\แม้รู้ว่าจะร้องไห้ แต่เมื่อความรู้สึกอันแรงกล้าเหมือนชนเข้าที่อกอย่างแท้จริงในชั่วพริบตา ในความมืด น้ำตาก็อบอุ่น\แม้ใจจะแหลกสลาย คนเล็กในใจแทบจะทรุดลง แม้จะทรมานใจราวน้ำท่วม แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าที่แม้โดดเดี่ยวแต่ยังพยายามยิ้มอย่างฝืน ความเศร้านั้นกลับเหมือนถูกเปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างเงียบ ๆ ต่ออีกคน\บทกวีของไห่จื่อกล่าวว่า: ต้องมีชีวิตที่เรียบง่ายที่สุดและความฝันที่ไกลที่สุด แม้วันพรุ่งนี้ ฟ้าเย็นดินเยือกและทางไกลม้าอาจล้ม\แต่ทำไมความฝันของฉันถึงได้เล็กน้อยเพียงนี้?\19 ปี เริ่มมีความเคารพอย่างบริสุทธิ์ต่อชีวิตอีกหนึ่งชีวิต ความกตัญญูอย่างลึกซึ้งที่สุด จินตนาการที่ไกลที่สุด ไม่ยอมให้อะไรเจือปน ยอมที่จะหลั่งน้ำตาสำหรับสิ่งนี้\แต่ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม โลกแห่งความเป็นจริงที่พายุฝนกำลังมาไม่อาจเห็นใจความฝันที่เปราะบางและไม่เป็นจริงนี้ อารมณ์ความรักแบบลูกผู้ชายลูกผู้หญิงล่องลอยเกินไป ทนต่อแรงลมเพียงเล็กน้อยไม่ได้\ดังนั้นเหมือนนกตกใจที่มักทำตัวกลัวตัวเอง เพียงลมพัดให้ตะไคร่นิดหน่อยก็ล้มครืนลง\ไม่รู้จักทำตัวเป็นหิ่งห้อย ไม่กล้าแตะความรักง่าย ๆ\เราต่างก็วิ่งแข่งกับเวลา\เราพยายามใช้ความสุขที่เหลืออยู่ก่อนวันสิ้นโลก ในช่วงเวลาที่ไม่จริงนี้ สื่อสารกันด้วยสายตา\ถ้าช่วงเวลาของชีวิตที่ไร้กังวลที่ฉันใช้ไปอย่างหลวม ๆ สามารถแบ่งให้เธอบ้าง จะดีแค่ไหนที่ฉันได้แบ่งปันความไร้ทางเลือกและความทุกข์ของโลก\แต่ไม่มีคำว่า 'ถ้า' เช่นเดียวกับนกเหยี่ยวที่ต้องบินลงใต้ เสมือนดอกแดนดิไลออนที่หลีกลมไม่พ้น\ชีวิตไม่ได้สวยงามมากนัก ชีวิตมีความอยุติธรรมมากเกินไป จริง ๆ แล้วฉันโชคดีอย่างโหดร้าย แม้จะอยู่คนเดียวเพียงลำพัง อย่างน้อยก็ยังทำตามใจตัวเองได้\ฉันคงมีโชคดีเกินไป\สิ่งที่ฉันสูญเสียคือชีวิต\ฉันคงไม่ได้เธอ ดังนั้นฉันจะอยู่เงียบ ๆ ข้างเธอ นี่คือความฝันแห่งความสุขของฉัน
แม้ฟ้าเย็นดินแข็งทางไกลม้าอาจตาย
ตอบกลับ (10)
งั้นนี่คือเหตุผลที่คุณ 'สามวัฒนธรรมต่อวัน' ใช่ไหม? โอ้... แย่จัง พูดยากจนตายครึ่งหนึ่ง น่าเจ็บปวดที่สุด
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —