【ไฟเทพต้นฉบับ】《เงือก》

ว่ากันว่าทุกเกาะที่โดดเดี่ยวคือวิญญาณของนางเงือกหลังความตาย
ทุกคืนเมื่อพระจันทร์ตก พวกเขากลายเป็นแม่มดผู้งดงามแห่งท้องทะเลลึก
พวกเขาไม่มีที่จะไป
แต่พวกเขามีใบหน้าที่สวยที่สุดในโลก
พวกเขาถูกกักขังอยู่ในทะเลมาตลอดชีวิต
ฉันมักจะเห็นผมของพวกเขาลอยอยู่ในแสงจันทร์สีเงิน อย่างไรก็ตาม หน้าอกของนางเงือกทุกตัวถูกสลักด้วยรอยสักของแม่มด ผู้คนจากเผ่าแม่มดบอกว่าช่างสักคนนี้มีชะตากรรมที่เลวร้าย และนางเงือกคนนี้จะถูกสาปแช่งเป็นพันๆ ปีอย่างแน่นอน แต่คุณเคยเห็นมันบ้างไหม? น้ำตาสีฟ้าน้ำแข็งของพวกเขาหยดลงสู่ทะเลทุกคืน พวกมันกลายร่างเป็นวิญญาณแห่งราตรี เกาะโดดเดี่ยวข้ามทะเล
แสงจันทร์สีฟ้าปกคลุมรูม่านตาสีน้ำแข็ง
ฉันเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าตกลงไปในทะเล
หมอกเหมือนเทพนิยาย
ร้องเพลงทุกคืน
ลมยามค่ำคืนพัดมาจากถิ่นทุรกันดาร
ผ่านทรายดูดระหว่างนิ้ว
เขามาจากจุดสิ้นสุดของโลก
เยาวชนที่โดดเดี่ยว
ไม่เคยเริ่มต้นไม่เคยสิ้นสุด
เขาสวมชุดดาบที่งดงามและใบหน้าของเขาล้มลง

เขามาจาก ห่างออกไปหลายพันไมล์เพื่อแก้คำสาปพันปี
\ เธอบอกว่าเมื่ออาณาจักรแห่งท้องทะเลถูกทำลาย
ชื่อ
พเนจรในแปดความรกร้างและลิ่วเหออีกครั้ง
ฉันอยากค้นหาชะตากรรมที่เหลืออยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์
ฉันได้ยินเพียงความอ้างว้างนับไม่ถ้วนที่ตกลงมาอย่างช้าๆภายใต้แสงจันทร์
วงล้อพระจันทร์ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในเรื่องสีดำ
\ เธอกล่าว แม่มดจะสูญสลายไปพร้อมกับเวทมนตร์คาถาในอีกพันปี ตอนที่ฉันอายุสิบเจ็ด ฉันตัดสินใจโดยขัดแย้งกับทุกคน ฉันบอกแม่ว่าฉันอยากไปทะเล ใช่ ฉันต้องไปทะเล
พูดไม่ได้ว่าทำไม
เหมือนมีด้ายรั้งฉันไว้
ฉันไม่แคร์สิ่งที่อยู่อีกฟากของทะเล

