บทที่ 3 แลกเงินหยวนเป็นมันเทศย่าง
เมืองหลวงของราชวงศ์อู๋ซินคังเต็มไปด้วยความคึกคัก โดยเฉพาะในเวลากลางวัน
ถังหลินเดินไปบนถนนเหมือนคนไร้จิตวิญญาณโดยไม่มุ่งหมาย แต่วันนี้เธอถอดอุปกรณ์ออกแล้ว เสื้อแจ็กเก็ตลายพรางที่ถอดมาผูกไว้ที่เอว ด้านบนสวมเสื้อยืดแขนสั้นคอกลมสีเขียวเทา เผยให้เห็นแขนเนียนขาวเหมือนบัว ด้านล่างยังคงใส่กางเกงลายพราง ไม่ได้เปลี่ยน หน้ายังคงทาปรากฏลายพราง สวมหมวกลายพรางอยู่ สะพายกระเป๋าลายพรางหนา มือหนึ่งถือปืนพกเสียงเบา อีกมือถือเข็มทิศ เดินไปทางใต้เรื่อย ๆ
เมื่อคืนเธอใช้เวลาหนึ่งคืนในป่าโดยไม่ได้กินอะไร เมื่อคืนนี้ไม่ได้รู้สึกหิว แต่พอเห็นแผงขายมันเทศย่างข้างทาง ท้องของเธอก็บอกสัญญาณว่าเริ่มหิว
ถังหลินหยุดเดิน มองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง ร้านอาหารที่มีลูกค้าแน่น แผงขายของบนถนน นักแสดงที่ถูกล้อมรอบทั้งด้านในและด้านนอก ผู้คนทุกเพศทุกวัยที่ผ่านไปมามองเธอด้วยความสงสัย เพราะการแต่งกายของเธอแปลกเกินไป
“คุณลูกค้า จะซื้อมันเทศไหม?”
จากด้านหลัง ชายแก่ผู้ขายมันเทศออกเสียง
ถังหลินหันไปมองชายแก่ รอยยิ้มของชายแก่ทำให้เธอยิ้มตอบอย่างที่เธอคิดว่าน่ารัก วางสายตาที่มันเทศที่ย่างจนเกรียมเล็กน้อย ปากไม่สามารถควบคุมการดูดน้ำลายได้ เมื่อครั้งอยู่ในป่าการเอาตัวรอด มันเทศย่างเป็นอาหารที่เติมเต็มความหิว รสชาติกรอบหวาน กลิ่นหอม เมื่อกัดจะนุ่ม สามารถทำให้ทหารทุกคนที่อยู่ในป่า รวมถึงเธอเอง ต้องติดใจ
ชายแก่เอ่ยเสียง “คุณลูกค้า จะเอาสักอันไหม?”
ถังหลินเสียบปืนพกกลับเข้าสายรัดที่เอว แล้วถอดกระเป๋าลายพรางพองใหญ่ที่หลังออก ดึงซิปด้านในสุด ในสายตาที่สงสัยของชายแก่ เธอยื่นมือเข้าไปในกระเป๋า และหยิบกระเป๋าสตางค์สีเขียวลายตารางออกมา
ดูจากรูปร่างของกระเป๋าสตางค์ น่าจะเป็นของหายาก ชายแก่อดตกใจชมไม่ได้ “คุณลูกค้า ของนี่ต้องเป็นของหายากแน่ ๆ ใช่ไหม?”
“ฮ่า” ถังหลินถอนหายใจเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่าย และไม่ได้อธิบายเพิ่มเติมให้ชายแก่ฟัง เธอเปิดกระเป๋า ภายในมีเพียงธนบัตรหยวนใบร้อยและบัตรธนาคารสองสามใบ ส่วนที่เหลือไม่มีอะไรเลยธนบัตรร้อยหยวนสีแดงสดนั่น ทำให้ตาเก่าของชายกำยำชราต้องหยุดมอง “คุณผู้มาเยี่ยม นั่นคือกระดาษสีแดงอะไร? ดูสวยจังเลย!” ถังหลินสะดุ้งเล็กน้อย ขมวดคิ้วเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “คุณลุง ถ้าฉันให้คุณสักใบ คุณจะให้ฉันมันเทศหนึ่งลูกไหม?” ชายกำยำชราฉลาด ไม่ได้โง่ จับใจความได้ทันที “เธอคงไม่มีเงินให้ฉันใช่ไหม?” “คุณลุง ฟังคุณพูดสิ” ถังหลินพยายามปกปิดความอายเต็มหน้า เธอชี้ไปที่ธนบัตรร้อยหยวนสีแดงสดในกระเป๋าสตางค์ “นี่ก็ถือว่าเป็นเงินนะ ที่บ้านเราน่ะ ซื้อมันเทศของคุณได้ทั้งหมดเลย แต่ที่นี่ยังใช้ไม่ได้ แต่คุณก็ควรเก็บไว้ให้เป็นของหายาก!” ชายชราส่งเสียงเหยียด ๆ “ผมเนี่ย มันเทศลูกเดียวก็ต้องเก็บไว้หลายเดือนถึงจะโชว์ตามตลาด การเก็บมันเทศลูกเดียวยังคุ้มค่ากว่าการเก็บกระดาษไร้ค่า!” ถังหลินพูดชัดเจน “คือหมายความว่าคุณลุงไม่คิดจะแลกใช่ไหม?” ชายชราจริงจัง “ดูท่าทางของเธอเหมือนอยากฉกมันเทศของผมเลยนะ!” ถังหลินรีบตั้งตัว แผ่ตัวตรง ยืนท่าทางทหาร เคร่งขรึมพูดว่า “ในฐานะทหาร จะไปเอาของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้ นั่นไม่ถูกต้อง ในฐานะทหารห้ามทำความผิดพลาดแบบนี้” จากนั้นเธอโค้งตัว ลงมือเก็บกระเป๋าสตางค์ใส่กระเป๋า 拉ซิปปิด และสะพายกระเป๋า หันหลังจากไป “เฮ้” ชายชราพึมพำ ถังหลินหันไปมอง ชายกำยำชรากอดมันเทศหอมกรุ่นไว้ในกระเป๋า ยกให้เธอพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร รอยยิ้มนั้นทำให้เธอรู้สึกสะอึกในจมูก น้ำตารื้นทันที รู้สึกหลากหลายอารมณ์อย่างมากจริง ๆ เมื่อเจอคนดีไว้ใจที่ต่างบ้านต่างเมือง “คุณลุง…”
