ช่วงเวลาชิ้นเล็กๆ ในปีเหล่านั้น
\ห้องเรียนที่สงบ\ประตูและหน้าต่างปิดสนิท\แยกตัวออกจากอากาศเย็นข้างนอก\ยังคงรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวของจิตใจ\ห้องเรียนที่เคยวุ่นวาย\เสียงโหวกเหวกครึกครื้น\เสียงเพลงที่สนุกสนานและผ่อนคลาย\ขับขานโดยเพื่อนๆ อย่างไม่เป็นทางการ\ไม่มีใบหน้าเก่าๆ เหมือนเดิม\ลืมคำสัญญาที่เคยมี\ความมั่นคงชั่วกัลปาวสานที่สัญญากันแต่ละคน\หายไปไม่หันกลับมา\เงาในแสงไฟที่สลับสับสน\เป็นที่พึ่งพิงความเดียวดายของคนคนหนึ่ง\คิดถึงคนในอดีต\ระลึกถึงทุกสิ่งที่เคยมี\ช่วงเวลาที่ห้องเรียนเล่นแผลงๆ บางครั้ง\คงว่าคุณ\คุณเองได้หยุดยืน\ฟังเวลานั้นของปีที่ผ่านมาหรือไม่\ในเงาไฟที่มืดมัว\มอดยังไม่ลืมบินเข้ากองไฟ\แต่ละคนทำเรื่องของตัวเองเป็นตัวเขียน\บรรยายอย่างเรียบง่ายถึงคำพูดตรงไปตรงมาของเราซึ่งกันและกัน\คงว่าคนในอดีตทุกคนกำลังระลึกถึง\หรือเสียใจต่อความไม่สมบูรณ์ของเศษเสี้ยวเวลานั้น\แต่ไม่เคยเสียใจ\เพราะปีที่สงบและรุ่งโรจน์เหล่านั้นล้วนงดงาม\เรียบง่ายแต่เต็มด้วยรสนิยม\ชอบสนุกแต่ไม่ละทิ้งความรู้\ทะเลาะกันแต่ยังกลมกลืน\เบื่อหน่ายแต่ยังรักกัน\ชั่วร้ายแต่ไม่สูญเสียความบริสุทธิ์\ระบายอารมณ์แต่ไม่โอ้อวด\ไม่ระลึกแต่ไม่เคยลืม\แม้จะกลับไปจุดเริ่มต้นแต่ไม่สามารถกลับไปเช่นเดิม\แต่เราจะไม่ตั้งหน้ามองไปข้างหน้าในมุมมองใหม่ได้อย่างไร\ความทรงจำแน่นอนว่าน่าจดจำ\ไม่ว่ามันเจ็บปวดหรือไม่\มีความสุขหรือไม่\สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือความเชื่อเริ่มแรกของเรา\ดอกไม้ที่ร่วงหล่นแม้ว่าสวยงามเพียงใด\ในวินาทีต่อไปก็หายไปไม่เห็น\ปีเหล่านั้น\ระลึกถึงปีเหล่านั้น\และวิธีที่ดีที่สุดในการรำลึกถึงปีเหล่านั้น\คือการหวงแหนความธรรมดาในปัจจุบัน\และมันก็จะให้ของขวัญแก่เรา\ในรูปแบบความคาดหวังที่แท้จริงของอนาคต\วัยเยาว์ที่งุ่มง่าม\ไม่ลืมอดีต\ไม่เสียเวลาปัจจุบัน\ไม่ทิ้งอนาคต\วิธีที่ดีที่สุดในการทำนายอนาคตของคุณคือการสร้างมัน เราต้องเชื่อมั่นในตัวเอง.
ตอบกลับ (9)
ให้อภัยฉันด้วย เข้ามาที่นี่แต่ใจไม่ได้อยู่กับโพสต์นี้ แต่กำลังเก็บเศษชิ้นส่วนวิญญาณของเกมซีรีส์เวลาในใจด้วยความรู้สึกจริงจัง…
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —