????ดูเหมือนว่าคนสองคนนี้ มีเคมีเข้ากัน!\????ไม่รู้ว่าเขาวิ่งไปนานแค่ไหน จนจนหมดแรง คนเกเรล้มลงในซอยตัน เขาคิดว่าซอยตันนั้น หญิงตังหลินคงตามหาไม่เจอ แต่ไม่คิดว่า ขณะที่เขากำลังแลบลิ้นหายใจแรงๆ หญิงตังหลินก็เดินมาหาเขา หน้าไม่ร้อน ไม่มีท่าทีเหนื่อย หน้าตาสดใสและสะอาดตา ยังคงมีรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกสดชื่นเหมือนลมใบไม้ในฤดูใบไม้ผลิ “สวัสดีค่ะ กระเป๋าเงินคุณคืนฉันได้หรือยัง?”\????คนเกเรพอเห็นว่าคือหญิงตังหลิน ก็รีบย่นหน้ายื่นเข้าหากัน และส่งกระเป๋าเงินให้พร้อม “คุณหญิงกล้า สวัสดีค่ะ ผมยอมแล้ว เอาไปเถอะ ผมไม่มีแรงจะหนีอีกแล้ว!”\????“ถึงจะพอไหวหน่อยแล้วนะ” การยอมแพ้ของคนเกเรทำให้หญิงตังหลินรู้สึกประทับใจนิดหน่อย เธอหยิบกระเป๋าเงินจากมือคนเกเร เปิดออกดู มีเพียงสิบกว่าชิ้นเหรียญทองแดง\????คนเกเรฟื้นกำลังบ้าง ยืนขึ้น เข้าใกล้หญิงตังหลิน มองชุดทหาร หมวกทหาร รองเท้าทหาร และใบหน้าสวยสะอาดตา มีคิ้วตาชัดเจน จนอดชมไม่ได้ “ผมบอกแล้วคุณหญิงกล้า คุณเป็นนางฟ้ามาจากไหน? ดูคุณสวมใส่ ชุด หมวก ฮ่าๆ ดูแตกต่างจากใครๆเลย” ขณะที่เขาจะเอื้อมมือไปแตะชุดของหญิงตังหลิน มือก็ถูกปัดออก\????หญิงตังหลินมองเขาด้วยสีหน้าโกรธ “อย่ามือมาก ยืนห่างหน่อย!”\????“ได้!” คนเกเรตอบเสียงหนักเหมือนเวลาที่หญิงตังหลินเคยตะโกนหน้าครูฝึก แล้วก็ทำตาม ยืนห่างออกหน่อย แต่สายตาชื่นชมยังไม่ลดลง “ฮี่ๆ คุณหญิงกล้า คุณสวยมาก โดยเฉพาะตอนสวมชุดนี้ ดูมีชีวิตชีวามาก!”\????หญิงตังหลินจ้องเขา “หยุดพูดมาก” จากนั้นหมุนรอบคนเกเร สายตาเฉียบคมคอยสำรวจเขา\????อืม หน้าตาหล่อดี สูงกำลังดี ตัวตรง มีศักยภาพ เสียงมีพลัง ถึงจะดูเกเรบ้าง แต่หน้าตายังคงดี ทำให้เธอตามหาเขามานาน ขยันพอ วิ่งเก่งด้วย\????คนเกเรถูกหญิงตังหลินมองจนขนลุก ไม่อาจหยุดเกาต้นแขนที่ขนตั้ง หน้ามองระวังหญิงตังหลิน “คุณหญิงกล้า ผมคืนกระเป๋าเงินให้แล้ว คุณยังอยากอะไรอีก?”\????หญิงตังหลินมองเขาแว้บนึง “ก็ไม่ได้จะกินคุณ หวาดกลัวอะไร?”\????แต่เวลานี้ สายตาของเธอกลับไปอยู่ที่คอของเขา\????