เอสเซ้นส์ 【เล่มหนึ่ง】ใครที่ถือมือของลูก

1. เพลงกล่อมเด็ก\“กลิ่นดอกกล้วยไม้ ม้าไม้แกว่ง พลับเล็กร้องเล่น. นกคอสีรอบต้นไม้สีขาว ฝนโปรยเบาๆ. ชิงช้าแกว่ง เด็กหัวเราะ……”\ใต้ต้นป็อปลาร์สีขาวในสวน มีดอกกล้วยไม้ที่สวยงามเบ่งบานเป็นสวน ทั้งคู่เป็นเด็กเล็กสีชมพูอ่อน ในบรรยากาศกลิ่นดอกไม้และผีเสื้อรำแพน กลับมือกันอย่างบริสุทธิ์\“ซิ่วซิ่ว พอโตขึ้น ฉันจะกลับมาจัดงานแต่งกับเธอแน่” เด็กชายเอาจริงเอาจังบนใบหน้า พูดอย่างมั่นใจ\“อืม เสี่ยวฉี ฉันรอเธอนะ!” เด็กหญิงยิ้มอย่างเงียบๆ บริสุทธิ์ดั่งดอกกล้วยไม้แดงบาน ทำให้หัวใจเด็กชายอบอุ่น||\2. ฤดูกาล\อีกฤดูหนาวหนึ่ง หิมะปกคลุมบ้านเรือนทั่วเมืองทางเหนือ ลมหนาวพัดเบาๆ ผ่านหน้าต่างสวนตะวันตก เข้าไปในแขนเสื้อของชายหนุ่ม\หนาวเล็กน้อยซึมเข้าสู่ร่างกายที่บางเบา ดุจต้องการปลุกความเศร้าในสายตาที่มองวิว\“จากกันมา 6 ปี ตอนนี้เธอสบายดีไหม?” เขาพูดเบาๆ แต่ปล่อยให้หิมะฤดูหนาวละลายบนปลายนิ้ว ค่อยๆ หยดลง\“ตงเหยา พี่สาวมาเยี่ยมเธอแล้วนะ” ประตูข้างสวนตะวันตกเปิดออก พบหญิงผู้สวยใส่ชุดกระโปรงชีฟองสีม่วง จัดดอกบัวสีม่วงบนผม ยิ้มบางๆ เดินเข้ามา เธอชื่อซางอวี้ เป็นหญิงสาวงดงามในฤดูหนาวของเมือง||\3. รอยยิ้ม\ค่ำคืนสงบ เหลือเพียงก้อนเมฆสีดำบางส่วน และดวงจันทร์มองหยาบบาง พัดลมเริ่มพัด จากยอดเจดีย์เมืองร้าง หยดเลือดสีแดงชวนสยองลงมา\นั่นคือร่างสีดำหนึ่ง ก้มหลัง ภายใต้แสงเย็นมีเลือดสดชัดไหล เขาคือผู้ฆ่า เป็นนักฆ่า\ในความมืดของเที่ยงคืน ด้วยดวงตาว่างไร้ชีวิต และมีดสั้นสองเล่ม เขาฆ่าครอบครัวคู่สัญญาศัตรู เลือดไหลเต็มบ้าน ในโลกมืดนี้ ไม่มีถูกผิด\“พี่ชาย กลับมาแล้ว” พบหญิงสาวสดใสยืดตรงข้างโต๊ะ ใส่ชุดกระโปรงสีเหลือง ผูกผ้ากันเปื้อนที่เอว ผูกโบสีเหลืองรอบคอ ร่าเริงตรงไปตรงมา เธอกำลังจัดอาหารบนโต๊ะเต็มไปด้วยจานอร่อย จานงดงามทั้งรูปร่างและสีสัน หอมชวนลิ้มลอง\หญิงสาวกระโดดมาหาชายหนุ่มอย่างร่าเริง พูดอย่างภูมิใจ:“เป็นไงล่ะพี่ชาย ฉันเก่งใช่ไหม?”\“อืม! ใบไม้ของเราสุดยอดจริงๆ” เขาลูบหัวเธอ แล้วก้มตัวพูดเบาๆ:“ถึงแม้ว่าครัวนี้จะสั่งอาหารจากร้านอยู่ข้างๆ ฟุเหมินลัว…” พูดจบก็เห็นสายตาโกรธของหญิงสาวโดยไม่ตั้งใจ ยิ้มออกมาเล็กน้อย||\4. กลิ่นดอกไม้\เขาเหยียบม้าขี่มา เหยียบผ่านทุ่งหญ้าหอมตลอดทาง มุ่งไปตามเส้นทางบนภูเขานั้น ในระยะไกล มีป้อมปราสาทหินสีฟ้าตั้งอยู่อย่างสงบ ต้นหลิวสองฝั่ง ในแสงอรุณที่งดงาม ปรากฏเป็นสีชมพูของดอกพีช\ทันใดนั้น เขาได้กลิ่นหอมของดอกไม้ เงยหน้ามอง ก็เห็นหญิงสาวเก็บดอกไม้ใต้ร่มหลิวริมฝั่งแม่น้ำ\“คุณหนู สอบถามได้ไหมว่าต้องไปทางไหนของนครหลาน?” เขามาตามนัด แต่กลับหลงทางในหมอกยามเช้า เมื่อเข้าใกล้ ก็เห็นสตรีในวัยสาว ชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน ผมดำยาว ดำหนา มือกำดอกลิลลี่สีขาวอยู่\เมื่อได้ยินเขาถาม หญิงสาวก็หันหน้ามามอง ในบรรยากาศที่ดอกไม้บานสะพรั่ง คิ้วโค้งเหมือนต้นหลิว มอบรอยยิ้มสดใสให้กับเขา แขนเสื้อสีชมพูยกขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปยังเมืองหินสีฟ้าในระยะไกล สตรีงามดุจแสงอรุณ กลิ่นดอกไม้ราวฝัน\เสียงม้ากระแทกพื้นสีเขียว แต่เขากลับหันหลังถามจากระยะไกล:“ข้าชื่อหยาง ขอถามคุณหนูได้ไหมว่าชื่ออะไร?”\“หยวน!” เสียงผู้หญิงใสกังวาน รู้สึกเบา ๆ กลางกลิ่นหอมของดอกไม้ ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล…