บทที่ 2: นักเล่นเกมมือใหม่เข้าสู่การต่อสู้!
โยวหมิงยืนอยู่ข้างยูเกอและมองไปที่ผู้เล่นสองคนบนเวที You Ge เริ่มสนใจเกมประเภทนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนโหยวหมิงจะเข้าใจความคิดของโหยวเกอและตบไหล่โหยวเกอ คุณคิดอย่างไร? คุณชอบเกมนี้ไหม? ยูเกหันหน้าและมองดูพี่ชายของเขา "จุ๊ๆ ปกตินายไม่เล่นแรงเกินไปเหรอ?" ฉันจะชอบมันได้อย่างไรหากฉันฆ่าคู่ต่อสู้ด้วยการล้มเพียงครั้งเดียว?
"เจ้าเด็กสารเลวจะกลับมาพูดอีกครั้ง!" คุณหมิงต่อยคุณ Ge อย่างแรง
"ก็..."
ส่วนชายหนุ่มที่อยู่บนเวที เขาทุบตัวควบคุมอย่างไม่เต็มใจ ให้ตายเถอะ...เขาจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กสารเลวคนนั้น! เกลียดชัง! ด้านหลังของหุ่นยนต์ส่งเสียงที่โดดเด่น
เด็กชายสวมหมวกวางจอมบงการออกไป วางมือในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินไปที่ข้างชายหนุ่ม “พี่ชาย ฉันแค่โชคดี คุณทำผลงานได้ไม่ดีเหรอ?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ยิ่งโกรธมากขึ้น เขาคว้าคอเสื้อของเด็ก และเท้าของเด็กก็ลอยขึ้นจากพื้น “ทำตัวผิดปกติเหรอ ไอ้สารเลว! นี่กำลังทำให้ฉันอับอายเหรอ?” ชายหนุ่มจ้องมองเขาราวกับว่าดวงตาของเขากำลังจะระเบิดออกมา เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้ชมด้านล่างก็ตื่นเต้นกัน “เฮ้! แพ้ก็แพ้! ทำไมยังรังแกตัวเล็กอยู่อีก?เมื่อชายหนุ่มเห็นสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจและยังคงคว้าเด็กไว้และตะโกนบอกผู้ฟังว่า "หุบปาก!" สูดจมูก! ทำไมต้องรังแกตัวเล็ก? ฉันเปิดทางให้เขาระหว่างเกมเมื่อกี้! ตอนนี้ใครกล้าเทียบผมล่ะ? “ในขณะที่เขาพูด เขาก็โยนเด็กที่เขาถืออยู่ออกไป เมื่อเห็นเช่นนี้ ยูเกอจึงรีบไปที่เวทีดวลโดยไม่รอให้โหยวหมิงโต้ตอบ เขากอดเด็กที่กำลังจะล้มลงกับพื้นและกลิ้งตัวเขาหลายครั้ง “ให้ตายเถอะ! กริดเล็ก! “โหยวหมิงรีบวิ่งผ่านฝูงชนตรงหน้าเขา และมาถึงเวทีดวลเพื่อดูว่ายูเกอได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ยูเกออุ้มเด็กไว้และพยายามจะทำมัน เขามองดูเด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา “โชคดีที่ไม่เป็นไร…” “พี่ชาย คุณสบายดีไหม?” “เด็กโน้มตัวลงและถามด้วยความห่วงใย
"ไม่เป็นไร! อิอิ" จู่ๆ You Ge ก็ลุกขึ้นยืนและยิ้มให้เด็ก โยวหมิงยังวิ่งเข้าไปชกที่หัวของโยวเกออย่างแรงอีกครั้ง "ไอ้สารเลว! คุณจะตายเหรอ? ! "โยวเกอส่ายหัวอย่างเสียใจ "ทำไมคุณถึงตีคนต่อไปอีก! น่ารังเกียจ!" "ไร้สาระ! คุณจะทำอะไรถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น? คนโง่! "เพียงไม่กี่ม้วน!" เขาจะไม่ตาย! "
ปัง! การโจมตีอีกครั้ง และยูเกก็ร้องไห้อย่างเสียใจ "ให้ตายเถอะ!"
เด็กรู้สึกหมดหนทางเมื่อเห็นพี่ชายทั้งสองต่อสู้กันอย่างไร้สาระ เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ยูเกตัวสูงและพูดอย่างเขินอายว่า "พี่ใหญ่ ฉันขอโทษจริงๆ"จากนั้นเขาก็มองไปที่โหยวหมิงด้วยท่าทางที่น่าสมเพชซึ่งสามารถฆ่าโลลิต้าที่ควบคุมโหยวหมิงได้ทันที
คุณหมิง:......ฮ่าฮ่า ไม่สำคัญหรอก! ! คุณชื่ออะไร? โหยวหมิงคิดกับตัวเองว่า: เด็กน้อยจะน่ารักขนาดไหน?
"ซ่างกวน หลาน!"
