【แชร์】ราชินีทหารพิเศษ มาถึงแล้ว!(6)

????บทที่หก เมื่อไหร่กันที่เจ้าจะทรงแต่งตั้งพระราชินีอีก?\????สวนหลังวังสวยงามและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา โดยเฉพาะดอกโบตั๋นที่หรูหรา เบ่งบานอย่างงดงาม ดึงดูดผีเสื้อหลากหลายชนิดมาหาน้ำหวานจากดอกไม้\????บนศาลาโบตั๋น มีโต๊ะหินกลมหนึ่งตัว บนโต๊ะวางเตาสูบไอหอมสีทองควันพวยพุ่งเป็นรูปคล้ายเมฆและเหมือนดอกไม้ ส่งกลิ่นหอมชวนให้ใจพึงพอใจ\????เงาสีเหลืองอร่ามสูงสง่า กวาดชายกระโปรงสีเหลืองเฉดเดียวกันไปตามกลีบดอกโบตั๋นบนพื้น ชายกระโปรงติดกลีบเล็ก ๆ ที่มีน้ำค้าง\????ตอนเช้าในสวนหลังวังสงบทุ่งเหมือนสวรรค์ แต่ไม่เย็นเหงาเหมือนสวรรค์\????ก้าวเดินไม่เร่งรีบ ขึ้นไปบนศาลา จนกระทั่งนั่งลงที่โต๊ะหิน เงาสีเหลืองสูงสง่ายังคงให้ความรู้สึกสมบูรณ์แบบสุด ๆ\????หลังเสร็จพระราชพิธีตอนเช้า พระเจ้าแผ่นดินตรงมุ่งหน้าสู่อาคารโบตั๋น เขาสวมชุดมังกรสีเหลืองไม่มีลวดลายมังกร สวมมงกุฎ ผมสีดำครึ่งหัวมัดอยู่ในมงกุฎ อีกครึ่งหนึ่งปล่อยยาวลงด้านหลัง มองจากด้านหลัง เงาของเขางดงามและสง่างามอย่างไม่อาจเทียบได้ ดวงตาลึกสงบลงที่เตาสูบไอหอม ควันลอยขึ้นเป็นรูปคล้ายเมฆและเหมือนดอกไม้ ทำให้มุมปากของเขาโค้งเล็กน้อยอย่างงดงาม\????ไม่นาน เสียงเท้าสิบกว่าก้าวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง\????ดวงตาของพระเจ้าแผ่นดินที่นุ่มนวลเก็บความรู้สึกบางส่วน สายตาล่องลอยจากเตาสูบไอหอมไปที่ดอกโบตั๋นหน้าศาลา\????เมื่อเสียงเท้าของสิบกว่าคนนั้นใกล้ศาลาโบตั๋น ก็มีเสียงดังชัดเจนดังขึ้นว่า “สมเด็จพระวรราชเทวีเสด็จมา!”\????หญิงรับใช้วังหนุ่มสองคน หญิงรับใช้วังชราสองคน และขันทีหนุ่มสองสามคน พร้อมกับขันทีชราสามคน เดินตามสมเด็จพระวรราชเทวีขึ้นศาลาโบตั๋น\????สมเด็จพระวรราชเทวีวางมือข้างหนึ่งบนมือของขันทีชรา วางหลังมือทับบนหลังมือของขันที ชูชายผ้าไหมเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เดินขึ้นศาลาโบตั๋น\????พระเจ้าแผ่นดินลุกขึ้นหันหน้าไปทางสมเด็จพระวรราชเทวี ก้มศีรษะอย่างสง่างาม เสียงเต็มไปด้วยความงดงามและสง่าราศีอย่างไม่สามารถบรรยายได้ “ข้าพระพุทธเจ้ากราบทูลฝ่าบาท พระพุทธเจ้าสวัสดีตอนเช้าครับ!”\????“อืม,” สมเด็จพระวรราชเทวีตอบเบา ๆ เสียงแผ่วเบาราวฝุ่น ถ้าไม่ฟังดี ๆ จะคิดว่าเธอไม่ได้เปล่งเสียงเลยตลอดเวลา\????สมเด็จพระวรราชเทวีอายุประมาณสี่สิบต้น ๆ ดูเหมือนจะอายุราว ๆ ยี่สิบถึงสามสิบปี ชุดสวมใส่หรูหรา รูปร่างสมส่วน แต่ให้ความรู้สึกสง่าใบหน้าที่ใจดี แต่กลับมีสีหน้าที่เย็นชาไม่เข้ากับใบหน้านั้น\ ???? นั่งลงแล้ว พระมารดาใหญ่ทรงหยิบผ้าเช็ดมือปักลวดลายดอกบัว โบกมือ\ ???? ข้าหญิงและข้าราชบริพารทุกคนเข้าใจความหมายของการโบกผ้าเช็ดมือ รีบก้มศีรษะลงและทยอยออกจากสวนดอกโบตั๋น ไม่กี่ขณะก็ห่างไป\ ???? พระมารดาใหญ่โบกควันธูปเพียงเล็กน้อย แล้วหลับตาดมกลิ่นอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่มีนัยลึกซึ้ง "เหมือนวันเก่า กลิ่นหอมนี้ยังคงทำให้ข้าเจ็บปวดหัวเหมือนเดิม"\ ???? ทันใดนั้น ริ้วแววอารมณ์ปรากฏในดวงตาลึกซึ้งของพระเจ้าแผ่นดิน แต่ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว นั่งลงแล้วมองควันธูปที่ลอยเป็นรูปคล้ายเมฆและดอกไม้ "สำหรับข้า กลิ่นหอมนี้คือสิ่งที่ข้าอยากได้ยินที่สุดตอนนี้ ข้ามีชีวิตอยู่มาแล้วยี่สิบสามสี่ปี แม่ควรปล่อยให้ข้าหาผู้เป็นพระมเหสีที่จะอยู่เคียงข้างข้าตลอดชีวิต!"\ ???? พระมารดาใหญ่อ้า พระเนตร แววตาโกรธเล็กน้อยไม่อยากมองพระเจ้าแผ่นดิน น้ำเสียงคมขึ้นเล็กน้อย "เจ้าจะไปหาที่ไหน? หวางหลังวังสามพันนางสนม ทั้งหมดแม่คัดสรรอย่างประณีตเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมเข้าไปในหลังวังแม้ก้าวเดียว ไม่ใส่ใจในเรื่องหลังวังเลย เมื่อไหร่เจ้าจะสถาปนาพระมเหสี ตอนนั้นแม่ถึงจะได้เห็นการประสูติของหลานชายของแม่ ทุกวัน แม่ก็มีโอกาสเห็นเจ้าในเวลานี้เพียงเท่านั้น พระราชโอรสของแม่ แต่ทุกครั้งที่ได้กลิ่น ก็เป็นกลิ่นเดียวกัน พระเจ้าแผ่นดินมีเจตนาเช่นไร?"