????บทที่สี่ สถานที่ชื่อหยุนซาน (บทนี้ฟรี)\????ชายแก่ตัวใหญ่ยกมันเทศมาวางให้เธออีกครั้ง\ไม่มากนัก,“ดูเธอแต่งตัวแบบนี้ เหมือนเด็กจรจัด ต้องหิวจนตายแน่ ๆ ใช่ไหม? รีบกินซะ ถ้าหิวตายก็ไม่มีอะไรเหลือ ของหายากก็เก็บไม่ได้!”\????“อืม,” ถังหลินตาแดงพร่า ๆ พูดตอบหนักแน่น จากนั้นถอดกระเป๋าลายพรางวางไว้บนขั้นหินข้างชายแก่ เธอหยิบมันเทศที่ชายแก่ห่อไว้แล้ว มานั่งบนขั้นหิน ไม่ลอกเปลือก กัดตรงปลายที่ไหม้กรอบ กินอย่างหิวโหย เหมือนหลายวันยังไม่ได้กินข้าว กินรวดเร็วมาก\????ชายแก่เหลือบตามองเธอ พร้อมหัวเราะเบา ๆ อย่างเอือมระอา “เด็กผู้หญิง กินช้า ๆ ยังมีเหลืออีก อย่ากลืนจนติดคอ!”\????“อร่อยที่สุด!” ถังหลินพูดไม่ชัด เคี้ยวไปพูดไป ควบคุมปากตัวเองไม่ได้ หลังจากกินไปสักพัก เธอกลืนมันหลายคำ แล้วถามชายแก่ “คุณลุง บอกหนูได้ไหมว่านี่คือที่ไหน?”\????ชายแก่ทอดสายตามองเธอด้วยความประหลาดใจ “ทำไมเธอมาได้ แต่ไม่รู้ที่นี่คือที่ไหน?”\????ถังหลินยิ้มเขิน ๆ “มาเพิ่งแรก ยังไม่ได้สอบถามเลย”\????“นี่คือเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของราชวงศ์หยู้ซิน!” ชายแก่พูดไปขณะย่างมันเทศ อธิบายกับถังหลิน “นี่คือที่อยู่ใต้เท้าองค์จักรพรรดิ!”\????“ไม่แปลกใจเลย,” ถังหลินเหลือบมองรอบ ๆ “ที่นี่เจริญรุ่งเรืองกว่าที่คิดมาก แสดงว่านี่คือเมืองหลวง ใช่แล้วคุณลุง ราชวงศ์หยู้ซินมีสถานที่ชื่อหยุนซานไหม?”\????ชายแก่ตกตะลึง ตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อมองถังหลิน “โอ้ เด็กผู้หญิง ไม่คิดเลยว่าเธอเคยอ่านหนังสือมาก่อน”\????ถังหลินไม่เข้าใจความหมายของชายแก่ “หยุนซานเกี่ยวข้องกับการอ่านหนังสือเหรอ?”\????ชายแก่ตอบ “เกี่ยวข้องมาก ในสมัยโบราณ เมืองหลวงนี้เอง ก็คือหยุนซาน หยุนซานรกร้าง หยุนซานบริเวณฐาน คือพื้นที่ใกล้พระราชวังฝั่งเมืองหลวง หยุนซานถูกบันทึกในหนังสือ หากคนรุ่นหลังไม่เคยอ่านหนังสือโบราณ จะไม่รู้ว่าหยุนซานคือเมืองหลวงที่เจริญรุ่งเรืองปัจจุบัน!”\????หลังฟังชายแก่พูด ถังหลินก็ขมวดคิ้ว ทำหน้าเจ็บใจ “ว้า เกมนี่เล่นใหญ่เลย!”\????“ฮี่ ๆ ทำไมต้องกังวลล่ะ?” ชายแก่มองถังหลินไม่เข้าใจถังหลินมองเขาด้วยสีหน้าที่เหมือนอยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก “ฉันรู้ว่ายุนซานใหญ่มาก นั่นมันฐานฝึกซ้อมทางทหารของเรานะ แต่ไม่คิดว่าจะเล่นแบบนี้ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? ฉันอยากหายุนซาน จากจุดที่ข้ามมาดูสักหน่อย ว่าจะหาทางกลับไปสู่ยุคปัจจุบันได้ไหม แต่ที่นี่เปลี่ยนไปหมดแล้ว ฉันจะหาที่ไหนล่ะ โฮ่ โฮ่!”
“พูดอะไรน่ะ?” ชายร่างใหญ่ฟังแล้วยิ่งงงเข้าไปอีก
“ไม่มีอะไรหรอก” ถังหลินกัดมันเทศต่อด้วยสีหน้าเศร้า ยังคงหม่นหมองต่อไป
ก่อนเที่ยงชายร่างใหญ่ขายมันเทศอบหมดแล้ว กำลังเก็บของจะเดินทางไป
ถังหลินนั่งบนบันไดหินครึ่งวัน มือวางบนขา พยุงแก้ม ชมผู้คนที่เดินไปมา
“เด็กหญิง เธอไม่มีที่อยู่หรือไง?” ชายร่างใหญ่เก็บของเสร็จ มองถังหลินที่ดูท้อแท้
ถังหลินตอบอย่างหมดแรง “ไม่มีเงินสักบาท จะไปอยู่ที่ไหนได้ล่ะ”
ชายร่างใหญ่ดูเวลา จากนั้นเอาเศษเงินในถุงออกมา ยื่นมือถังหลิน ยัดเศษเงินลงฝ่ามือของเธอ แล้วปิดมือเธอไว้ “ไปหาที่พักก่อนพรุ่งนี้ค่อยมองหางานแถวนี้ ทำงานก่อน ไม่สามารถปล่อยนิ่งเฉยแบบนี้ไปได้!”
“คุณลุง” ถังหลินน้ำตาคลอ พร้อมความรู้สึกมากมาย
“เอาไปเถอะ โอ้ ข้าแก่ฉันต้องกลับบ้านก่อนแล้ว!” ปล่อยมือถังหลิน ชายร่างใหญ่ผลักอุปกรณ์มันเทศอบของตัวเองแล้วจากไป
มองเศษเงินในมือ แล้วมองเงาหลังค่อมของชายร่างใหญ่ ถังหลินกัดริมฝีปาก “คุณลุง ไม่ต้องห่วง ฉันจะคืนเงินคุณหลายเท่า รอฉันนะ!”