"เอ่อ~~ ชื่อผู้หญิงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"นี่ไง เธอเป็นผู้หญิงตั้งแต่แรกแล้ว!" เขาพูดและจ้องมองคุณหมิงด้วยตาโต ไม่สำคัญว่าผู้ชมในกลุ่มผู้ชมตกใจ ฉันขอโทษ! มันเป็นโลลิ! เสื้อผ้าผู้หญิงก็ต้องน่ารักใช่ไหมล่ะ? แม้แต่คู่ต่อสู้ที่อายุน้อยก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เหรอ?
คุณหมิงและยูเกอที่อยู่ด้านข้างยังไม่ยอมรับมัน ท่าทางการต่อสู้ตอนนี้เป็นของเด็กน้อยเหรอ? ซ่างกวนหลานเห็นว่าพี่ชายทั้งสองไม่เชื่อ ดังนั้นเขาจึงถอดหมวกออก และผมสีฟ้ายาวที่ขดอยู่ในหัวก็ห้อยลงมาตามธรรมชาติ คนดูเดือดอีกแล้ว ขอเช็ดหน่อย! น่ารักมาก... (เพราะพวกเขาเป็นกลุ่มชายชรากันหมด จึงไม่มีผู้หญิงคนไหนคิดว่าพวกเขาน่ารังเกียจ!) โหยวหมิงก็อ่อนลงทันทีเมื่อเห็นพวกเขา พวกเขาน่ารักและหล่อมาก และเขาก็เพิกเฉยต่อภาพลักษณ์หล่อเหลาของเขา... โหยวเกอเห็นพี่ชายของเขา โลลิต้า โรคนี้กำเริบอีกครั้งและเขาก็แหย่โหยวหมิง โหยวหมิงรู้สึกตัวได้เป็นเวลานาน แสร้งทำเป็นไอสองสามครั้ง และมองดูโหยวเกอที่อยู่ข้างๆ เขา You Ge ไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะของเขาได้ และ You Ming ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ใครจะรู้ว่าเขาเป็นผู้ควบคุมโลลิต้า!
พี่ใหญ่สองคนชื่ออะไร?ซางกวน หลานถามด้วยสายตาที่ชัดเจน
You Ge รีบพูดคุยและวางมือบนไหล่ของ You Ming ฮ่าฮ่า ฉันชื่อ You Ge และนี่คือพี่ชายของฉัน You Ming! ซางกวน หลานได้ยินว่าเขาคือโหยวหมิง และมองเขาด้วยความประหลาดใจ
ทันทีที่เขาพูดจบ ผู้ฟังก็ประหลาดใจ: หืม? แชมป์การแข่งขันร่วมเมือง โหยวหมิง? เป็นเขาจริงๆเหรอ?
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย~~~แต่จะมีน้องชายที่น่าสมเพชขนาดนี้ได้ยังไง?
คุณหมิงหูแหลม ตาแหลม ตะโกนใส่ผู้ฟัง นี่มันหยาบคายมาก! เกลียดชัง! มีอะไรผิดปกติกับฉัน? ! โหยวหมิงและกวนหลานบนเวทีหัวเราะโดยไม่รู้ตัว
"พอแล้ว!" ในที่สุดชายหนุ่มก็อดไม่ได้อีกต่อไป "ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใครในฐานะแชมป์! สรุปง่ายๆ คุณต้องแข่งขันกับฉันอย่างเป็นทางการ ไม่เช่นนั้นฉันจะไม่ยอมปล่อยมันไป!" Youge มาถึงจุดหนึ่ง เขาจับหน้าอกของชายหนุ่มแล้วพูดอย่างดูถูก: เฮ้ คุณยังแข่งขันได้ดีอยู่เหรอ? เมื่อกี้สาวน้อยจากซ่างกวนก็ทุบตีคุณไม่ใช่หรือ? ไม่ถูกกฎหมายเหรอ?
"ฉันไม่สนหรอก! เอาล่ะ พวกคุณสองคนคนไหนที่จะเล่นเกมกับฉัน ฉันคิดว่าเป็นคุณ!" เขาพูดพร้อมกับมองยูเกะข้างๆ ด้วยท่าทางชั่วร้าย!
"ฉันจะทุบตีน้องสาวเธอ! ฉันไม่เคยเล่นกับเธอด้วยซ้ำ แล้วเธออยากให้ฉันสู้กับเธอไหม?" ยูเกตะโกนใส่ชายหนุ่มอย่างตื่นเต้น โหยวหมิงติดตามกวนหลานและเข้ามา “ใช่ พี่ชายของฉันเล่นไม่เป็นจริงๆมันไม่ถือเป็นเกียรติสำหรับคุณที่จะชนะใช่ไหม? ""นั่นคือ! "ซ่างกวน หลานเห็นด้วย
"หือ~~~ ไม่กล้าใช่ไหม? "
You Ge ปกติจะทนไม่ไหวเมื่อคนอื่นดูถูกเขา เขาโกรธมากจนไม่กล้า! เอาน่า! พี่ให้การ์ดของคุณมาให้ฉันสิ! หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็เดินไปหาโหยวหมิงแล้วยื่นมือออกไปขอมัน
โหยวหมิงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เขาเห็นว่าผู้ชมในกลุ่มผู้ชมก็บ่นเกี่ยวกับคุณเกอเช่นกัน "คุณและคนในกลุ่มผู้ชมก็ดูถูกเขาเช่นกัน เขาเป็นคนไร้ความสามารถ คุณไม่เคยติดต่อกับเขามาก่อน ดังนั้นลืมมันซะเถอะ” “ยูเกอมองลงไปและกระซิบกับโหยวหมิง พี่ชาย ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นเรียกฉันว่าขี้ขลาด อย่างน้อยฉันก็ได้ดูคุณเล่นใช่ไหม? และคุณสามารถแนะนำฉันได้ในภายหลัง ไม่เช่นนั้นฉันจะแพ้ผู้ชายที่ไร้เหตุผลคนนั้นจริงๆ!
