《จุดจบ》018.(ตอนครอบครัวมูกิยะ)มนุษย์หมาป่า

ดวงจันทร์กลมลอยอยู่กลางอากาศ ยังคงสว่างใสเหมือนน้ำ ชิงเยียนหัวเราะอย่างสบายใจ ขณะพูดคุย ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็แอบคลานขึ้นมาที่หัวใจของชิงเยียน เริ่มแทงรากงอกงาม

“ฉีก……”

ทันใดนั้น โดยไม่มีการบอกล่วงหน้า ความรู้สึกคันแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของชิงเยียน ความรู้สึกนี้เหมือนมาจากลึกในกระดูก ความร้อนแรงค่อย ๆ เกิดขึ้น

“ไม่ดีแน่!”

ความรู้สึกไม่สบายนี้ยังไม่ทันครึ่งวินาที ชิงเยียนก็รู้ตัวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เพิ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อครู่ กลับกลายเป็นสีเขียวคล้ำแทบดำ

หันหน้าไปมองดวงจันทร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใจของชิงเยียนพุ่งขึ้นด้วยความแค้นลึก ๆ ความแค้นที่ลึกจนเข้ากระดูก

ไฟร้อนในร่างกายค่อย ๆ แรงขึ้น ใบหน้าของชิงเยียนก็ยิ่งดูน่าเกลียดมากขึ้น ไม่มีเวลาคำนึงถึงตู้กู่เซียวเซวียนข้าง ๆ มือขวากดที่ชายคาเพื่อพลิกตัวลงพื้น แต่ไม่คาดคิดว่าแรงที่มือกลับหมดไปเหมือนได้ถูกดูดออก ร่างกายเสียสมดุลทันที ล้มลงอย่างแรง!

ฟังเสียงตกพื้นดังสนั่น ตู้กู่เซียวเซวียนจึงตอบสนองด้วยความตกใจ อุทานออกมา แล้วรีบมองลงไป แต่ก็ไม่เห็นอะไร เสียงประตูหนัก ๆ ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เมื่อตกลงถึงพื้น ตู้กู่เซียวเซวียนมองประตูไม้ที่ยังส่งเสียงครางเบา ๆ รอยย่นบนหน้าผากสวย ๆ กลับขมวดแน่นขึ้น

“ชิงเยียน เป็นอะไรไป?”

เคาะประตู ตู้กู่เซียวเซวียนกังวลถามเสียงดัง

ไม่มีเสียงตอบ แต่ในห้องกลับมีเสียงวุ่นวายบางอย่าง บางครั้งมีเสียงครวญครางทรมานของชิงเยียนผสมอยู่ ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ

หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็เงียบขึ้นทันที เสียงในห้องหายไปในพริบตา เงียบจนแทบไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ทำให้หัวใจเต้นแรง ความไม่สบายใจคลานขึ้นบนหน้าผากในความเงียบแปลกประหลาดนี้

ยืนอยู่หน้าประตู รอยย่นบนหน้าผากของตู้กู่เซียวเซวียนแทบชนกัน ความไม่สบายใจลึก ๆ ลอยอยู่ในใจของเธอ

“อ้า……”

ทันใดนั้น มีเสียงครวญแรงของชิงเยียนดังมาจากในห้อง แม้จะพยายามปกปิด แต่ก็ยังฟังออกชัดว่าเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกถึงกระดูก!แทบไม่ต้องลังเลอีกแล้ว โดกู่เสียวซวนรีบผลักประตูที่ยังไม่ทันล็อกออก แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ของในบ้านค่อนข้างยุ่งเหยิง โต๊ะไม้หนา ถูกผลักล้มลงบนพื้น แก้วชาและกากหม้อชาแตกกระจายบนพื้น เก้าอี้ข้าง ๆ ก็ถูกทำให้ขาเก้าอี้หักอย่างรุนแรง ผ้าม่านที่ชายคาบ้าน ถูกของแหลมข่วนจนขาด บางมุมถูกข่วนจนขาดเป็นเส้นผ้ากระจายบนพื้น จุดที่รุนแรงที่สุดคือกระจกที่แขวนอยู่ที่มุมห้อง รอยแตกลึกคล้ายใยแมงมุม แผ่จากตรงกลางไปทั่วจนถึงขอบกระจก เศษกระจกบางส่วนตกลงมาเผยให้เห็นผนังสีขาวใส จุดศูนย์กลางของรอยแตกมีสีแดงสดฉาบพื้นที่กว้าง

ความกังวลในใจของโดกู่เสียวซวนหนักขึ้นอีกหน่อย เธอเบนสายตาไปเห็นเตียงมุมห้อง บนมุมนั้นอะไรบางอย่างถูกห่อด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ ปิดบังรูปร่างไว้และสั่นอย่างต่อเนื่อง

“ฉิงเยียน นั่นเธอหรือ?”

