เยาว์วัยชั่วนิรันดร์

บางที ในวันที่ฝนตกไม่มีดวงดาว คือฤดูใบไม้ผลิที่มอบดวงตาแห่งบทกวีให้ฉัน ให้ดอกแพร์เหมือนหิมะชำระความในใจของฉัน...\ก้าวไปตามลมเย็น น้ำพุภูเขาก็ไหลรินเป็นเสียงเพลง\ฉันใช้มือซ้ายรอยบทกวีวาดคิ้วให้เธอ มือขวาจับความงดงามที่สุดของความเยาว์วัยในการฟัง ที่แท้ฉันไม่เคยอยู่คนเดียว...\จนกว่าหญ้าหอมและเมฆขาวเต็มสายตา เสียงนกร้องก็กลายเป็นระฆังลม!\บางทีในวันที่ฝนตกไม่มีดวงดาว พัดลมลอยตามความรัก แม้ความในใจของเธอจะมีทั้งสว่างและมืด ความสุขของฉันมีทั้งแดดและฝน แต่สิ่งนี้ไม่ขัดขวางสายใยรักระหว่างไนโอล์และวีฟเวอร์เลย!\อยากจะรักอย่างรุนแรงสักครั้ง แม้เพียงล่องลอยผ่านท้องฟ้า ในบันทึกแห่งความเยาว์วัย ก็เรียกว่ารักต้องพยายามถึงจะชนะ!\แม้ในวันที่ฝนตกไม่มีดวงดาว แต่ฉันก็ยังเงยหน้ามองฟ้า\น้ำตาไหลไม่ออก ฉันคือกวีผู้มีความสุข ความมืดและความโศกเศร้า จงไปกับสายลมเถอะ!\ฉันจะใช้ใจเป็นปากกา ความฝันเป็นกระดาษ ร่ายรำกลิ่นอายงดงามที่สุดของวิญญาณ...