สารภาพโรคจิต
ฉัน还能说什么ดีล่ะ\เอาเป็นว่าขอเริ่มตั้งแต่วัยเด็กละกัน ตั้งแต่เด็กฉันก็โดนคนอื่นรังแกเป็นประจำ โดนแกล้งง่ายๆ (ขอข้ามเรื่องเลือดและน้ำตา…) จำได้ว่าปีแรกของม.ต้น ฉันเคยโดนครูสอนข้างๆชกต่อหน้าคนทั้งคลาส ฉันแม้แต่จะไม่กล้าโต้กลับ วันนั้นกลับบ้านนอนบนเตียง ฉันก็คิดเรื่องวางแผนฆ่าเขาอย่างสมบูรณ์แบบ\ฉันเขียนแผนต่างๆ ลงในสมุดไม่รู้กี่ร้อยแผน น่าจะรวมได้เป็นแสนคำ ต่อมา สมุดก็ถูกคนอื่นพบเจอ\ฉันถูกโรงเรียนแจ้งลงโทษต่อหน้าเพื่อนทั้งโรงเรียน คนอื่นไม่รู้เรื่องราวจริง ทุกคนคิดว่าฉันเป็นคนบ้า จิตใจของฉันตอนนั้นพังทลายทั้งหมด\ฉันเองก็ไม่รู้ว่าฉันทนผ่านมาได้ยังไง การย้ายโรงเรียนก็ยังสร้างเงามืดทางจิตใจให้ฉันอยู่\ฉันเริ่มกลายเป็นคนเก็บตัวมากขึ้น จำได้ว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนครั้งหนึ่ง ฉันแทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย ไม่พูดกับใครสักคำ\ฉันมักคิดว่าทำไมโลกนี้ถึงได้ไร้สาระขนาดนี้ ฉันมีทฤษฎีของตัวเอง\ทุกๆ การกระทำบนโลกนี้ล้วนแต่เกิดจากสัญชาตญาณหล่อเลี้ยง เช่น ความรักของพ่อแม่ต่อลูกไม่ใช่อะไรนอกจากสัญชาตญาณสัตว์ในการปกป้องลูก ส่วนการรักพ่อแม่และติดพ่อแม่นั้นไม่ใช่อะไรนอกจากสมองของเราส่งเสริมการยึดเหนี่ยวสัญชาตญาณที่ช่วยเหลือตัวเอง อีกทั้งความกตัญญู ก็ไม่ใช่เรื่องอื่น พ่อแม่ทำไปก็เพื่อให้มีคนดูแลตัวเอง รวมกับความติดผูกตั้งแต่เด็ก\เมื่อเราเผยโฉมความสวยงามไว้ด้านนอก ภายในของมันก็ง่ายๆ เพียงเท่านี้\บางครั้งฉันก็แย้งใจว่าต้องการหลุดพ้นจากสิ่งเหล่านี้ แต่ฉันรวมเอาเรื่องโกหกอันสวยงามเหล่านี้ไว้ด้วยกันเติบโตมาพร้อมกัน การฉีกมันออก ก็เหมือนฆ่าตัวฉันเอง\ดังนั้นฉันเริ่มหวาดกลัวความคิดชั่วร้ายที่เกิดจากอีกตัวฉัน ฉันสับสนอย่างมาก ฉันอยากบังคับให้อีกตัวฉันออกมา บางครั้งฉันถึงขั้นคิดฆ่าตัวตาย\ฉันยังเคยดื่มเลือดตัวเอง\ฉันก็เกิดจินตนาการแปลกๆ ขึ้น ฉันนึกภาพตัวเองเป็นฆาตกรโรคจิต ฆ่าคนที่รังแกฉันให้หมด ทำให้เขาพร้อมกับความรู้สึกด้านลบของฉัน และอยู่ในโลกของฉันฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง ระบายอารมณ์\ฉันหลุดพ้นจากตัวฉันเอง แต่ก็ถูกตัวฉันเวอร์ชันคนคลั่งฆ่าตามหลอกหลอน\บางครั้งช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่นฉันจะทำพฤติกรรมโรคจิต เช่น ช่วงปีสามม.ต้น ฉันเคยใช้มือและก้อนหินแยกชิ้นแมวตัวหนึ่ง\ไม่รู้ ไม่รู้อย่างแท้จริง ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมาตั้งแต่เด็ก ในโรงพยาบาล ในโรงเรียน หรือแม้แต่ที่ไหนๆ ฉันรู้สึกว่ามีคนแอบดูฉัน พูดถึงฉันว่าฉันเป็นโรคจิต ใจของฉัน ความบ้าคลั่งของฉัน ไม่มีใครรู้เลย ความทุกข์ทรมานที่ฉันได้รับมาตั้งแต่เด็ก ทั้งทางจิตใจ และทางจิตวิญญาณ หนักกว่าที่พวกคุณจินตนาการไว้หมื่นเท่า!
ตอบกลับ (35)
แม้ว่าฉันจะรู้ว่าตอนนี้พูดเรื่องนี้ไม่เหมาะสม แต่ฉันก็ยังอยากพูดว่า: แมวตัวนั้นน่าสงสารจริงๆ!\และขอให้เจ้าของกระทู้ผ่านความเศร้าใจนี้ไปได้โดยเร็ว
ลั่วฮุย ตอนคุณยังเด็กถูกรังแกจนไม่มีเพื่อน จึงต้องเขียนทุกอย่างลงในสมุดบันทึก เพราะคุณไม่สามารถเล่าให้ใครฟัง สุดท้ายความลับของคุณ-สมุดบันทึกถูกคนอื่นพบ ในที่สุด คุณก็พังทลาย แม้ว่าฉันจะไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกนี้ อยากฟังคำสารภาพของฉันไหม?
อิอิอิอิอิอิอิอิ ตัวน้อยแค่ผ่านมาเฉยๆ แค่ขอพูด一句: ชีวิตก็มีนรกที่สวยงามเสมอ แม้ไม่มีจริง ในโลกเสมือนก็มี
โหลดคำตอบเพิ่มเติม