《จินเตียน.แก้》第七章-ชิงหรงเจียง

ห่างไปทางตะวันตกของเมืองชิถานประมาณสิบกว่าลี้ มีแม่น้ำสายใหญ่ไหลจากเหนือไปใต้ไม่หยุด น้ำกว้างประมาณยี่สิบกว่าเจียง ลึกจนวัดไม่ได้ แม่น้ำสายนี้ชื่อว่าชิงหรง มีแหล่งกำเนิดมาจากภูเขาหิมะกูลันอวี่อันมีชื่อเสียง อยู่ห่างไปทางเหนือพันลี้ ภูเขาหิมะกูลันอวี่ยังเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสายใหญ่อีกสองสายภายในเขตประเทศหนานลั่ว นับเป็นคลองธรรมชาติสามสายที่เลี้ยงดูประชากรหลายร้อยล้านคนของประเทศหนานลั่ว

เมื่อห้าสิบปีก่อน แม่น้ำชิงหรงเดิมเคยเป็นเส้นพรมแดนระหว่างประเทศหนานลั่วกับประเทศต้าหยู่ทางตะวันตก ทั้งสองฝ่ายต่างต้องการถือครองแม่น้ำสายนี้ให้ได้ทั้งหมดเพื่อให้กลายเป็นแนวป้องกันชายแดน ดังนั้นทุก ๆ บางปีจึงหาข้ออ้างเพื่อเกิดการปะทะเล็กบ้างใหญ่บ้าง และสุดท้าย ในปี 3559 ของปฏิทินเซวียนหยวนก็เกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้นจริง ๆ

หลังจากการต่อสู้ยาวนานและเสียเลือดเนื้อของเหล่าทหารผู้จงรักภักติ์ต่อชาติหลายแสนคน ในที่สุดประเทศหนานลั่วก็เป็นฝ่ายชนะ

เส้นทางผ่านของประเทศต้าหยู่หดเข้าทางตะวันตกห้าร้อยลี้ และแม่น้ำชิงหรงก็กลายเป็นคลองใหญ่สายที่สามของประเทศหนานลั่ว แม้จะใช้คลองสายนี้ไม่มากนัก

ปัจจุบันเป็นปี 3610 ของปฏิทินเซวียนหยวน

ตอนเที่ยงที่แดดแรงชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำชิงหรงเต็มไปด้วยหินประหลาด สามารถเห็นชาวประมงไม่กี่คนกำลังโปรยแหหรือจัดตระกร้าปลา ตามฝั่งตะวันออกไปทางเหนือไกล ๆ บริเวณก้อนกรวดเรียบค่อนข้างราบที่ถูกหินแปลกปกคลุม มีเด็กชายผมดำราวสี่ถึงห้าปีตัวหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ บนพื้น มือหยิบเบ็ดตกปลาเล็ก ๆ ข้าง ๆ วางถังไม้เล็ก แต่ถังไม้กลับว่างเปล่า ไม่มีปลาแม้แต่ตัวเดียว

ไม่นาน เด็กชายอีกคนหนึ่งก็ปรากฏตัวอยู่บนก้อนหินดำมืดไหลลงมาจากหินที่ส่องประกายก่อนจะตบกางเกงที่ถูกขัดจนมีรูหลายรู เท้าเปล่าก้าวลงบนก้อนกรวดแข็งและร้อน มุ่งหน้ามาหาเด็กชายคนที่กำลังตกปลา

“อะ? ทำไมไม่มีปลาสักตัวเลย จะบอกว่าหนอนพวกนี้ฉันคัดมาอย่างยากนะ จะเป็นปลาตัวเล็กหรือปลาหนามตัวเท่าฉันก็ไม่เป็นไรนะ”

