ตอนที่ 1: ฝนแห่งความเศร้า\ตอนที่ 1: ฝนที่โศกเศร้า
เรื่องราวเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 22 ลืมไปแล้วว่าปีนั้นคือปีใด แค่รู้ว่าฤดูกาลนั้นเป็นฤดูร้อนที่จักจั่นเกียจคร้าน ปลาเล่นในน้ำตื้นและต่ำ เช้าวันฤดูร้อนที่เมืองฟงไห่แดดส่องสว่างจนน่าหลงใหลเสมอ ในวิลล่าริมทะเลชายหนุ่มคนหนึ่งเปิดหน้าต่างออกมามองทะเลไกล ๆ บางครั้งมีลมทะเลอ่อน ๆ พัดผ่าน ทำให้ผมเคลื่อนไหวไปบ้างโดยไม่รู้ตัว “มะ…พระอาทิตย์เพิ่งขึ้นจากขอบฟ้าเอง สวยจริง ๆ นะ…” ชายหนุ่มพูดพลางยืดตัวอย่างเต็มที่ริมหน้าต่าง ขณะนั้น เสียงผู้ชายอ่อนโยนดังมาจากห้องนั่งเล่นว่า: “เสี่ยวเก๋อซือ! มาอาหารเช้าได้แล้ว!” ชายหนุ่มหันไปมองทิศทางห้องนั่งเล่นแล้วตอบรับ จากนั้นหันกลับไปมองทะเลไกล ๆ — แข็งแสงระยิบระยับในแสงเช้า ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอบอุ่นใจบางอย่าง ปิดหน้าต่างแล้วไปทานอาหารเช้า
คนที่เรียกชายหนุ่มไปทานอาหารคือพี่ชายของเขา ชื่อโหยวหมิง พ่อแม่ของพวกเขาเนื่องด้วยเหตุผลบางอย่างไม่สามารถอาศัยอยู่กับสองพี่น้องได้ ดังนั้นโหยวหมิงจึงรับหน้าที่ดูแลโหยวเก๋อตั้งแต่ยังเด็ก เป็นความยากลำบากที่ไม่ต้องเล่าก็รู้ ในตอนนี้ พี่น้องทั้งสองโตแล้ว พี่ชายอายุ 20 ปี น้องชายอายุ 16 ปี
“รีบกินสิ กินเสร็จไปดูที่ห้องฝึกซ้อมการต่อสู้การแข่งขันด้วยกัน” โหยวเก๋อนั่งลงขณะอาหารยังมาไม่ถึง ปากยังไม่ทันยกเข้าปาก โหยวหมิงก็เอ่ยอย่างช้า ๆ
“เอ๋…มีอะไรให้ดูบ้าง? มันสนุกจริง ๆ เหรอ? ทำไมฉันถึงไม่เข้าใจเลยสักนิด?!”
“เจ้าหนูเน่า! ปกติก็แต่ชอบออกไปเที่ยวเล่น ข้อนี้จะรู้ได้ยังไง?!” โหยวหมิงจ้องโหยวเก๋าอย่างเดียว จะว่าไปแล้ว โหยวเก๋ากลัวการสบตาพี่ชายที่สุด โดยเฉพาะสายตามีเอกลักษณ์และเส้นผมเงินยาวของพี่ชายทำให้เขาขนหัวลุก “เอาล่ะ เอาล่ะ จะไปกับแกก็ได้!” โหยวเก๋ากลืนข้าวเรียบร้อย
พี่น้องทั้งสองทานอาหารเสร็จประมาณแปดโมงห้า นาที สองคนเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อย เตรียมไปที่ห้องฝึกซ้อมเพื่อดูการแข่งขันต่อสู้ในเมืองฟงไห่
แค่ร่างคร่าว ๆ พรุ่งนี้จะโพสต์ ถ้าชอบก็ฝากดอกไม้ไว้ด้วยนะ
