เอสเซ้นส์ 《จินเตียน.แก้ไข》บทที่ 20 - การทดสอบพลังจิต

แม้จะรู้ว่าการทดสอบพลังวิญญาณได้เริ่มขึ้นในพระวิหารเซียนใหญ่ที่เมืองฉีถ่านมานานแล้ว แต่หลงเฉียนก็ยังยืนกรานวิ่งตรงกลับบ้าน ตอนนี้เขาต้องการรู้ว่าพ่อแม่ของเขาเป็นอะไรหรือไม่ ส่วนการทดสอบพลังวิญญาณ ถ้าพลาดจริง ๆ ก็รออีกสองปีก็ไปเข้าร่วมการทดสอบสำรองสำหรับวัยแปดถึงสิบขวบที่เมืองฉิงเทียนได้

แต่เมื่อหลงเฉี่ยนวิ่งมาถึงเนินเล็กหน้าบ้าน ก็เห็นหลงหยานกับอันอันรออยู่หน้ารั้ว ทั้งสองคนดูเหมือนจะอดนอนทั้งคืน

หลงหยานมีเบ้าตาลึก ข้างแก้มมีเส้นผมหงอกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ส่วนอันอันแม้จะดูสงบเหมือนเดิม แต่ก็ยังปกปิดรอยน้ำตาอ่อน ๆ ไม่ได้

เมื่อเห็นหลงเฉียนที่ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเลือด หลงหยานกับอันอันวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ต่างแสดงความเป็นห่วง สอบถามและลูบคลำอยู่พักหนึ่ง จนแน่ใจว่าหลงเฉียนปลอดภัยถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วหลงหยานไม่พูดอะไร รีบอุ้มหลงเฉียนแบกขึ้นหลัง วิ่งไปยังพระวิหารเซียนที่เมืองฉีถ่านทันที

หลงหยานรู้ว่าลูกชายรอคอยวันที่จะเข้าทดสอบพลังวิญญาณมานานเหมือนกับตนในอดีต แม้จะยังมีเรื่องให้ถามหลงเฉียนอีกมาก แต่เรื่องการทดสอบพลังวิญญาณนี้ถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของหลงเฉียน

บนแผ่นดินไห่หนายในแต่ละอาณาจักรมีพระวิหารเซียนตั้งอยู่มากมาย ขนาดต่างกัน มีใหญ่มีเล็ก ภายในบูชาเทพเจ้าหลากหลาย เทพเหล่านี้อาจเป็นการสร้างจินตนาการขึ้นเพื่อพึ่งพาทางจิต หรืออาจเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงจริง ๆ หรืออาจเป็นเพียงบุคคลธรรมดาที่เคยสร้างคุณประโยชน์เล็ก ๆ

สำหรับพระวิหารเซียนที่สร้างในชั้นล่างสุดของแผ่นดินไห่หนายในใกล้ชิดชาวบ้าน พระราชวังเซียนไม่ได้บังคับว่าต้องบูชาใคร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจตนาของชาวบ้าน ไม่สนใจเรื่องความเชื่อเหล่านี้ และไม่เก็บค่าบูชา เพราะเหตุนี้ พระราชวังเซียนจึงยังคงมีสถานะที่ลึกลับและมั่นคงฝังรากในใจของทุกคนบนแผ่นดินไห่หนาน ไม่อาจสั่นคลอนได้

