ขอบคุณสาวๆ ที่สอนฉันหลายสิ่งในปีที่อายุ 19…

ประสบการณ์และการไตร่ตรองจะกลายเป็นสามัญสํานึกในที่สุดเพื่อนผู้หญิงของฉันเคยบอกความจริงทั่วไปว่า: ผู้ชายที่รู้แต่การจีบผู้หญิงทั้งวันจะเป็นกลุ่มแรกที่ถูกปฏิเสธแน่นอนแน่นอนว่าระยะห่างระหว่างผู้ชายเลวกับผู้ชายที่มีเสน่ห์นั้นคลุมเครือเสมอเพื่อนผู้หญิงของฉันมีประสบการณ์และเชี่ยวชาญในการตัดสินผู้ชาย ดังนั้นมันไม่สมจริงที่ผู้ชายจะพยายามชนะใจพวกเขามีเทคนิคอะไรที่ฉันไม่เคยเห็นในการจีบผู้หญิงบ้าง?คนเลวคนไหนที่ฉันไม่เคยเห็น?นั่งเฉยๆ ทั้งวัน แกล้งทําเป็นแก่ จะพูดเรื่องไร้สาระไปทําไม?ในเวลาเดียวกัน ฉันได้เรียนรู้ความจริงอีกอย่างที่พบได้บ่อย: โอกาสที่ผู้หญิงสวยชอบผู้หญิงแทบจะเป็นศูนย์หลังจากที่ FSJ บอกฉันแบบนี้ ฉันคิดว่า ไม่แปลกใจเลยที่ผู้หญิงคนหนึ่งเคยรังเกียจที่ฉันเรียกตัวเองว่าผู้หญิงในหลายสถานการณ์ ฉันโง่ขนาดนั้นจริงๆ!การคิดว่าการซื่อสัตย์และถูกมองว่าน่ารําคาญเล็กน้อยเป็นเรื่องไม่เป็นอันตราย จริงๆ แล้วมันเหมือนขุดหลุมให้ตัวเองตกลงไปแต่สิ่งที่ทําให้ฉันประหลาดใจคือ ตอนอายุ 19 ฉันรู้ว่าฉันรู้เรื่องตัวเองมากกว่าความรู้รวมกันในหกปีที่ผ่านมาเมื่อฉันใจเย็นลง ฉันคิดว่านั่นเป็นเพราะได้สัมผัสกับชีวิตมากขึ้นแต่สิ่งที่ไม่อายคือการเปลี่ยนแปลงนี้จริงๆ แล้วเกิดจากที่ฉันได้พบหรือได้พบกับเพื่อนผู้หญิงหลายคนในปีนั้นแม้ว่าส่วนใหญ่เวลาที่ฉันจะอยู่กับผู้ชาย ฉันก็พูดเก่ง เก็บตัว และมีไหวพริบดี จึงค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชายวัยเดียวกัน แต่จริง ๆ แล้ว ฉันชอบเป็นเพื่อนที่แปลก ๆ กับผู้หญิง ฉันเดาว่าความคิดของผู้หญิงถูกต้อง และพวกเธอก็มักจะทําตามคําแนะนําเรื่องความรักจากการฟังเรื่องราวและปฏิสัมพันธ์กับพวกเธอ ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย แน่นอนว่าฉันโชคดี—เพื่อนผู้หญิงของฉันทุกคนมีประสบการณ์มากมาย เหมือนหนังสือที่ควรอ่านอย่างตั้งใจ ฉันคงเปลี่ยนความโชคร้ายให้กลายเป็นพรส่วนปัญหาคืออะไร แน่นอนว่ามันเป็นเพราะฉันเจอประสบการณ์ยาก ๆ มามากมาย แม้แต่ TJ ก็ยังบอกว่าเธอนึกไม่ออกเลยว่าโลกจะวุ่นวายแค่ไหนถ้าฉันมีแฟนในอนาคต!ในความเป็นจริงฉันก็คิดว่าภายใต้ภาพลักษณ์ของคนหนุ่มสาวที่ดูเหมือนชอบวรรณกรรมแต่แค่แกล้งทำ ฉันก็มีหัวใจหนึ่งที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ เมื่อประสบการณ์สะสมมากขึ้น ความรู้และมุมมองมากขึ้น ฉันค่อยๆ พบว่าจนกระทั่งตัวฉันเองก็ยากที่จะเชื่อว่าฉันสามารถมีความสัมพันธ์อย่างจริงจังกับผู้หญิงได้ อาจจะการเป็นโสดอย่างเต็มที่ก็เป็นทางเลือกที่ดี แต่บางที ฉันควรเรียนรู้ที่จะกล้าหันหน้าเข้าหา กล้าลองทำมัน ท้ายที่สุดนี่ก็เป็นปัญหาของคนธรรมดาที่สร้างความเดือดร้อนให้ตัวเอง อยากจะรักอย่างจริงจัง แต่ก็กลัวว่าตัวเองไม่ดีพอ เลยลังเล หากมีความรักที่ได้ง่ายๆ แค่ใช้วิธีเล็กน้อยก็ได้กลับไม่อยากได้ นี่มันเรียกว่าใจร้ายหรือหัวใจฟุ่มเฟือยกันนะ? เมื่อคิดแบบนี้ฉันก็พบว่าตัวเองน่ากลัวมาก
“ไม่ฟุ่มเฟือยกับความรัก ไม่ฟุ้งซ่านกับใจ” มีคนหนึ่งที่ตลอดเวลาคอยใช้คำพูดและการกระทำของเธอสะกดจิตฉันให้เรียนรู้คำๆ นี้ มันคงเป็นความบังเอิญที่โชคดี เจอแล้วถือว่าเป็นบุญ และเธอก็จริงๆ คือผู้ที่ช่วยชีวิตฉัน
ฉันเป็นผู้ชายที่อารมณ์รุนแรงสุดโต่ง บางครั้งก็อ่อนไหวเกินไป บางครั้งก็มุกขันเก่ง เธอมักหาช่วงเวลามาพูดว่าฉันหัวโง่ ฉันก็ไม่อายเลย แต่กลับพูดแค่ว่า “หัวใจฉันมีแต่เธอ” บางครั้งก็พูดเอาเรื่องความดีของเธอและสิ่งที่เธอนำมาสู่ชีวิตฉันอย่างซึ้ง บางครั้งก็น่ารักทำตัวแกล้งล้อเธอ ขายความน่ารักไร้เหตุผลแบบขำๆ ตัวฉันแบบนี้ แน่นอนว่าเป็นผู้ชายที่ยังอ่อนเด็ก แต่ส่วนใหญ่เวลาที่อยู่ด้วยกัน เราจะยิ้มและสบตากันอย่างอบอุ่น ความรู้สึกแบบนี้ คงเรียกว่าความรักที่ต่างฝ่ายต่างชอบกันก็ได้
แน่นอน มันก็แค่เท่านี้
เพราะทุกคนก็ใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง จะให้ความรักเหนือเหตุผลได้อย่างไร? เมื่อไม่เหมาะสมที่จะเริ่มความรัก การลงทุนลงไปก็ถือว่าไม่รับผิดชอบ จะมาสร้างความเดือดร้อนให้ตัวเองอีกทำไม?
ขอบคุณปีที่ 19 ที่สอนฉันหลายสิ่งกับผู้หญิงเหล่านั้น…