เด็กชายมองถังไม้ที่ว่างเปล่าของเพื่อนร้องเสียงดัง จากนั้นเอาหลังนั่งลงบนพื้น แล้วหันไปมองเด็กชายพร้อมถามว่า “หลงเฉียน ให้ฉันลองดูบ้างได้ไหม?”เด็กชายคนนั้นก็คือหลงเฉียน อีกไม่กี่เดือนก็อายุครบห้าขวบแล้ว เนื่องจากโตขึ้นเล็กน้อย และเพราะปกติเขาก็เชื่อฟังและฉลาด รอบนี้เขาไม่ถูกอันอันผูกติดตัวตลอดเวลาแล้ว และไม่ต้องทนทุกข์จากพ่อค้าแม่ค้าตลาดผักและผลไม้อีกต่อไป สามารถวิ่งเล่นในภูเขาได้เหมือนเด็กปกติทั่วไป\ ตั้งแต่สามเดือนก่อนที่คำสั่งห้ามออกนอกบ้านถูกยกเลิก หลงเฉียนเริ่มเดินเล่นไปทั่วเมืองชิ่วตัน และด้วยเหตุผลบางอย่างเขาก็มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้น ผู้ติดตามคนนั้นคือหลิวเจิน ชานลูกชายของลุงชานที่อยู่ตรงข้ามบ้านหลงซึ่งเลี้ยงตัวเองด้วยการจับปลาและปลูกผัก ชื่อเล่นคือชานจื่อ (แซ่ แซ่…) หลงเฉียนไม่อยากอยู่กับคนสกปรกและชอบสร้างเรื่องวุ่นวายคนนั้นในตอนแรก แต่ว่าชานจื่อกลับยืนรออยู่ข้างรั้วบ้านหลงหลายวัน เมื่อตอนที่เขารู้เหตุผล หลงเฉียนจึงต้องยอมพาชานจื่อไปด้วย\ ชานจื่ออายุมากกว่าหลงเฉียนหนึ่งปี โดยทั่วไปหลงเฉียนควรเป็นผู้ติดตาม แต่จริงๆแล้วถ้าไม่ใช่เพราะหลงเฉียนได้รับสิทธิ์ในการเคลื่อนไหวอย่างอิสระ ลุงชานก็จะไม่ยอมให้ชานจื่อออกจากบ้าน เพราะสาเหตุหลักคือชานจื่อชอบสร้างเรื่องวุ่นวายเกินไป แน่นอน ถ้าอยู่กับหลงเฉียนซึ่งเป็นเด็กดีชื่อดังของเมืองชิ่วตัน ลุงชานคงคิดว่าลูกชายของตนจะได้รับอิทธิพลให้เชื่อฟังมากขึ้น\ ชานจื่อในตอนแรกตั้งใจจะใช้หลงเฉียนเป็นแค่ภาพลวงตา เพื่อที่จะไม่ต้องอยู่บ้านตลอดเวลา แต่พอได้ตามหลงเฉียนเพียงไม่กี่วันก็เปลี่ยนใจติดหลงเฉียนตลอดเวลา\ หลงเฉียนไม่ได้มีนิสัยเจ้ากี้เจ้าการ เพียงแต่เขามีแรงมากกว่า วิ่งเร็วกว่า และปีนต้นไม้เก็บผลไม้ได้คล่องแคล่ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาใช้พลังชี่ในเส้นเลือดปรับปรุงร่างกายตลอดหลายปีที่ผ่านมา และเขาเคยชินกับการสลับระหว่างสถานะควบคุมและสถานะปกติ ทำให้ความสามารถบางอย่างที่เขาแสดงออกทำให้ชานจื่อซึ่งเพิ่งอายุห้าขวบทึ่งมาก\ การอยู่ในสถานะควบคุมให้ประโยชน์หลายอย่างแก่หลงเฉียนเกินกว่าคนทั่วไป เช่น เวลาวิ่งเขาเพียงแค่ควบคุมขาทั้งสองข้าง ความเร็วก็เป็นสองเท่าของสถานะปกติ แต่ก็ขึ้นอยู่กับสภาพพื้นที่ โดยเฉพาะพื้นที่ที่คุ้นเคย ไม่เช่นนั้นวิ่งไม่กี่ก้าวก็อาจล้มหลงเฉียน一直คิดว่า既然ฉีถ่านเจินคือสถานที่ที่เขาโตมา เขาต้องจำทุกรายละเอียดของฉีถ่านเจินไว้ในหัว ไม่อยากให้สักวันหนึ่งเมื่อเขาออกจากฉีถ่านเจิน แล้วคนอื่นถามถึงรายละเอียดเกี่ยวกับฉีถ่านเจิน เขาก็จะรู้แค่ว่า ฉีถ่านเจินมีตลาดผัก ตลาดผลไม้ ร้านตัดเสื้อ...

