สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในหิมะ และวันแล้ววันเล่ามองหิมะ หิมะคือหนังสือที่รอคอยการอ่าน
เมื่อมีลมพัด หน้าในของหนังสือพลิกไป ตัวละครเปลี่ยน การจัดเรียงภาพก็ดูเปลี่ยนไป แต่ภาษายังคงเหมือนเดิม
นี่คือภาษาแห่งภาพลวงตา ภาษาที่สิ่งที่สูญเสียไปแต่จะกลับคืนมาพูด
เป็นเวลายี่สิบกว่าปี ฉันวางกับดักล่าสัตว์ตามเส้นทางภายในอลาสก้าเป็นประจำ
นี่คือความฝันเก่าแก่ ดื้อรั้น เรื่องราวเก่าแก่และหนังสือที่สึกหรอ เลี้ยงความฝันขึ้นมา
สุดท้าย เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องไปดูผู้คน ไม่ต้องสนทนา นั่นมากเกินไป เพียงแค่ไปดูผู้คน
ไปอยู่กับอีกคนชั่วคราว
เขารู้ว่า บนลำธารอีกสาย เดินทางยาวทั้งวัน อาจเจอนักล่าสัตว์อีกคน
ตอนนี้ ฉันดีใจที่ไม่ได้พาสุนัขอีกตัวไป เพราะสุนัขตัวนั้นอาจวิ่งเห่าทันทีไปที่ลำธาร เพื่อไล่ตามหมี
ฉันรู้สึกขอบคุณสัตว์ที่เงียบและเชื่องตัวนี้ มันนั่งอยู่ใกล้ขาฉัน ขนบนไหล่ตั้งชัน แต่จมูกขยับตลอดเวลา
หลังบ่ายนั้นในหลายปีที่ผ่านมา เพื่อให้ชีวิตในป่าของฉันมีความหลากหลายและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ฉันเผาสุนัขปักกิ่งหลายตัว ฉันใช้กิ่งไม้ในสวนตามวิธีที่เรียนมา เผาหนามจนไหม้ แล้วใช้กิ่งไม้นั้นลอกหนามออก
แต่สุนัขของฉันนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ฉันจำได้ว่าในฤดูใบไม้ร่วงหลายปีก่อน แคมป์เบลล์นอนอยู่บนเตียงทหารในกระท่อมริมทะเลสาบ มือถือพระคัมภีร์ อยากอ่าน แต่ไม่นานก็หลับ พระคัมภีร์ตกลงบนหน้าอกเขา
คืนแล้วคืนเล่า เขาอ่านหน้าหนึ่งซ้ำ ๆ โดยไม่ทำอะไร การเป็นคนธรรมดา ๆ จะเป็นชีวิตที่ดีได้
เงียบเหมือนก้อนหินใต้แสงอาทิตย์ โค่นไม้ ฟันฟืน ต้มน้ำให้ร้อน ละลายน้ำแข็งเป็นน้ำ
ทั้งหมดนี้ การแสวงหาชีวิต การแสวงหาสิ่งต่าง ๆ เป็นสิ่งที่ไม่มีสิ้นสุด
ฤดูหนาวมืดค่อย ๆ เข้ามา มีหิมะและลมบนเนินเขา เป็นปีที่แล้ง ในพื้นที่นี้ กระต่ายหายากมาก
สองปีก่อน ในป่าบีชและต้นอัลเดอร์ เต็มไปด้วยกระต่าย
ในพื้นที่นี้มีหมาป่า
แต่หมาป่าเหล่านี้ก็เหมือนเงาบนหิมะบาง ๆ ของฤดูใบไม้ร่วง รอยเท้าที่ปรากฏเป็นครั้งคราว เสียงหนึ่งจากที่ไกลโพ้น เงาลาง ๆ ภายใต้แสงจันทร์ บางครั้งก็มีคนหายไปในดินแดนเหนือไกล และตั้งแต่นั้นก็ไม่เคยมีข่าวคราว……\ การหายตัว เงาลาง ๆ มีเพียงร่องรอยบางอย่าง หรืออาจไม่มีร่องรอยใด ๆ ช่วงเวลาส่วนใหญ่ไม่ใช่การฆาตกรรม แต่เป็นความผิดที่ตั้งใจลงโทษคน……\ ผู้คนก็หายไป เหมือนกับผู้เฒ่าที่ฉันรู้จัก เขามักจะเล่าเรื่องเดิมซ้ำ ๆ หลายครั้ง เปลี่ยนรายละเอียดน้อย และมักจะหัวเราะอย่างมีความสุขในจุดเดิมเสมอ\ แต่เรื่องนี้ต่างออกไป เขาเล่าเพียงครั้งเดียว ฉันไม่เคยได้ยินอีกเลย\ ตอนที่เขาเล่าเรื่องนี้ในตอนนี้ ในสมองฉันคิดไปถึง เพดานที่แตกเป็นรอยบนผนังไม้ที่กลายเป็นสีเทาเพราะสภาพอากาศฉันเห็นมือของฉันถือเกรียง ฉันเห็นฝ่ามือที่ถือแผ่นปูน ดินโคลนสีน้ำตาลชื้นกองอยู่ด้านล่าง ใกล้โรงเลี้ยงม้า ใบหน้ากว้างและแดงของเออร์ลิสัน\ แช่อยู่ในแสงบาง ๆ\ ฉันเห็นมัน ตกลงมาอย่างช้า ๆ ขาสี่ข้างแผ่ออกหางตึง ขนยาวบนหางเรียบเหมือนลอยจากความสูงกว่า 30 ฟุต ตกลงมาเบา ๆ 'ปัง' ลงบนทุ่งหญ้าแห้งในฤดูใบไม้ร่วงไม่ไกลจากฉัน\ ตากว้างของกวางมูส มองไปยังดวงตาขาวที่เต็มไปด้วยร่องรอยของไม้ เงียบและค่อย ๆ\ เกล็ดหิมะชื้นสองสามชิ้น ตกลงบนขนตาแล้วละลายในรูจมูกอบอุ่น\ จากนั้นจมลงไปในหูที่ยาวและนิ่ง ฉันได้ยินเสียงน้ำและน้ำแข็งรอบตัว ในหลายปีที่ผ่านมาเหมือนเดิมและคุ้นเคย แต่ยังมีเสียงอื่นของน้ำแข็ง\ น้ำแข็ง ร้องเพลง คร่ำครวญ กรีดร้อง หอน เหมือนมีชีวิต……\ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตของเขาอาศัยอยู่ทางเหนือไกล\ ดังนั้นบางครั้ง เขาหยุดยืน ดูเหมือนไม่มีความทรงจำ เหมือนคนที่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมเดิมแล้วหายไปทันที รู้สึกสับสน\ ในวันหนึ่งช่วงเย็น ลมพัดมาจากยอดไม้สูงลับตา ไปทางด้านเรา แล้วพวกมันเหมือนใบไม้ที่หลุดออกจากกิ่งไม้ ลมก็พัดมาอย่างรวดเร็วแล้วหายไป\ เขาก้าวขึ้นเฉลียง เปิดหิมะบนขั้นบันได ยืนหน้าประตู เคาะประตูและฟัง ไม่มีคำตอบ ไม่มีสุนัขเห่า ไม่มีแสงสว่างในบ้าน……
【จบ全文】
