บทที่สิบสาม ฉันขายศิลปะแต่ไม่ขายตัว ดีกว่าตายไม่ยอมทำตาม
ขณะที่ฮ่องนาจกำลังจะก้มตัวลงไปช่วยเงยฟงเต้นรำ ฟงเต้นรำหันมาสบตากับเขาด้วยแววตาตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้น ยกแขนขึ้นปิดตัวเองและวิ่งหนีออกไป เมื่อวิ่งออกไปได้สามสี่เมตร เธอก็หันกลับมามองฮ่องนาหนึ่งครั้ง แววตามองนั้นเผยให้เห็นความในใจของผู้หญิง
ฟงเต้นรำมีความงามที่สามารถทำให้คนหลงใหลได้ เพียงแค่หันมุมตาเพียงหนึ่งครั้ง ในสายตาของฮ่องนานั้นเหมือนตราตรึงความงามที่ทำให้หัวใจละลาย
เมื่อมองเงาที่ห่างออกไป ฮ่องนาก็ไม่อาจละสายตาได้ ถึงแม้ว่าร่างนั้นจะหายไปในดวงตาสีมืดของเขาแล้วก็ตาม
หยู่จื่อเฉินสังเกตจากสีหน้าของฮ่องนาว่าเขายังตัดใจไม่ได้ รอยยิ้มบางๆ โผล่ขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเปิด พอพูดเสร็จ รอยยิ้มก็หายไป “พี่ชายครับ คุณกำลังมองอะไรอยู่เหรอ?”
ทันใดนั้น ความรู้สึกซับซ้อนในดวงตาของฮ่องนาก็ถูกเขากำบังไว้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “ไม่มีอะไร ไปที่อื่นกันเถอะ”
“อืม” หยู่จื่อเฉินตอบเบาๆ ก่อนตามหลังฮ่องนาขึ้นมาอีกครั้งระหว่างเดิน เพียงแต่คราวนี้ที่หลังของฮ่องนากลับปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่ค่อยได้เห็น เขาคิดในใจ ฮ่องนาต้องใจสั่นเพราะการชนของฟงเต้นรำและการหันกลับมามอง พลังที่จะทำให้ฮ่องนาสับสนได้ นอกจากเจ้าหน้าที่คอรัปชั่นก็มีเพียงผู้หญิงเท่านั้น
ดูเหมือนว่าคู่นี้จะมีลุ้น!
ไม่รู้วิ่งไปนานแค่ไหน จนหมดแรง คนเร่ร่อนล้มลงในตรอกตัน เขาคิดว่าตรอกตันนั้น หยางหลินจะไม่สามารถหาเจอ แต่แล้วขณะที่เขาแลบลิ้นหายใจหอบ พาหยางหลินก็เดินมาหาเขาโดยหน้าแดงหรือเหนื่อยเลย หน้าตาสะอาดตาสดชื่น พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกสดชื่นเหมือนได้ว่ายน้ำในสายลมฤดูใบไม้ผลิ “สวัสดีค่ะ คืนถุงเงินให้ฉันได้หรือยัง?”
คนเร่ร่อนเมื่อเห็นว่าเป็นหยางหลิน ก็ทำหน้าตึงทันที ยกถุงเงินส่งให้โดยเชื่อฟัง “คุณหญิง วิเศษมาก ฉันยอมแล้ว เอาไปเถอะ ฉันไม่มีแรงวิ่งต่อแล้ว!”
“แบบนี้ก็เข้าท่า” การยอมแพ้ของคนเร่ร่อนทำให้หยางหลินรู้สึกชอบขึ้นมานิดหน่อย เธอรับถุงเงินจากมือเขา เปิดออกดู พบว่ามีเพียงสิบกว่าชิ้นทองแดงพวกอันธพาลฟื้นพลังงานบางส่วนแล้ว \ ยืนขึ้น, เข้าไปใกล้ถังหลิน, มองชุดทหารของเธออย่างละเอียด, หมวกทหารของเธอ, รองเท้าทหารของเธอ, และใบหน้าที่สะอาดเรียบร้อย, ราวกับภาพวาดของเธอ, ไม่อาจกลั้นชมเชยได้, "ผมบอกเลยนะ นางสตรีกล้าหาญ, คุณเป็นเทพธิดาจากที่ไหนกัน? ดูซิคุณสวมใส่, สวม, ฮ่าฮ่า, แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด." พอจะยื่นมือไปแตะชุดของถังหลิน มือกลับถูกถังหลินตบออก \ ??? ถังหลินมองเขาด้วยสีหน้าโกรธ, "อย่ามือมาก, ถอยออกไป!" \ ??? "ใช่!" พวกอันธพาลตอบเสียงหนัก, มีพลังเหมือนเสียงที่ถังหลินเคยใช้ต่อหน้าโค้ช, จากนั้นทำตามคำพูดของเธอ, ยอมถอยไปเล็กน้อย, แต่สายตาชื่นชมของเขายังคงไม่จางหาย, "ฮิฮิ, นางสตรีกล้าหาญ, คุณสวยจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อสวมชุดนี้, ยิ่งดูมีพลัง!" \ ??? ถังหลินจ้องเขา, "อย่าพูดมาก," จากนั้นหมุนรอบพวกอันธพาล, สายตาที่แหลมคมยังคงมองเขา \ ??? อืม, รูปหน้าคม, ดี. ความสูงเหมาะสม, รูปร่างตรง, มีความสามารถที่จะพัฒนา. เสียงมีพลัง, นอกเหนือจากความอันธพาลบางส่วน, ใบหน้ายังดีมาก. สามารถทำให้เธอวิ่งตามเป็นเวลานาน, ความอดทนน่าประทับใจ, วิ่งได้ดี \ ??? พวกอันธพาลรู้สึกขนลุกจากการที่เธอมอง, แกะขนที่ชี้อยู่บนแขน, สายตายังคงระวังถังหลิน, "นางสตรีกล้าหาญ, ผมคืนถุงเงินให้คุณแล้ว, คุณยังอยากอะไรอีก?" \ ??? ถังหลินมองเขาด้วยสายตาขาวใส, "ก็ไม่ได้จะกินคุณ, ทำไมคุณถึงกลัว?" \ ??? แต่ในเวลานั้น, สายตาของเธอตกไปที่คอของเขา \ ??? พวกอันธพาลทันทีประสานมือปิดหน้าอกของตนเอง, ยกปากขึ้น, ดึงเสียงยาว, "เอ๊ะ, สายตาของคุณน่ะหมายความว่าอะไร? ทำไมเหมือนผมเป็นอาหารเครื่องเคียงของคุณ, ผมบอกเลย, ผมขายศิลปะ ไม่ขายร่างกาย, ยอมตายก็ไม่ยอม, นางสตรีกล้าหาญ, ฝีมือคุณสูงขนาดไหน ก็บังคับผมไม่ได้!"