ฉีถ่านเจินเป็นสถานที่ที่หลงเฉียนได้รับชีวิตใหม่ และยังเป็นสถานที่ที่ทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริง ที่นี่มีความหมายต่อเขามาก

เมื่อได้ยินคำพูดของชัวโจว หลงเฉียนก็ปรับออกจากสภาวะควบคุม แล้วถามโดยไม่หันหัวไปทางอื่นว่า “คุณสามารถกลืนลูกแพร์ลูกใหญ่ในครั้งเดียวได้ไหม?”

ชัวโจวจึงคิดถึงลูกแพร์ที่ใหญ่กว่าสองหัวของเขาแล้วตอบตรง ๆ ว่า “ฉันไม่ใช่สัตว์ปากใหญ่ จะกลืนลูกแพร์ทั้งลูกในครั้งเดียวได้ยังไง”

“ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่าปลาตัวเล็กจะกลืนไส้เดือนตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ไหม?” หลงเฉียนหมดหนทาง เอาไม้เบ็ดขึ้นมาแล้วเอาไส้เดือนที่ใหญ่เท่าหัวนิ้วไปโชว์ต่อหน้าชัวโจว ตอนแรกเห็นไส้เดือนใหญ่ขนาดนี้ เขาคิดว่าปลาในแม่น้ำชิงหลงต้องมีปากใหญ่ แต่หลังจากตากแดดอยู่ตรงนี้มากกว่าชั่วโมงหนึ่ง ถึงพบว่าตัวเองถูกเด็กตัวเล็กเล่นซะแล้ว

ชัวโจวจึงเกาคออย่างเขินอาย จากนั้นมองหลงเฉียนด้วยความชื่นชมและพูดชมว่า “ฉันพบว่าคำพูดของคุณมีเหตุผลมาก ฉันเข้าใจทันที”

“คุณมาหย่อนเบ็ดเองเถอะ ฉันไปดูพ่อคุณจับปลา”

หลงเฉียนส่งไม้เบ็ดให้ชัวโจว จากนั้นหันหลังเดินไปทางที่ชัวโจวมาจาก ตัวย่อม ๆ ของเขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่วระหว่างก้อนหินยักษ์เหมือนลิง

ชัวโจวเห็นภาพนี้ก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ พอหันกลับมามองไส้เดือนตัวใหญ่ที่อยู่ในมือ ก็พึมพำด้วยความภูมิใจว่า “หลงเฉียนทุกอย่างดีหมด แต่ก็คิดไม่เป็น ไม่รู้ว่าต้องตัดไส้เดือนเป็นชิ้น ๆ หรือไง?”

