ภายในจิตใจของทุกคน ล้วนมีแผ่นดินใหญ่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย พกพาแสงดาบและเงาดาบ แล่นไปอย่างพายุ ในหมอกควันนั้น การต่อสู้ระหว่างราชาและขุนศึกเกิดขึ้น แต่ไม่มีใครสนใจ เรื่องถูกผิด ชื่อเสียงและความอัปยศ ล้วนหายไปในพริบตา หลังช่วงเวลาที่เงียบสงบและไร้กังวล ผู้ที่เข้าใจชีวิตจริง ๆ กลับพบว่ามันเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว
แต่เราก็ยอมตกลงไปโดยไม่มีความลังเล ทุกคนพูดว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะเมื่ออยู่ในโลกวุ่นวายนี้ ชีวิตที่สามารถทำได้อย่างเต็มที่ก็มักไม่หยุดหรือไม่สามารถหยุดการไล่ตาม
ทุกคนมีโลกวุ่นวายในใจที่ปรารถนา บางส่วนอาจสมบูรณ์ หรือไม่สมบูรณ์ การเดินทางทีละช่วงเป็นชีวิตที่สะสมหรือว่างเปล่า
สักวันหนึ่งฉันเองก็เป็นโลกวุ่นวายในใจของฉันเอง สูญเสียและปิดกั้น ในวัยที่ยังเยาว์เกินไป ในวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยความกระหายและไร้ทิศทาง โดดเด่นและองอาจ ไม่ยอมก้มหัว ไม่ยอมแพ้ เพียงเพราะไม่ยอมอดทน จึงเลือกที่จะปล่อยโอกาสที่ผู้คนอิจฉา เพื่อความภาคภูมิใจที่เรียกว่า รับมือกับความทุกข์ของชีวิตเพียงลำพัง เดินอย่างสะดุดไปตลอดทาง ความลำบากแต่ละก้าวมีเพียงตัวเองที่รู้และทนทาน รับรสความขม ทุกข์ทรมาน แต่ไม่เคยหยุดไล่ตาม ในเวลานั้น ชีวิตเต็มไปด้วยความเหงาลึก คิดอย่างดื้อรั้นว่าไม่ว่าสำเร็จเพียงใดก็ไม่ควรแลกกับความเจ็บปวดและความตั้งใจทำร้ายที่ต้องเผชิญ ช่วงเวลายาว ๆ นั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ ชีวิตเป็นเวทีที่ว่างเปล่า ปฏิเสธผู้ชมทุกคน ในค่ำคืนที่มืดมิด ใจเต้นคนเดียว
ปีแล้วปีเล่า ดอกไม้ยังเหมือนเดิม แต่ผู้คนเปลี่ยนไป ประสบการณ์และความเจ็บปวดทำให้อ่อนวัยค่อย ๆ เลือนหายไป มีกำลังใจและความรับผิดชอบ ดังนั้นจึงสามารถนิ่งสงบ เมื่อลมพัดหรือใบไม้ร่วง ด้วยใจที่อ่อนไหวและเห็นคุณค่า เรียนรู้ที่จะขอบคุณ จำให้ได้ เรียนรู้ที่จะปล่อยวางและให้อภัย รักและอยู่เคียงข้างผู้คนที่รัก ให้ความสำคัญกับเพื่อนที่รักและดูแลเรา เผชิญหน้ากับการด่าทอ ความเจ็บปวด และข่าวลือด้วยความสงบ ละทิ้งความรุ่งโรจน์เก่า แต่กลับมีท่าทีที่มั่นคงยิ่งขึ้น เพื่อเดินทางในเส้นทางชีวิตที่ไม่รู้จัก
โลกวุ่นวายในใจของคุณเป็นเช่นไร เบื้องหลังวังน้ำพุและกระแสลม มีความโดดเดี่ยวที่ไม่มีใครรู้หรือไม่?รู้จักโลกแห่งจางหูของตน ชีวิตย่อมต้องเผชิญและผ่านพายุฝนมากมาย ด้วยความปรารถนาอันแข็งแกร่งที่สุดในใจ ทำให้การทุ่มเทเต็มที่ของตนมากกว่าคนอื่นก้าวไปข้างหน้า วันเวลาที่เดินไปทีละขั้น ช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก ก็ต้องชิมด้วยตัวเองเพียงคนเดียว โลกแห่งจางหู คือหม้อที่เคยหว่านไว้ในชีวิตก่อน จึงหยุดไม่ได้ พูดก็ไม่สุด ใช้การลงทุนชีวิตอย่างเกินกำลัง เพื่อแลกกับความสำเร็จที่คาดหวังที่สุดในใจ ดังนั้นชีวิตเช่นนั้น ย่อมเด่นชัดและแหลมคม
ดังนั้น ชีวิต กลับมีความเจ็บปวดร้อนลุกไหม้ ในระยะทางที่ค่อย ๆ ไกลออกไป ก็เกิดความสับสนและความงุ่มง่ามค่อย ๆ แทรกซึม
ในใจของทุกคน ความรัก ยังคงเป็นโลกของจางหูที่ไม่สามารถวางลงได้ เมื่อคน ๆ หนึ่งวางโลกของตน เพื่อหยุดอยู่เพื่อตัวใดตัวหนึ่ง คนนั้นจะวางโลกของตนได้หรือไม่ จะชะลอการไล่ตามที่ไม่หยุดนิ่งหรือไม่
โลกแห่งจางหูของฉัน โลกแห่งจางหูของคุณ ในความเร่งรีบของฝุ่นสีแดง อาจเป็นเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย หรืออาจเป็นทางที่แยกจากกัน หลายปีต่อมา ไม่มีโลกแห่งจางหูของฉัน ไม่มีโลกแห่งจางหูของคุณ เมื่อดอกไม้บานหรือร่วง ยิ้มเบา ๆ ชมเวลาไหลลื่น นั่นคือโลกแห่งจางหูของใคร?
