บ่ายอารมณ์

นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้นั่งลงบันทึกความรู้สึกในไดอารี่จริงๆ? ครึ่งปีแล้วใช่ไหม? เมื่อนึกถึงไดอารี่เล่มก่อนที่เก็บไว้ก็นานแล้วที่ไม่ได้เปิดขึ้นมา เรื่องบางอย่างก็ไม่มีแรงที่จะสัมผัส สิ่งบางอย่างผ่านมาแล้วก็กลายเป็นความทรงจำตลอดไป คน เราต้องปล่อยวาง ถึงเวลาที่จะเผาทุกสิ่งในอดีตให้กลายเป็นเถ้า ความทรงจำบางอย่างก็ต้องถูกลบไป
ลายมือที่ไร้เดียงสา คำพูดที่อ่อนแรงไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนตลอดชีวิต แม้ว่าฉันจะถือมันติดตัวไปตลอด น้ำหนักของความทรงจำทำให้ฉันก้าวไปอย่างลำบาก ตอนนี้ยังมีอะไรที่ปล่อยไม่ลงอีกเหรอ?? มีอะไรที่คุ้มค่าที่จะหวงแหนไหม? มีสิ่งใดที่คงอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลงไหม? น่าจะไม่มีคำตอบ
ดอกไม้ที่ร่วงโรยลงไปในที่สุดก็เป็นเพียงความฝัน เช้าๆ เดินบนถนนที่เต็มไปด้วยดอกแคมเปญสีม่วง ดอกไม้เหล่านั้นร่วงลงเบาๆ ปูอยู่บนถนน บนหลังคารถ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศ คุณสามารถจินตนาการถึงภาพที่สวยงามนั้นได้ไหม ผู้คนเดินรีบเร่งไปตามทาง หากไม่ใช่ชีวิตที่เต็มไปด้วยความไร้ทางเลือกแล้ว คนเราจะทนใช้ชีวิตเหนื่อยขนาดนี้ทำไม?
เราไม่ได้เป็นเด็กๆ อีกแล้ว พูดแล้วก็น่าเศร้า ที่ผ่านมาไม่เคยถือว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ ตรงกันข้าม ใจฉันมักจะมองโลกในแง่ลบและปฏิเสธการเติบโต แต่เวลากลับไม่ลืมพาฉันเดิน ผ่านพายุและฝนมาหลายปีแล้ว จากคนแรกที่บอกให้ฉันเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งเพียงลำพัง จนถึงตอนนี้ฉันต้องเข้มแข็งคนเดียว ความเจ็บปวดและขมขื่นนั้นไม่จำเป็นต้องบอกเล่า มีคนอีกมากมายที่ผ่านชีวิตแบบนี้มา แค่ฉันกำลังเดินไปบนถนนเดียวกับคนอื่น การจากไปของคนในครอบครัวก็สามารถมองผ่านไปได้ แล้วเรื่องเหล่านี้จะถือว่าสำคัญอะไรล่ะ
ตอบสนองมากเกินไปต่อความเรียบง่าย กินพริกมาสองสามวันในที่สุดก็รู้สึกเจ็บ ฉันยังคงเข้มแข็งใช้ชีวิตอยู่ ความเจ็บแบบนี้ทำให้ฉันตื่นตัวมากขึ้น จำไว้ตอนนี้เป็นอย่างไร จำสิ่งที่ควรจำ ส่วนเมฆลอยไปและสิ่งที่ไม่สำคัญก็ปล่อยให้ลอยไปตามลม คนเราต้องใช้ชีวิตด้วยศักดิ์ศรี แม้จะบาดเจ็บมากมาย ก็ต้องยิ้มให้สวยเหมือนดอกไม้ต่อหน้าคนอื่น...