ค่อยๆ ห่าง ค่อยๆ เลิก (ปรับให้มีความเป็นศิลปะใหม่)
แม้จะงดงามเพียงใด เพียงหันหลังกลับก็มองไม่เห็น\ \ ค่อย ๆ ลาจากกัน ใบแดงเย็นลงเรื่อย ๆ\ ค่อย ๆ ไม่มีที่พูดคิดถึง\ ค่อย ๆ บ่นถึงความเศร้าในการจากลา ค่อย ๆ จดบันทึกเรื่องราวที่ผ่านมา\ เมื่อเวลาผ่านไป มือเย็นเพราะอากาศหนาว แขนเสื้อบาง ทำให้ผอมลงผิดปกติ\ ค่อย ๆ เปลี่ยนการรู้จักกันให้กลายเป็นไม่พูดถึง\ ค่อย ๆ มอบความรักทั้งหมดให้ภูเขาและสายน้ำ\ ค่อย ๆ ปล่อยให้ฝนลมกัดกร่อนใบหน้าที่เขียวชอุ่ม\ ค่อย ๆ ผ่านสลับวนของปีเวลา ทั้งความสุขและความเศร้าในการจากลา\ ค่อย ๆ เดินไปไกลขึ้นค่อย ๆ แยกทางกัน ค่อย ๆ เจ็บปวด\ ค่อย ๆ เงียบเศร้า ค่อย ๆ ร้องรำค่อย ๆ ไม่มีอารมณ์\ ดูดอกไม้บานและร่วงโรย ค่อย ๆ เงียบไป\ ดูดวงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ ลับตา ค่อย ๆ มืดแลง\ ค่อย ๆ เย็นขึ้น ค่อย ๆ หนาวขึ้น ค่อย ๆ ขมขื่นและเหน็ดเหนื่อย\ ค่อย ๆ รัก ค่อย ๆ เกลียด ค่อย ๆ ถูกเวลาและแสงสว่างทำร้าย\ ค่อย ๆ กลับไปสู่ทางของแต่ละคน\ เป็นเช่นนี้ ค่อย ๆ พบกัน ค่อย ๆ จากกัน\ เมื่อเวลาผ่านไป มือขวาพบกัน มือซ้ายจากกัน\——————\ ไม่ได้ลงโพสต์แบบนี้มานาน จำได้ว่าตอนแรกมา 7723 เล็ก ๆ ก็พูดถึงความเป็นศิลปินและวรรณกรรม
