เอสเซ้นส์ ดอกไม้ที่แยกตัวจากโลก โดดเดี่ยว…
ดอกไม้ที่ลอยออกจากโลก ความเหงา…\ดอกไม้ที่แยกออกจากโลก ดอกหนึ่ง เงียบสงบเบ่งบานในหัวใจของฉัน เธอชวนฉันหลงใหลในช่วงเวลาที่สงบของฉัน ร่วมอยู่กับความขมและความเศร้าโศกของโลกนี้\ชีวิตนี้แต่เดิมมีแต่ความหลงใหลใคร่ในรัก ใครจะสงสารเวลาที่ความงามและกลิ่นหอมซีดลง? เคยหลับใหลอยู่ในมุมที่เงียบสงัด ไม่มีเสียง เป็นเธอ ราวกับรอยสักที่ลบไม่ออก ปักอยู่บนยอดหัวใจของฉัน ตั้งแต่ตอนนั้น ในบทกวี ในถ้อยคำ ในเพลง ในประโยค ในชีวิตหนึ่งฉันเจ็บปวดอยู่ในความรักของกันและกัน\ปีเวลาที่งดงาม ชะตากรรมเล่นตลกกับคน ฉันในชีวิตนี้ชะตากำหนดว่าจะไม่สามารถนอนเคียงกับคนที่รักได้ ฝุ่นแห่งโลกวุ่นวาย แต่กลับว้าเหว่เงียบสงัด แม้จะมีความเจริญในโลกมนุษย์ ฉันก็เดินเดียวดาย ร้องเพลงเดียวดาย เทเหล้าเย็นหายากสักหนึ่งแก้ว อุ่นความเศร้าของฉัน\ความโหดร้ายและเด็ดเดี่ยวของฟ้าดิน ทำให้เราได้พบกัน ได้รักกัน แต่กลับต้องรับรสความคิดถึงที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความรักที่ซื่อสัตย์แต่ดั้งเดิมมักมีโรคภัย กระจกใสเห็นเงาที่สะเทือนใจ ไม่อยากเปิดม่านดู ดอกแพร์ร่วงในความเหงา ความคิดถึงพรั่งพรู น้ำตาเหมือนฝนพรำ เหมือนเหวลึกกั้นฟ้า ข้ามไม่ได้ รอยรักที่ลึกซึ้งจะลบออกได้อย่างไร?\ความรักเดียวกัน สองสถานที่ความเศร้า น้ำและดวงจันทร์ กระจกและดอกไม้ เป็นสิ่งลวงตาและลอยไปอย่างไม่มีตัวตน สวยงาม แต่เป็นความเจ็บปวดแทงใจ เป็นมาร เป็นพิษไร้ยาแก้ **กัดกร่อนกระดูก\นำความอบอุ่นที่เธอสัญญามา ฉันยอมทนต่อความเจ็บปวดของโลก ยอมรับความผิดพลาดในชีวิต\ปีเวลาผ่านไปเหมือนสายน้ำ ฉันจะจารึกเธอไว้ในเส้นเลือดและกระดูก ขอเพียงใจเธอเหมือนใจฉัน ไม่ทำให้ความคิดถึงของฉันเสียเปล่า…
ตอบกลับ (10)
เจ้าของกระทู้เหงาแล้ว! ไม่อธิบาย! เจ้าของกระทู้เบื่อแล้ว! ไม่อธิบาย! เจ้าของกระทู้เหงาใจแล้ว! ยังไม่อธิบาย!
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —