ๆ ห่างออกไป ความเจ็บปวดในชีวิตก็ถูกหัวใจที่โดดเดี่ยวขยายใหญ่ เต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ ลืมคำมั่นสัญญาที่ไม่มีตัวตน มีคนเคยบอกว่า การยอมแพ้ก็เป็นทางหนึ่งของชีวิต แต่ความจริงไม่ได้มีคนทุกคนที่สามารถยอมแพ้ได้ เพราะไม่มีสิ่งใดให้ทิ้ง สิ่งที่ผ่านมาก็เป็นเพียงอดีต การมาและไปทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการพบเจอ หันตัวไป คุณจากฉันไป ฉันหายไป จากนี้ก็เป็นชีวิตหนึ่ง การตายต้องการความกล้าหาญมาก ดังนั้นฉันจึงอยู่มานาน เพราะไม่มีใครสามารถบอกฉันได้อย่างแน่นอน หลังจากตายไปจะเป็นโลกแบบไหน ฉันกลัว หากต้องพบเจอกับพวกคุณอีก มันจะทำให้ความเข้มแข็งเพียงเล็กน้อยของฉันพังทลาย ฉันพึ่งพาสิ่งต่าง ๆ เยอะเกินไป เพื่อน หรือแม้แต่โลกออนไลน์ ก็เลิกไม่ได้กับ 7723 ชีวิตที่พลัดพรากห่างไกล หากว่าต้องเอาความหวังไปฝากไว้กับใครคนอื่น สุดท้ายก็จะเสียความหวังเพียงเล็กน้อยนั้นไป ใครผ่านเข้ามาในชีวิตใคร เงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงความเศร้า ใครจากไปเงียบ ๆ ในชีวิตใคร ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันงดงาม บางทีวันหนึ่งฉันอาจเหนื่อยล้า ปล่อยความไม่อยากสู้ออกไปจากใจทั้งหมด ฉันจะเอาทุกอย่างของฉันไปจากตรงนี้! ฟอรั่มนี้ได้นำความประหลาดใจและความสุขมาสู่ฉันมากมาย ฉันคิดว่าช่วงวันหยุดของทุก ๆ คนคงใกล้สิ้นสุดแล้ว ทุกคนต้องกลับไปโรงเรียนหรือบริษัทที่คุ้นเคย ทำงานและเรียนอย่างหนักเพื่อดิ้นรนเพื่อชีวิตในอนาคต จากนี้ฉันคงแวะมาน้อยลง ภาระของภาคเรียนสุดท้ายของม.6 ค่อนข้างหนัก มองไปที่โต๊ะเต็มไปด้วยหนังสือและหนังสือพิมพ์การเรียน ความกดดันที่มองไม่เห็นก็อัดแน่นอยู่ในเวลาของฉัน ฮ่า ๆ บางทีคนที่รู้จักฉันในฟอรั่มนี้คงไม่มาก ฉันก็แค่คนใหม่ ในครอบครัวก็ไม่ได้สร้างคุณูปการอะไร แบบนี้แหละ เล่นมานานแล้ว ถึงเวลาจมอยู่นิ่ง ๆ มีความรัก มีรสนิยม มีความฝัน คุณและฉัน 7723 (แค่โพสต์เล่น ๆ เท่านั้น).