คนที่มีเรื่องราวยิ่งมาก จะยิ่งเรียบง่ายและสงบ คนที่ผิวเผินยิ่งมาก จะยิ่งบางเบาและไม่สบายใจ
ประโยคนี้ทุกครั้งที่อ่านทำให้ฉันพูดไม่ออก
ตัวฉันเองก็เป็นฝ่ายหลังจริง ๆ มีคนเคยบอกฉันว่า: "ฉันหวังว่าคุณจะสามารถเข้าถึงชีวิตได้ดียิ่งขึ้น ใช้ความสามารถของตัวเองให้เต็มที่ เติบโตขึ้นอย่างดี แต่ฉันไม่หวังให้คุณเศร้าหรือเปลี่ยนอารมณ์เพราะฉัน ฉันแค่อยากเป็นพี่สาวที่ช่วยให้ชีวิตคุณดีขึ้น"
ผนังกั้นระหว่างคนรวยสวยกับคนจนอาจเป็นอยู่จริงหรือไม่?
แต่ดูเหมือนฉันไม่ควรพูดแบบนี้
เธอไม่ใช่คนรวยสวย ฉันก็ไม่ใช่คนจน
ความห่างไกลที่ว่าจึงเป็นเพียงจินตนาการของฉัน เหมือนกับเรื่องเศร้าทุกเรื่องจะต้องมีพื้นหลังที่เจ็บปวด คนไม่สบายใจอย่างฉันก็แค่ฝันเพ้อ
ฉันกลับพบว่า ความจริงที่ใกล้เคียงที่สุดคือ: ในความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง มีบางคนต้องการเห็นอีกฝ่ายเติบโตขึ้นเพราะตัวเอง ซึ่งทำให้เขามีความสุขและความสำเร็จ นี่คือกระบวนการดังกล่าว
การให้เช่นนี้แท้จริงเป็นการให้โดยไม่หวังผลตอบแทน และยังทำให้พวกเขามีความเข้มแข็งขึ้นภายใน
คนที่มีเรื่องราวยิ่งมาก จะยิ่งเรียบง่ายและสงบ
แม้ไม่มีความรัก อย่างน้อยเรื่องราวนั้นก็เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝันวัยเด็กที่ทำให้จบลงอย่างเศร้า
เมื่อเวลาผ่านไป ฉันพบว่าฉันเป็นคนที่สามารถให้เหตุผลกับตัวเองได้ดี บางเรื่องถูก บางเรื่องผิด ฉันพยายามทำความเข้าใจกับตัวเองให้ดีขึ้น การพัฒนาตัวเองมีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้
ยังคงเป็นข้อความเดิม ฉันจะมีใจขอบคุณ และจะไม่บังคับสิ่งที่ไม่มีในช่วงชีวิตนี้ อาจเป็นไปได้ว่าสิ่งที่ฉันต้องการในอนาคตจะมาเอง ใครจะรู้ว่านาทีต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น?
ฉันจะไม่คลั่งไคล้
ฉันก็ไม่ปฏิเสธความรักที่อาจเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้
ถ้าเจอสาวที่เหมาะสม ฉันก็ยังจะไล่ตาม
ฉันเข้าใจว่าปล่อยให้เป็นไปตามชะตาดีที่สุด