เอาล่ะ...
ทั้งสองฝ่ายถอยกลับไปเวทีดวลทั้งสองฝั่ง ซางกวน หลานมีไหวพริบบางอย่าง: "พี่โหยวหมิง พี่ชายหยูเก๋อ ไม่เป็นไรเหรอ? "โหยวหมิงมองไปที่แผ่นหลังของโหยวเกอแล้วยิ้ม ใช่ เขาฉลาดมาก เมื่อเห็นว่าโหยวเกอไม่สะดุ้ง ผู้ชมก็ให้กำลังใจเขาและเริ่มส่งเสียงอีกครั้ง... "นักสู้ ผู้วางเพลิงของเรา กุ้ยเหยียน!"โหยวเกอเรียนรู้วิธีการเล่นของคนอื่นและเรียกกุ้ยเหยียน ต่างจากนักสู้คนอื่นๆ ลักษณะของกุ้ยเหยียนเป็นลูกบอลไฟที่ระเบิดบนพื้นด้านหน้าตัวควบคุมอาร์เคด กุ้ยเหยียนปรากฏตัวในอากาศ - ผมยาวปานกลางสีขาวเงิน แจ็กเก็ตหนังสีดำเต็มไปด้วยลวดลายเปลวไฟ และปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้ม ผู้ชมในกลุ่มผู้ชมต่างก็ตื่นเต้น เขาทำเสียงตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นกุ้ยเหยียนต่อสู้ด้วยตาของเขาเอง แต่ชายหนุ่มที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มองดูเขาด้วยความรังเกียจ: ฉันอยากรู้ว่าคุณเป็นมือใหม่แค่ไหน
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นและ Gui Yan ก็ผลักจอยสติ๊กไปข้างหน้าเหมือนคนอื่นๆ เก่อหันกลับมามองโหยวหมิงด้วยรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้: "พี่ชาย ฉันควรทำอย่างไรดี" กุ้ยเหยียนหมุนตัวเป็นวงกลม และผู้เล่นหลายคนในห้องต่อสู้ก็มาดูความสนุกกันคุณหมิงที่อยู่ด้านข้างรู้สึกเหมือนเขาต้องการฆ่าคุณเกอ ท้ายที่สุดแล้ว Gui Yan ไม่เคยทำอะไรในระดับต่ำในสนามมาก่อนตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในมือของเขา ซางกวน หลานก็ไม่รู้สึกกังวลเช่นกัน
"ไอ้โง่! สนุกพอหรือยัง?"
เสียงอะไร? ยูเกหยุดสิ่งที่เขาทำอยู่และมองดูน้องชายของเขา คุณหมิงเพียงแค่มองเขาด้วยความโกรธและไม่พูดอะไร Youge พึมพำในใจใครดุฉัน?
"มีคนโง่แบบคุณได้ยังไง มองอะไรอยู่ ฉันอยู่ตรงหน้าเครื่องของคุณแล้ว!"
ยูเกอสับสนเล็กน้อย เขามองไปที่โหยวหมิง: "พี่ชาย คุณได้ยินเสียงนี้ไหม?"
"ฉันได้ยินเสียงน้องสาวของคุณเหรอ? พวกเขากำลังโจมตี!" ความโกรธของโหยวหมิงไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป และเขาก็ตะโกนใส่ยูเกอ
You Ge ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อมองดู Hong Yan ที่วิ่งไปหา Gui Yan และคิดว่า: อยู่หน้าเครื่องเหรอ? กุ้ยเหยียนเหรอ? แต่ฉันจะได้ยินตัวละครที่ถูกอัญเชิญพูดได้อย่างไร?
"งี่เง่า! ฉันรู้ได้ยังไง โชคร้ายอะไรอย่างนี้! ฉันจะถูกคุณอายุ 250 ปีหลอกได้ยังไง เร็วเข้า! พวกมันกำลังมา! จะทำอย่างไร!"
You Ge พ่ายแพ้ และ Hong Yan ต่อย Gui Yan อย่างแรงที่หน้า...
อัปเดตวันละครั้ง โปรดให้ฉันเยอะๆ นะ~~~
