บทที่ 1: คิ้วเศร้า: ทั้งคู่เป็นนักเดินทางเร่ร่อนที่ปลายแผ่นดิน ทําไมต้องให้คนรู้จักเก่าต้องพบกัน?ฉันหัวเราะเยาะพระจันทร์ที่ไม่เข้าใจความเศร้า และพระจันทร์หัวเราะเยาะฉันที่หมกมุ่นเกินไปในท้องฟ้ากว้างใหญ่ ผู้คนควรร้องไห้;คืนนี้ หลังจากตื่นจากไวน์ ความฝันจากลาก็เย็นชาเมื่อความฝันจบลง ความเศร้าก็กลับมาอีกครั้ง เหมือนที่มันนั่งอยู่บนคิ้วและหัวใจของฉันบทที่ 2: เมืองแห่งสเปียน ความเศร้า: ลมพัดเสียงถอนหายใจ แม่น้ําอี้เย็น ฝนตกกระทบ ใบเมเปิ้ลเหี่ยวเฉาน้ําเฉยเมย ดอกไม้มีเจตนา พระจันทร์มีแสงแดด ผู้คนมารวมตัวกันและแยกทางกันดอกไม้เหี่ยวเฉา ดอกไม้บิน ดอกไม้เต็มท้องฟ้า กลีบดอกไม้ร่วงปกคลุมเส้นทางที่ไม่มีที่สิ้นสุดน้ําตาไหล น้ําตาไหลตามราวระเบียง ความโหยหาตกลงเมื่อน้ําค้างแข็งปกคลุมดวงตาฉันความเจ็บปวดใจ ความเจ็บปวดใจ หัวใจสลาย ความเจ็บปวดใจ ความปั่นป่วนของตับ จิตวิญญาณลืมความรู้สึก จิตวิญญาณถูกลืม เมืองโดดเดี่ยวเฝ้ามองเมืองที่โดดเดี่ยวบทที่ 3: เสียงระฆังฝน ใบไม้เมเปิ้ลที่เหี่ยวเฉา คลื่นสีน้ําเงินและพระจันทร์สายน้ํา ความทรงจําในอดีตทั้งหมดถูกเปิดเผยเงาดอกไม้จางหายไปเป็นระลอกน้ําตาแห่งการจากลา ความเศร้าที่ต้องจากลา จิตวิญญาณแตกสลายสถานที่เก่าอยู่ใกล้ปลายแผ่นดิน แต่เรากลับจ้องตากันโดยไม่พูดอะไรเหตุการณ์ในอดีตผ่านไป ยกเว้นขอบฟ้า ตื่นจากความฝัน ดอกไม้สีแดงสามพันดอกร่วงหล่นชีวิตหนึ่งชีวิตเป็นเพียงรอยฉีกขาดในเส้นพันเส้นในกระจก รําลึกถึงเมล็ดถั่วแห่งความโหยหาชีวิตเต็มไปด้วยความเสียใจไม่รู้จบ ลึกซึ้งและไม่มีที่สิ้นสุดฤดูใบไม้ร่วงขมวดคิ้ว แน่นอนว่าไม่เปลี่ยนแปลงสายสัมพันธ์ระหว่างชีวิตและความตาย ผิด ผิด ไม่เสียใจที่รัก ใครอีกล่ะที่ฉันจะพูดถึงได้?บทที่ 4: เงียบ มองพลบค่ํา ขอบฟ้าแตกออก; พระอาทิตย์ตกทางตะวันตก หัวใจฉันว่างเปล่าตอนพระอาทิตย์ขึ้น เราพบกันตอนพระอาทิตย์ตก; ยืนอยู่คนเดียว ฉันจะพิงใครได้?ฉันบอกว่าสวรรค์ไม่สงสารฉัน แต่ความคิดกลับลุกขึ้นอีกครั้ง คิ้วขมวดพระจันทร์คือการพบกันอีกครั้งและผู้คนแยกจากกัน; น้ําตาเงียบๆ ไหลในแม่น้ําเซียงที่เย็นเฉียบบทที่ 5: การลืม ความรัก; ร่างกายถูกครอบงําด้วยความโหยหา ทนทุกข์กับพิษแห่งความโหยหามันคือความขมขื่นของความโหยหา น้ําตาเปื้อนเส้นทางแห่งความโหยหาจ้องมองน้ํา ลืมความรัก ลืมชีวิตแห่งความรักบทที่ 6: เจ็ดอาณาจักร ทะเลกว้างใหญ่ชั่วครู่ ชีวิตเหมือนความฝัน พระจันทร์มืดมัว ดาวจางๆ ปกป้องจิตวิญญาณที่โดดเดี่ยวความงามอันภาคภูมิใจถูกฝูงชนอิจฉา