【แชร์】ราชินีทหารพิเศษ มาถึงแล้ว!(11)

ถ้าอ่านแล้วต้องตอบด้วยนะ การคัดลอกก็ต้องใช้เน็ตด้วย โหดร้ายจริง! (┬＿┬)\???? บทที่สิบเอ็ด ผู้หญิงที่สวยจนต่างกันชัดเจน!\???? แม่น้ำเล็กหนึ่งสาย กั้นสองถนน ฝั่งตรงข้ามเป็นบ้านต่อแถวกับต้นหลิว สร้างสะพานหินโค้งอยู่ห่างประมาณยี่สิบเมตร\???? กิ่งหลิวทั้งสองฝั่งของสะพานหินโค้ง โตจนห้อยลงมาถึงปลายสะพาน\???? เงาสวยงามปรากฏจากปลายอีกฝั่งของสะพาน นั่นคือ เฟิงเต้อร์หวู่จากบ้านเฟิง\???? บ้านเฟิงเป็นบ้านเศรษฐีอันดับหนึ่งในเมืองหลวง บุตรสาวมีทรัพย์สมบัติมากมาย ส่วนเฟิงเต้อร์หวู่ เป็นบุตรสาวที่ทำให้บรรดาสาวบ้านเศรษฐีทั้งหลายอิจฉา รังเกียจ และเกลียดชัง ชื่อเสียงที่ได้ยิน แต่ยากที่จะพบเจอ\???? แต่ว่าวันนี้ฟ้าฝนเหมือนตกสีแดงไหม?\???? เฟิงเต้อร์หวู่ลดทอนความหรูหรา สวมเสื้อผ้าสีขาวเรียบๆ เส้นสายเรียบง่าย ต่างจากชุดหรูที่เธอสวมปกติ ราวกับเปรียบเทียบกระต่ายกับนกฟีนิกซ์ อัญมณีทองคำและเข็มเงินประดับผม ตอนนี้ ผมดำยาวร่วงลงมาทั้งด้านหลัง หน้าอกมีผมสองเส้นห้อย ในส่วนท้ายศีรษะม้วนเป็นทรงผีเสื้อ ใช้ผ้าสีขาวบางพันไว้ ข้อมือเรียวไร้กระดูกที่เคยมีสร้อยหยกของบุตรสาวก็หายไป\???? หากคนที่รู้จักเธอเห็นเธอในลักษณะนี้ คงถามว่าเธอรับประทานยาอะไรผิดหรือเปล่า ปล่อยให้ผ้าลินินและผ้าไหมไม่สวม สร้อยทองและเพชรหยกไม่สวม แต่กลับใส่เสื้อผ้าผ้าหยาบ\???? แม้สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ดูเหมือนบุตรสาวบ้านดี แต่เฟิงเต้อร์หวู่เดินสง่างาม ท่าทียังคงงดงาม ดวงตาแฝงความอ่อนโยนและสงบ สง่างามในแบบบุตรสาวจากบ้านใหญ๋ แม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ไม่สามารถเปลี่ยนบุคลิกนิ่งสงบมีการศึกษาได้ ยังคงให้ความรู้สึกสงบของคุณหนูใหญ่ ความงาม ความสง่า และเสน่ห์\???? เฟิงเต้อร์หวู่ประสานมือไว้ที่เอวซ้าย คงท่าทางสง่างามไว้ตลอด แต่ระหว่างคิ้วที่คลายและมุมปากโค้งลึก แสดงให้เห็นว่าใจของเธอเต็มไปด้วยความยินดี\???? เธอแต่งตัวแบบนี้โดยตั้งใจ เพื่อไปทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สิ่งนั้นเหมือนกับการไปพบคนที่เธอรัก!\???? "อย่าวิ่ง――" ฝั่งสะพานตรงนี้ ถังหลินวิ่งไล่พวกอันธพาลที่เอากระเป๋าเงินของชายแก่เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ทันแล้ว\????คนอันธพาลนั้นวิ่งจนเหงื่อแตกเต็มหัว เหงื่อไหลหยดลงมา เขาไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงสักคนวิ่งตามทันตัวเอง เขาเป็นที่รู้กันว่าขาไวขนาดไหน แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะพ่ายให้ผู้หญิงสักคน คนอันธพาลไม่ยอมแพ้ รีบวิ่งขึ้นสะพานหินโค้งข้างๆ เนื่องจากไม่ได้สังเกตทาง จึงชนเข้ากับฝั่งตรงข้าม นางฟ้าผีเสื้อหลวงร่างบางจนล้มลง นางฟ้าผีเสื้อหลวงส่งเสียงกล่อมเบา ๆ “อ๋า” เจ็บปวดเข้ามาทันที คนอันธพาลไม่สนใจนางฟ้าผีเสื้อหลวงที่ล้มอยู่บนสะพาน รีบวิ่งหนีไปอย่างหงุดหงิด ถังหลินวิ่งตามขึ้นมา มองนางฟ้าผีเสื้อหลวงที่กำลังทนเจ็บเบา ๆ แล้วอยากจะวิ่งตามอันธพาลนั้นต่อ แต่พอวิ่งได้ก้าวสองก้าวก็ถอยกลับลง มือเอื้อมไปช่วยนางฟ้าผีเสื้อหลวงลุกขึ้น “คุณหนู คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” นางฟ้าผีเสื้อหลวงส่ายหัว “ฉันไม่เป็นอะไร” เสียงอ่อนหวานและอ่อนโยน แต่ไม่สามารถปกปิดรอยเจ็บปวดบนใบหน้า คิ้วเข้มขมวดแน่น มือซ้ายกุมแขนขวา ถังหลินมองแขนของนางฟ้าผีเสื้อหลวง จึงพบว่าปลายแขนเสื้อถูกขูดขาด ทรายเล็ก ๆ บนสะพานหินทำให้ผิวของนางฟ้าผีเสื้อหลวงเป็นแผล ถังหลินรีบหยิบแผ่นปิดแผลจากกระเป๋า เธอฉีกออกมาแผ่นหนึ่ง ชี้ให้นางฟ้าผีเสื้อหลวงดู “คุณหนู ปล่อยมือให้ฉันติดแผ่นปิดแผลให้!” นางฟ้าผีเสื้อหลวงปล่อยมือ มองถังหลินติดแผ่นปิดแผลบนแผลที่แขนของเธอ หลังติดแผ่น วูบความเย็นเข้ามากระทบเส้นประสาท ทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด มองไปที่หน้าถังหลิน กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ชุดแปลกตาและใบหน้าที่สวยงามของถังหลินทำให้เธอค้างไป ผู้หญิงที่สวยแบบแปลกตาจริง ๆ!