ถามอย่างระมัดระวัง โดกู่เสียวซวนก้าวไปช้า ๆ ยืนอยู่ข้างเตียง แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกและน่ากลัวอย่างมาก

“อย่าเข้ามา! ออกไปจากฉันเดี๋ยวนี้!”

ทันใดนั้น เสียงของฉิงเยียนดังมาจากในผ้าห่ม เสียงนี้แหบกร้านและไม่มีความเป็นมิตร คล้ายเสียงน้ำแข็งเย็นเฉียบกระทบกระดูก

หน้าเปลี่ยนเป็นซีดเข้ม โดกู่เสียวซวนตกใจมาก ก้าวถอยลงไปหนึ่งก้าวใหญ่ หลังจากหายใจเข้าลึกสุด ๆ เหมือนเธอตัดสินใจอะไรบางอย่าง โดกู่เสียวซวนก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว และถามอย่างระมัดระวัง “ฉิง…ฉิงเยียน เธอ…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“โดกู่เสียวซวน เธอเป็นอะไร ปล่อยฉันเรียกให้ออกจากห้อง เธอไม่ฟังหรือ? รีบออกไปซะ!”

เกือบไม่ทันที่โดกู่เสียวซวนพูดจบ ฉิงเยียนก็โต้กลับด้วยความโกรธ น้ำเสียงในนั้นไม่มีความสุภาพสักนิด เป็นคำสั่งให้ออกจากที่นี่อย่างรุนแรงและดังกึกก้อง

ครั้งนี้ โดกู่เสียวซวนหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ถอยหลังหลายก้าว ชนอะไรบางอย่างล้มไปด้านหลัง ก่อนนั่งลงอย่างแรงบนเก้าอี้เพียงตัวเดียวที่ยังตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น “คุณ...คุณ...อึกอึก...” จิตใจของตุ๊กกุเด็กเซวียนทั้งหมด ถูกคำพูดร้ายที่เย็นชาและโหดเหี้ยมของชิงเยี่ยนทำให้ตื่นตกใจจนวุ่นวาย หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาของตุ๊กกุเด็กเซวียนก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ย่างเท้าออกไป พลางน้ำตาไหลออกมา ร้องไห้เสียงดังจากประตูออกไปทันที แม้ว่าน้ำตานั้นจะเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ แต่สิ่งที่ตุ๊กกุเด็กเซวียนไม่เข้าใจก็คือ ทำไมจู่ๆ หัวใจของตนถึงเจ็บเล็กน้อย ทั้งที่เราสองคนเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองชั่วโมง ใช่ไหม? “ฮู้...” ลมกลางคืนเย็นพัดผ่านมา หมุนตัวไปหนึ่งรอบ พร้อมเสียง “ครืด” เบาๆ ประตูปิดลงอย่างนุ่มนวล “อึก...” เสียงของชิงเยี่ยนเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด กลายเป็นเสียงแหบพร่าโดยทันที จู่ๆ ก็มีเสียง “ก๊ก ก๊ก” เบาๆ ดังมาจากบนเตียง เสียงนี้ทำให้เกิดขนลุก ผ่านไปไม่กี่นาที ร่างสูงใหญ่ก็ยืดตัวออกมาจากผ้าห่ม ไม่ควรพูดว่าผ้าห่ม แต่ควรพูดว่าผ้าห่มไม่สามารถปกปิดร่างนี้ได้อีกต่อไป ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ร่างนี้หยุดการขยายตัว สูงประมาณสองเมตร ขนสัตว์สีเงินปกคลุมทั่วร่าง เมื่ออารมณ์เปลี่ยนแปลง เสมือนหนามชี้ตั้งตรง หลังส่วนใหญ่หนาและนูน ทำให้ร่างโน้มไปข้างหน้า เหมือนสัตว์นักล่า กำอุ้งมือบนผ้าห่ม คมจนเห็นแสงเย็นตรงปลายเล็บ ด้านหน้ามีเศษผ้าขาดติดอยู่ หัวที่มีเขี้ยวเล็บแหลมเปล่งประกายเย็น ตาสีแดงเหมือนเลือด แสดงถึงสัญชาตญาณของสัตว์ป่าที่เข้มข้น ปรากฏตัวเป็นหมาป่ายักษ์ ไม่ใช่ ควรพูดว่านี่คือหมาป่ามนุษย์เต็มตัว! เพราะในปากของมัน มีเสียงคร่ำครวญออกมาซ้ำๆ แม้จะลากเสียงและแหบพร่า “เด็กเซวียน ขอโทษ ฉันไม่สามารถให้เธอเห็นร่างนี้ของฉัน ซึ่งแม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รับได้”