ฉันไม่เห็นกระแสแห่งโชคชะตาของชีวิต
ฉันมองเห็นเพียงทะเลไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนกรง
ฉันเห็นใครบางคนติดอยู่
ฉันได้ยินเพียงนางเงือกร้องเพลงอย่างเหงา ๆ ใต้แสงจันทร์สลัว ๆ
เธอบอกว่าเวลากลิ้งนี้เหมือนดอกไม้นับพันดอก
และเธอก็ไม่อยากเป็น ฝังอยู่ในนั้น
วันที่ฉันออกจากบ้าน ทะเลสีฟ้าไม่มีที่สิ้นสุดเต็มไปด้วยหิมะตกหนักซึ่งดูเหมือนว่าจะตกลงมาจากสมัยโบราณสู่อนาคต ในโลกที่ว่างเปล่า ดูเหมือนว่ามีเพียงแม่ของฉันเท่านั้นที่ถือมุมเสื้อผ้าของฉันและร้องไห้ แต่ฉันรู้สึกเหงามากเท่านั้น ทะเลหิมะดูเหมือนจะกลืนเสียงอึกทึกทั้งหมด ฉันคิดว่า.แม่ฉันต้องเหงาแค่ไหน? เธอจะเป็นเหมือนดอกไม้สีดำที่เบ่งบานในทะเลในคืนที่หิมะตกเมื่อเธอจากฉันไปไหม? คลื่นสีดำท่วมท้น เหมือนกับถนนในอนาคตของฉันที่ปูด้วยรัศมีอันมืดมน และฉันสามารถไปได้ตลอดทางเท่านั้น ฉันรู้. ที่ปลายทะเล
มีพันปีพันปีซึ่งล็อคความรักแห่งกาลเวลา
มันเปลี่ยนจากผมสีดำสู่ฮัวฟา
มันเปิดจากเกาะแม่มดสีฟ้าน้ำแข็งไปจนถึงประเทศทะเลดำ
มันเปลี่ยนจากชีวิตและความตายไปสู่จุดสิ้นสุดของโลก\
\ ฉันรู้ว่าสิ่งเดียวที่จะติดตามฉันในปีต่อ ๆ ไปคือแสงจันทร์ทอดยาวและความเหงาปีแล้วปีเล่า
ฉันผ่านเกาะนับไม่ถ้วน
ฉัน เห็นกษัตริย์ที่อายุน้อยที่สุดแห่งท้องทะเล
เขาพูดไม่รู้เรื่อง เขาถูกขังอยู่ที่ปลายทะเลหิมะนี้
ตราบใดที่คุณทนทุกข์ทรมานเป็นเวลาพันปี คุณสามารถรับรอยยิ้มของเธอกลับมา
ฉันรู้ว่าเมื่อแม่มดแห่งเกาะสีฟ้าเบ่งบานอย่างท่วมท้น เลือดของฉันจะค่อยๆย้อมบริเวณทะเลนี้เป็นสีแดง เขาบอกว่าได้ยินมั้ย? เป็นเวลานับพันปีแล้วที่กรงน้ำแข็งและหิมะจะพังทลาย คุณค้นพบหัวใจของคุณแล้วหรือยัง? ฉันพูดว่าคิงโปรดให้ฉันรอตลอดไปฉันไม่อยากให้เธอจำฉันอีก
พันปีนั้นยาวนานและสั้นมาก
\ แต่ก็เพียงพอแล้ว

ความรักในเวลานี้ก็เหมือนกับเส้นผม
ตำนานเจ้าหญิงเงือกจะอยู่ในความคิดของคนรุ่นต่อ ๆ ไป
\ แต่ ดั่งเช่นจุดจบของตำนานนั้น
การรอคอยอย่างระวังเพื่อแลกกับคำสาบานกลับกลายเป็นดาวตกตกสู่ท้องทะเลสีครามทุกคืน
อย่าเศร้าไปเลย
เพราะฉันมีแค่นี้
สิบปีต่อมา ฉันล่องลอยไปในโลกแฟนตาซี
ฉันมักจะได้ยินว่าเหงาๆ ร้องเพลงทุกคืน
ฉันคิดว่าคงมีเธอรอฉันอยู่บนดาดฟ้าตอนดึกๆ ปลายหิมะตกหนัก
แต่แล้วฉันก็คงจะลืม
ทะเลสีฟ้าทุกคืน กลางคืน
ผมนุ่มสลวยยาวใต้แสงจันทร์
แม่บอกว่า มีดอกไม้ชนิดหนึ่งในโลกนี้
เธอบานในทะเลลึก
เธอบานเพียงครั้งเดียวในรอบพันปีและเป็นสีฟ้าราวกับแสงริบหรี่ของสวรรค์
ฉันพูดว่าแม่
นั่นคือการหลงลืม
ไม่นะลูก
มีดอกไม้ชนิดนี้อยู่ในโลกนี้
ชื่อของเธอคือความรักอันลึกซึ้ง