พระวิหารเซียนที่เมืองฉีถ่านไม่ใหญ่ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตลาดด้านตะวันตก ภายในบูชานาวิกโยธินขั้นต้นคนหนึ่งที่เคยช่วยชีวิตคนได้หลายพันคนเมื่อแม่น้ำชิงหรงแตก เขาคือเทพที่ไม่มีใครจดจำชื่อได้แล้ว เพราะเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นหลายร้อยปีก่อน และในเวลานั้นพระวิหารเซียนเก่าก็ถูกทำลายไป ดังนั้นเมื่อสร้างวิหารเซียนใหม่ จึงนำรูปร่างของนาวิกโยธินขั้นต้นนั้นมาบูชาเป็นเทพโดยตรงในกระบวนการซ่อมแซมวัดเซียนอย่างต่อเนื่อง เรื่องราวและความสามารถของนายทหารน้ำคนนี้ก็ถูกขยายออกไปเรื่อย ๆ และปัจจุบันวัดนั้นประดิษฐานรูปปั้นที่แทบจะไม่เห็นรูปร่างมนุษย์อีกแล้ว กลายเป็นองค์เทพเจ้ามังกรยืนบนเก้ามังกรถือหอคอยยักษ์ และได้รับยกย่องในฐานะเทพเจ้าน้ำชิงหรง

ในเวลาปกติ วัดเซียนมีแต่คนแก่ ผู้หญิง และเด็กที่มาสักการะและอธิษฐานเป็นประจำ แล้วทุกปีในฤดูร้อนจะมีงานวัด ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่วัดเซียนถูกทาสีและซ่อมแซมอีกครั้ง จุดประสงค์ก็เพื่อให้คนจากศาลเจ้าเซียนในปีถัดไปมาทดสอบพลังเซียนของเด็ก ๆ ในเมือง โดยไม่ทำให้ศาลเจ้าเซียนไม่พอใจเพราะวัดเซียนชำรุด

ยิ่งกว่านั้น การซ่อมแซมวัดเซียนทุกปีก็เป็นกฎหมายที่ประกาศโดยแต่ละอาณาจักร ไม่มีใครกล้าที่จะไม่ทำตาม

ปัจจุบันบริเวณภายนอกวัดเซียนในเมืองชิวตันถูกล้อมรอบด้วยผู้คนสามชั้นทั้งภายในและภายนอก คึกคักยิ่งกว่างานวัดทุกปี มีเสียงคนพลุกพล่าน

ชาวบ้านส่วนใหญ่แออัดอยู่หน้าประตูวัด มองเข้าไปข้างในด้วยการยืนบนปลายเท้า บางคนกล้าก็ปีนขึ้นกำแพงวัดแล้วนั่งดู บางคนยืนบนกิ่งไม้ของต้นใหญ่หน้าประตู

เกือบ 90% ของชาวเมืองชิวตันวันนี้รวมตัวที่วัดเซียน จุดประสงค์ก็คืออยากดูว่ามีใครในเมืองสามารถผ่านการทดสอบพลังเซียนของศาลเจ้าเซียนและได้รับสิทธิ์เข้าเรียนสถาบันเซียน

ชีวิตของประชาชนธรรมดามักจะน่าเบื่อ การทดสอบพลังเซียนสองปีครั้งจึงกลายเป็นวันที่ชาวเมืองชิวตันใช้ปรับชีวิตให้สนุก

หากโชคดีได้เห็นเด็กของบ้านใดในเมืองผ่านการทดสอบพลังเซียน ก็จะมีเรื่องให้คุยกันมากขึ้น เรื่องแบบนี้ก็ทำให้เมืองชิวตันดูมีหน้าในสายตาหมู่บ้านอื่น

การทดสอบพลังเซียนเริ่มตั้งแต่แปดโมงเช้า ปีนี้มีเด็กที่มีอายุเหมาะสมจำนวนสามสิบคนที่ต้องทดสอบ แน่นอนว่านี่ไม่ได้จำกัดแค่ในเมือง แต่รวมถึงครอบครัวที่อาศัยในบริเวณทั้งหมดของเมืองชิวตัน