อันธพาลรีบทาบมือทั้งสองข้างไขว้กัน ปิดหน้าอกของตัวเอง ยกมุมปาก แล้วลากเสียงยาวว่า “เอ๊ะ แววตาของท่านนั่นอะไรนะ? ทำไมถึงรู้สึกว่าฉันเป็นกับแกล้มของท่านล่ะ ขอบอกนะ ฉันขายศิลปะไม่ขายตัว ตายดีกว่าจะยอม ทุกฝีมือแม้สูงสักแค่ไหน ก็ไม่มีทางบังคับฉันได้!” ทังหลินจ้องอันธพาลอีกครั้ง “อย่าทำหน้าเอ๊ะสิ ฉันถามคุณ คุณชื่ออะไร?” “อ๋า?” อันธพาลตะลึงไปชั่วขณะ แต่ก็ได้รับสายตาเฉียบคมจากทังหลิน รีบตอบทันที “เอ่อ ผมชื่อเฉา ตาน!” ได้ยินดังนั้น ทังหลินอดขำไม่ไหว ปากพ่นน้ำลายออกมา มองเฉา ตานด้วยสายตาแปลก ๆ “คุณชื่อจ้าวตาน?” เฉา ตานกะพริบตา ไม่เข้าใจว่าทำไมทังหลินถึงทำหน้าตาประหลาดแบบนี้ เหมือนชื่อของเขาตลกมาก “ใช่ครับ นางฟ้า ฉันชื่อเฉา ตาน!” “อายุเท่าไหร่?” “สิบเก้า!” “บ้านอยู่ไหน?” “ซอยเฉา บ้านเลขที่ถนนไพรชน!” “ทำไมถึงไปทำเรื่องอนาจารกับคนอื่น?” “ไม่มีเงินใช้จริง ๆ เลย!” “มีแฟนหรือยัง?” เมื่อนั้นเฉา ตานตะลึง ขยับคอหลังงง ๆ “แฟน?” ทังหลินโบกมือ “เห็นเธอท่าทางลวก ๆ แบบนี้ คงไม่มีแฟนแล้ว ไม่ต้องตอบ ฉันมีธุระไปก่อนนะ บาย!” พูดจบก็หันหลังเดินออกจากตรอกอับเฉา “เย้” เฉา ตานอยากจะพูด แต่ยังยืนนิ่งอยู่ เมื่อทังหลินเดินไปไกลไม่กี่ก้าว เขาจึงตัดสินใจวิ่งตาม “นางฟ้า ผมบอกชื่อแล้ว แล้วคุณล่ะ อายุเท่าไหร่ บ้านอยู่ที่ไหน แต่งงานหรือยัง?” ทังหลินเหลือบตาให้เขาแล้วเดินต่อไป ปั้นก้นเด้ง ๆ “จะตรวจบัตรประชาชนฉัน หรือจะขโมยเงินคุณตาอีกหรือไง?” “ไม่ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น!” เฉา ตานรีบปัดมืออธิบาย ทังหลินเดินเร็วเกินไป เขาจึงต้องวิ่งตามด้วยความเร็ว “ผมแค่อยากรู้เฉย ๆ บอกผมก็ได้” จังหวะนั้นทังหลินหยุดเท้าเฉย ๆ มองเฉา ตานด้วยสายตาเย็นเฉียบ “ทหารพิเศษเป็นอาวุธลับของชาติ ข้อมูลทหารพิเศษนอกจากผู้บังคับบัญชาและหัวหน้ารัฐบาลที่เกี่ยวข้อง ไม่มีใครเปิดเผยได้ อยากรู้เรื่องของฉันหรือ?” เขาส่งรอยยิ้มที่น่ารักเอาแต่ใจ แต่ทันใดนั้นสีหน้าก็มืดลง “ไม่มีทาง!”เสียงของเธอค่อนข้างดัง จ้าวตั้นจึงต้องเอามือปิดหูไว้
"อย่าตามฉันอีกนะ" พูดจบ ถังหลินก็เดินออกไปอีกครั้ง
จ้าวตั้นรีบตามทัน "หญิงช侠 คุณจะไปไหนเหรอ?"
ถังหลินเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ "ไปหางาน!"
จ้าวตั้นไม่เข้าใจ "หางานคืออะไร?"
"ก็หางานทำไง!" จู่ๆ ถังหลินหยุดเดิน ทำให้เกือบชนกับจ้าวตั้น แต่เธอหมุนตัวหลบได้ทัน เธอมองตาของเขา รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏที่มุมปาก
จ้าวตั้นเห็นว่ามีอันตราย รีบถอยหลังสองก้าว แล้วยกมือไปรวมกันปิดหน้าอก ป้องกันเหมือนกับจะป้องหญิงสาวจากการลวนลาม "ฉันบอกเธอนะ ฉันขายศิลปะแต่ไม่ขายตัว ยอมตายไม่ยอมทำตาม!"