หิมะตก ดอกไม้เหี่ยวเฉา กลายเป็นโคลน ร้อยปีแห่งความรักและความจงรักภักดีที่ไม่เปลี่ยนแปลง โหยหาการกลับมาพบกันในภูเขาศักดิ์สิทธิ์และน้ําใสน้ําตาแห่งโลกแห่งสงครามบนแผ่นดินมากมาย เมฆและหมอกลอยไปตลอดกาลไม่มีความเสียใจในชาตินี้ งามอยู่เคียงข้างข้า;ในชาติหน้า ไม่เคยลืมพันธะของชาติที่ผ่านมาเจ็ดอาณาจักรแข่งขันกันเพื่อความเป็นใหญ่ ไร้กังวลและเสรีภาพ ตํานานที่สืบทอดมาจากซางเฉิงบทที่ 7: สูญหาย คืนหนึ่งแห่งดวงดาว คืนหนึ่งแห่งความเศร้า มีท่วงทํานองของพิณไม่กี่เสียง บางวิญญาณความโหยหายากที่จะลืม ยากที่จะมองย้อนกลับ น้ําตาไหลมากและน้ําตาก็ยากจะเช็ดยังจําปีแห่งคําสัญญาตลอดชีวิตนั้นได้ แต่เวลาผ่านไป เพื่อนเก่าก็จากไปความสิ้นหวังคือระยะทางไกลของการพลัดพรากและการกลับมาพบกัน สูญหายไปบนถนนกลับบ้าน วิญญาณกลับคืนมาด้วยความเศร้าบทที่ 8: แม่น้ําเปลี่ยนเป็นสีแดง
ดาบแห่งความรักไม่มีความเสียใจ ภูเขาแตกสลาย โลกยากที่จะชําระล้าง ในชีวิตที่ห่างกัน ชีวิตเป็นเพียงความฝัน ครึ่งชีวิตแห่งโชคชะตาสิ้นสุดลงทหารม้าเหล็กเหยียบย่ําคนรักอีกครั้ง ความงามแตกสลายง่าย ความรักยากจะทนดอกไม้บานและร่วงหล่น เหลือเพียงนิ้วมือที่พันกันอย่างอ่อนโยน ความโหยหาน้ําตาของเมฆเหงา หัวใจที่กล้าหาญชีวิตและความตายไม่แน่นอน ความรู้สึกอ่อนโยนถูกผนึกไว้เดินทางไปทั่วโลก แสวงหาความงามและรูปร่างที่สง่างาม\แผ่นดินเกิดพายุคลื่นน้ำตาอีกครั้ง,\งามเหมือนบทกวีราวฝันที่ขับขานในใจ.\ในฝันใส, เรื่องราวอดีตเป็นเพียงความทรงจำว่างเปล่า, ตื่นมาก็เลือนหาย
บทที่ 9 ดาบโบราณชะตากรรมประหลาด\เมืองเก่า ถนนเก่า ความขัดแย้งเก่า,\ดาบเดิน ดาบสั่น ดาบถามความรัก.\ภูเขาแปลก น้ำแปลก เรื่องแปลก,\จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของชะตา หาชะตาได้ยากนัก.
บทที่ 10 ถนนโบราณ\ภูเขาไกลพร่ามัวลี้ลับ,\ถนนเก่าเงียบสงัด.\ดอกไม้ร่วงกระจัดกระจาย,\ความคิดถึงฤดูใบไม้ร่วง เศร้าใจภูเขาที่ว่างเปล่า.
บทที่ 11 จันทร์งาม\มองจันทร์สว่างจันทร์มืดด้วยความคิดถึง,\จันทร์เต็มจันทร์ขาดกับความโศกลา.\ในโลกมนุษย์เต็มไปด้วยความวุ่นวาย,\ความงามของจันทร์พันลี้ทำอะไรได้?
บทที่ 12 ฝนฤดูใบไม้ร่วง\พิงตึกมองสายฝนบนขั้นบันไดอย่างสงบ,\ปล่อยให้หยดน้ำร่วงลงจนถึงรุ่งสาง.\ลมตะวันตกพัดน้ำตาของคนจากลา,\ใบไม้ฤดูใบไม้ร่วงไม่มึนเมา จะกลายเป็นเถ้าถ่านได้อย่างไร?\หันกลับไปดูเรื่องราวในโลกสีแดงเสฉวน.\ทุกเรื่องกลายเป็นเรื่องเล่าขำขันในอดีตปัจจุบัน.