ถ้าหลงเฉียนได้ยินคำพูดนี้ เขาคงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาแค่คิดว่าสิ่งนั้นมันน่าขยะแขยง การตัดเป็นชิ้นจริง ๆ ทำให้การกินมื้อเย็นเสียอรรถรส แต่ไม่เคยคิดว่าจะถูกเด็กอายุประมาณห้าขวบสงสัยว่าสติปัญญา

การที่หลงเฉียนมาที่ริมแม่น้ำชิงหลงไม่ได้มีเจตนาอะไรพิเศษ ก็แค่อยากดูแม่น้ำแม่ที่เลี้ยงฉีถ่านเจิน พร้อม ๆ กับไปดูลุงฉานและคนอื่น ๆ จับปลา ในชีวิตของเขาในชาติก่อนยังไม่เคยเห็นอุตสาหกรรมต้นแบบหรือวิธีจับปลาลักษณะนี้不得不说清融江东岸的怪石非一般的多,龙浅一路沿着江岸往南走瞧见了不少形状稀奇古怪的石头,这些石头若是放在上一世,绝对是让那些对这方面有兴趣的收藏家抢破头的东西。

ต้องบอกว่าหินประหลาดตามชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำชิงหลงมีมากไม่ธรรมดา หลงเฉียนเดินตามริมแม่น้ำไปทางใต้ เห็นหินรูปร่างแปลกๆ เยอะแยะ ถ้าว่าหินพวกนี้อยู่ในชาติที่แล้ว แน่นอนว่าจะทำให้นักสะสมที่สนใจเรื่องพวกนี้แย่งกันไปจนหัวแตก

覃叔捕鱼的地方距离龙浅钓鱼的鹅卵石低洼处还是有些距离,龙浅花了好几分钟才隐隐看见了覃叔和几个镇民的身影,那片江域的水很深,地势也较为险峻,不是他这种四五岁大的孩子该去的地方,虽说对他来讲是没什么威胁的,不过要是过去肯定会被责备,晚上回家也没什么好果子吃,只好站在一块大石头上面远远的看着。

ที่ที่ลุงถัมจับปลาอยู่ห่างจากส่วนหินก้อนกลมที่หลงเฉียนใช้ตกปลาอยู่พอสมควร หลงเฉียนใช้เวลาหลายนาทีจึงเห็นลางๆ ร่างของลุงถัมและชาวบ้านบางคน น้ำในพื้นที่แม่น้ำตรงนั้นลึกและพื้นที่ค่อนข้างอันตราย ไม่ใช่ที่ที่เด็กอายุสี่ห้าขวบอย่างเขาควรไป ถึงแม้สำหรับเขาไม่มีภัยคุกคามอะไร แต่ถ้าไปก็แน่นอนว่าจะถูกดุ และกลับบ้านตอนกลางคืนก็ไม่ดีแน่ จึงต้องยืนอยู่บนหินก้อนใหญ่แล้วมองไปจากไกลๆ

七坛镇的镇民没几个不会水性,一般来讲,四五岁大点的孩子就有完全的能力像只青蛙一样在江里游来游去,只不过也仅仅局限在水流缓和也比较浅的地方,覃叔很信任龙浅所以放心让狩子跟着龙辰在上游钓鱼。

ชาวเมืองเจี้ยนตันแทบไม่มีใครว่ายน้ำไม่ได้ โดยทั่วไป เด็กที่อายุสี่ห้าขวบก็สามารถว่ายน้ำในแม่น้ำเหมือนกบได้เต็มที่ แต่ก็จำกัดอยู่ในบริเวณที่น้ำไหลช้าและตื้น ลุงถัมไว้วางใจหลงเฉียนมาก จึงให้เขาและหลงเฉินไปตกปลาในแม่น้ำตอนบนได้อย่างสบายใจ

看了一会儿龙浅就觉得无聊了起来,于是转身朝着上游走去,走了没多远,忽然听见背后传来一声男子呼唤。

ดูอยู่สักพักหลงเฉียนก็เริ่มเบื่อ จึงหันตัวไปทางต้นน้ำ เดินไปไม่ไกล ก็ได้ยินมีชายคนหนึ่งเรียกมาจากด้านหลัง

“小家伙,等等。”。。。。~第七章-完.

“เด็กน้อย รอหน่อยนะ”....~ บทที่ 7 - จบ