เอสเซ้นส์ 【มะลิ】รีวิวภาพยนตร์ ไทจง

รีวิว 'Lost in Thailand' ตอนที่ฉันเห็นตัวอย่างครั้งแรก ฉันก็ตั้งตารอมันอยู่แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดูรอบปฐมทัศน์ ครั้งแรกที่เขียนรีวิวยาว ๆ และไม่ได้เขียนบทความมานานมากแล้ว นี่คือบันทึกสั้น ๆ ของความคิดฉันหลังจากดู 'Lost in Thailand'หลังจากดูหนังเรื่องนี้ ฉันรู้สึกมีความสุขมากและหัวเราะ! ตอนแรกฉันตั้งใจจะเล็งไปที่ Xu Zheng แต่ฉันไม่ได้ทําการบ้านให้ดี พอไปถึง ฉันก็รู้ว่า Xu Zheng ทําหน้าที่ผู้กํากับ นักเขียนบท โปรดิวเซอร์ และนักแสดงนําเพียงคนเดียว ก่อนหน้านั้นฉันกังวลว่านี่อาจเป็นภาคต่อของภาคแรก หรือจะทําผิดพลาดเหมือนภาคต่อหลายเรื่องที่จบไม่ดี สองนาทีแรกของหนัง ฉันก็รู้ตัวว่าฉันคิดมากเกินไป แม้จะยังทํางานกับ Wang Baoqiang แต่ฉากตัวละครเปลี่ยนไป: Xu Zheng กลายเป็นนักพัฒนาพลังงานคนใหม่ ส่วน Wang Baoqiang กลายเป็น "การไม่ทุจริตทางการเกษตร" (ฉันนึกคําไหนไม่ออกเลย ฉันไม่ชอบ Wang Baoqiang จริง ๆ) มีการเพิ่มตัวละครใหม่ Huang Bo ซึ่งกลายเป็นศัตรูกับ Xu Zheng เพราะผลประโยชน์ และเรื่องราวดําเนินไปขณะที่พวกเขาค้นหาเป้าหมาย (แบ่งปัน) ตอนนี้ขอเรียกมันว่า road comedy นักเรียนหลายคนเคยบอกฉันว่าพวกเขาคิดว่า "Lost on Journey" น่าสนใจมากฉันดูแล้วรู้สึกว่ามันเกินจริงเกินไปหลายย่อหน้าธรรมชาติถูกออกแบบมาเพื่อจับขนไก่และเกา "รังไก่" ของคุณ ทําให้ฉันหัวเราะอย่างไม่เต็มใจรวมถึงเครื่องบินตก รถไฟติดขัด และทําให้เกิดอุบัติเหตุ......รู้สึกปลอมและหยิ่งเกินไป ตัวละครใน "Lost in Thailand" ดูสมจริงมากขึ้น "Lost in Thailand" ทําให้หวังเป่าเฉียงมีชีวิตชีวา ฉันไม่แน่ใจว่านี่เป็นแค่ภาพลวงตาหรือเปล่า แต่ฉันคิดว่าการแสดงของหวังเป่าเฉียงดีกว่าเดิมมาก "เป่าเป่า" เป็น "ชาวนาที่เพิ่งเริ่มค้นพบสิ่งใหม่ ๆ" มีบุคลิกที่แปลกประหลาดและจิตใจตรงไปตรงมา เพราะความ "ไร้สาระ" และ "เส้นเอ็นเดียว" ของเขา เส้นทางของ "Lost in Thailand" จึงเต็มไปด้วยสิ่งน่าสนใจหลากหลาย—เหตุการณ์ธรรมชาติ สิ่งพิเศษตามธรรมชาติ ทุกอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ฝืน ไม่โอ้อวดฮอลลีวูดมีสุภาษิตเกี่ยวกับภาพยนตร์ว่า ในภาพยนตร์ ความสุขของคน (หมายถึงตัวละคร) ไม่ควรเกินห้านาที พูดง่าย ๆ คือ เรากําลังดูความโชคร้ายของคนอื่นในโรงภาพยนตร์ ดังนั้นซูเจิ้งและหวงโปจึงรับบท "โชคร้าย" นี้แน่นอนว่าความโชคร้ายของพวกเขาเกิดจากตัวเองบ้าง แต่เมื่อจบเรื่อง ซูเจิ้งก็ยังพบความสุขแท้จริงในชีวิตในภาพยนตร์มีการเปรียบเทียบมากมาย การเปรียบเทียบระหว่างหวงโบ๋และซูเจิ้ง วิธีการจัดการสิ่งเดียวกันที่แตกต่างกัน หวงโบ๋ไม่เลือกวิธีการใดๆ เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ในขณะที่ซูเจิ้งไม่ยอมทำลายสิ่งแวดล้อมเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ทำให้เกิดความต่างกัน ครอบครัวของทั้งสองคน ทัศนคติต่อความรัก... จังหวะของภาพยนตร์ถูกควบคุมได้ดี ภาพยนตร์แบ่งเป็นสามช่วงขึ้นลงอย่างชัดเจน ทำให้ผู้ชมที่หัวเราะจนอ่อนแรงมีเวลาพักผ่อน มือกรรไกร ราศี ตำนานไซอิ๋ว... จนถึงความประหลาดใจพิเศษของฟ่านปิงปิงในตอนท้าย ทั้งหมดมอบความรู้สึกสดใหม่ให้กับเรา มีภาพยนตร์ตลกจีนไม่กี่เรื่องที่สามารถทำได้ถึงขั้นนี้ นี่คือภาพยนตร์เรื่องแรกที่ซูเจิ้งกำกับ หวังว่าในอนาคตจะมีผลงานดีๆ มากขึ้น แล้วก็อยากให้ผลงานของผู้กำกับที่เรียกว่ามืออาชีพในประเทศจริงจังมากขึ้น ไม่คิดว่าผู้ชมโง่ เพื่อที่จะหลอกเรา ผลงานแบบนั้นก็จะหลอกรายได้จากบ็อกซ์ออฟฟิศไปเช่นกัน... ไท่จง ตลกจนแทบจะขาดใจจริงๆ ควรค่าแก่การรับชม