การทดสอบพลังเซียนของเด็กคนหนึ่งใช้เวลาไม่นาน แค่หนึ่งถึงสองนาที บางครั้งอาจสิบกว่านาที เพราะก่อนทดสอบ เจ้าหน้าที่จากศาลเจ้าเซียนต้องเตรียมการ ต้องใช้เทคนิคพิเศษในการชักนำให้เด็กส่งพลังเซียนไปยังคริสตัลหกหน้า บางเด็กชักนำได้ง่าย แต่บางเด็กยาก ทั้งหมดขึ้นอยู่กับจิตใจของเด็ก ต้องไม่ตื่นตระหนกหรือกลัว ต้องสงบเยือกเย็นทุกครั้งที่มีเด็กคนหนึ่งภายใต้การชี้นำของผู้คนในศาลเจ้าเซียนจง ยื่นมือไปแตะคริสตัลหกเหลี่ยมขนาดเท่าหัวคนบนโต๊ะ ชาวบ้านที่อยู่ภายนอกวัดมองเห็นทั้งหมดก็จะกลั้นหายใจ เบิกตากว้างเฝ้าดูทั้งกระบวนการ หวังว่าจะได้เห็นคริสตัลหกเหลี่ยมนี้ปล่อยแสงสีใด ๆ เพียงแต่แสงนั้นต้องถึงระดับหนึ่ง และตรงกับแสงที่ออกจากหกก้อนหกสีที่วางอยู่ข้าง ๆ ถึงจะหมายความว่าเด็กคนนั้นผ่านมาตรฐานการรับสมัครของสถาบันเซียน

แน่นอนว่า ผู้ที่สนใจเรื่องนี้ที่สุดก็ยังคงเป็นพ่อแม่ของเด็กเหล่านี้ และผู้ที่มามุงดูเองก็จะเปิดทางให้พ่อแม่โดยอัตโนมัติ ไม่มีใครตั้งใจมาสร้างความวุ่นวาย

เพราะนี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิต และทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็เคยผ่านเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง จึงเข้าใจความคาดหวังอันเต็มไปด้วยความหวังของพ่อแม่เป็นอย่างดี

เพียงแต่ เมื่อเวลาผ่านไป เด็กแต่ละคนแตะคริสตัลหกเหลี่ยมตามคำแนะนำ หรือแสงดับจางจนไม่มีคุณสมบัติในการได้รับตำราอาคม หรือออกเพียงแสงเล็กน้อยเหมือนหิ่งห้อย

พ่อแม่ไม่สามารถอดขอให้ทดสอบใหม่หลายครั้งได้ แต่ก็ถูกผู้คนในศาลเจ้าเซียนไล่ออกทันที เมื่อพวกเขาพร้อมด้วยเด็ก ๆ ของตนเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและอาลัย ชาวบ้านที่มามุงดูต่างก็อดถอนหายใจหนัก ๆ ไม่ได้ และความหวังในใจของพวกเขาก็ลดน้อยลง

แน่นอนว่า นอกจากความเสียใจแล้ว ในใจของชาวบ้านก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะใจเล็กน้อย เพราะยากที่เด็กธรรมดาที่มักไม่โดดเด่นจะก้าวกระโดดขึ้นมาตามลำดับ ทั้งนี้เป็นเรื่องที่ทำให้หัวใจคนรู้สึกเหมือนถูกบีบ

จำนวนเด็กที่ต้องทดสอบลดลงอย่างต่อเนื่อง เมื่อถึงคิวคิวเด็กที่เหลืออยู่นั้น ก็เหลือเพียงเด็กคนเดียว

เด็กคนนี้ในสายตาของผู้คนเหมือนถูกตัดสินประหารชีวิต เพราะเด็กคนนี้ไม่ได้โดดเด่นอะไร แถมยังชอบสร้างปัญหา พ่อแม่ก็ไม่มีสถานะเป็นนักเซียน ปาฏิหาริย์จะเกิดกับเด็กคนนี้ได้อย่างไร?

เด็กคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นชู้เซ่ที่ตามหลังหลงเฉียนไปทำหน้าที่ลูกสมุนมาหลายปี...(มีมี่จัง~กากา)

บทที่ยี่สิบ จบ.