[อารมณ์]บทกวีสองบท

<โลกของคุณ> ตอนที่นอนไม่หลับ อยู่คนเดียวระลึกถึงอดีต จึงพบว่าฉันมีความเศร้าและความสุขเพราะคุณ จะกลับไปสู่วันวานได้อย่างไร เมื่อคิดถึงคุณ เดินวนอยู่ตามสี่แยกเพียงคนเดียว จึงพบว่าทุกถนนเต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับคุณ จะหยุดความทรงจำได้อย่างไร ตอนที่เดินวนอยู่ คนเดียวกลับรู้สึกเจ็บปวดในใจ จึงพบว่าไม่รู้ว่าจะเลิกหรือจะทำต่อ จะเรียนรู้การเลิกได้อย่างไร ตอนดึกดื่น คนเดียวเงยหน้ามองท้องฟ้าแห่งดวงดาว จึงพบว่าทั้งโลกเต็มไปด้วยคุณ จะลืมคุณได้อย่างไร จะกลับไปสู่วันวานได้อย่างไร จะหยุดความทรงจำได้อย่างไร จะเรียนรู้การเลิกได้อย่างไร จะลืมคุณได้อย่างไร ความสุขที่เรียบง่าย ความสุขที่บริสุทธิ์ ความรู้สึกล้วน ๆ ทั้งโลกเต็มไปด้วยคุณ ——————— รัก忧思尘,รัก尘思忧 ในยุคที่ความเจริญรุ่งเรือง รักฟุ้งเฟ้อ จะมีใครยกย่องฤดูใบไม้ผลินี้บ้าง? ลักขโมยทรายหิน ทั้งฝันรักทั้งสายน้ำเกลียดชังฉันเยอะ ชวนจันทร์ดื่มตามใจ ตามร่างกายไล่ตามเงาเหยียบเมฆว่าง พระจันทร์เย็นวัดร้าง เมื่อตื่นจากเมา ใครจะถาม? ดอกไม้ร่วงตามลม ดอกไม้บานไม่เคยร่วงอยู่ในใจ แปล: ในยุคที่รุ่งเรืองและความรักแพร่หลาย แต่กลับหาความรักแท้ไม่ได้ ใครจะมาชื่นชมฤดูใบไม้ผลิที่รกร้างนี้? เพื่อเธอทำเรื่องโง่มากมาย รออย่างหลงใหล แต่สุดท้ายก็เหมือนไหลตามสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ เธอยังโกรธที่นิสัยของฉันไปขัดแย้งกับเธอ ดื่มเหล้ากับพระจันทร์อย่างสุดโต่ง ฉันเมาเพ้อฝันเหมือนเซียน เงาของฉันไล่ตามตัวเอง เหยียบอากาศ วางฝ่าเมฆ พระจันทร์ยังคงเย็น รอบข้างคุ้นเคยแต่ก็แปลกตา ใครจะเห็นเด็กผู้ชายมุมนี้ คือฉันไหม? ดอกไม้ที่ร่วงตามลมเต้นรำจากข้างกายฉัน แต่ดอกไม้ในใจนั้นไม่เคยร่วง…