เพียงแต่เป็นเรื่องราวหนึ่ง
ระหว่างแก้วเหล้าและถ้วยชา
พร่าเลือน ขึ้นๆ ลงๆ
ไม่มีใครอยากดื่มให้หมด
ขอบหน้าต่างของปีนั้น
ค่อยๆ เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำสีเขียมเข้ม
แสงแดดส่องผ่าน ฝนชโลม
ดอกไม้กลายเป็นเรื่องราวที่ล่วงไปแล้ว
บางที แค่ยกสายตาขึ้นก็พบกัน
บางที แค่ก้มหน้าก็เป็นความยึดมั่น
คุณยังหันกลับมามองไหม?
ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เหมือนตาข่ายฟ้า
แมลงกลางคืนสองตัวจับครึ่งดวงจันทร์
แสงไฟของคุณส่องมาไม่ถึง
แสงสลัวของฉันข้ามไปไม่ไหว
ดาวตกเป็นอิสระ
ก็เป็นการตัดสินใจเด็ดขาด
คุณน่าจะลืมมันแล้วใช่ไหม
คุณรู้ไหม?
วันนั้น…
\ดอกแดนดิไลอันบินเต็มท้องฟ้า
\ฉันยืนอยู่ในสายลม
\เหมือนก้านไม้ที่ลมไม่สามารถพัดไปได้
......
หลบซ่อน
หิมะยังเกิดไม่ทัน
ฉันเริ่มสงบใจแล้ว
เหมือนกิ่งก้านที่สูญเสียทุกความยินดี
ซ่อนตัวเองในลมหายใจของฤดูหนาว
เมื่อหิมะมา ก็ไม่มีอดีตและปัจจุบัน
ฉันเริ่มเข้าใจอย่างลางๆ
ทิศทางของเมฆสีขาวและบทสรุปของลมเหนือ
ฉันรู้สึกกระสับกระส่ายบ้าง แต่ยังไม่อยากโผล่พ้นดิน
เพียงแค่รู้สึกถึงดอกไม้ป่าที่บานอย่างมีความสุขหรือไม่
ฉันทำความฝันในวัยเยาว์ให้กลายเป็นวัยชรา
เธอยังคงเป็นเธอ เดินผ่านฉัน
โดยโปรยใบเมเปิ้ลสีแดงน้ำค้าง
ดังนั้น ฉันจึงมองไม่เห็นฤดูกาล เห็นโลกไม่ชัด
จมอยู่ในเส้นใบที่พร่ามัว
คนเดียว แล่นไปในโลกจนแก่เฒ่า…
ซ่อนตัว…
ตอบกลับ (6)
ตั้งแต่โพสต์จนถึงการตอบกลับ เต็มไปด้วยบรรยากาศศิลปะหนาแน่น คนไม่รู้หนังสืออย่างฉันเพิ่งเข้ามาในโพสต์ก็ถูกอาบไอศิลป์ชนิดเต็ม ๆ ต้องบอกเลยว่า ยอดเยี่ยม! ส่งดอกไม้ให้อีกหนึ่งดอก!
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —